yazı karakteri

light in babylon

2012-03-07T18:35:00.002+02:00

Belki istiklal caddesinde yürürken karşınıza çıkarlar.

"sei enaich vrey" (orijinal)

"sei enaich vrey" (istiklal cad. performans)

yine pek şahane bir parça olan "istanbul"

burada biraz daha kaliteli kaydetmişler

bazıları elemanlar gidiyor, bazı elemanlar geliyor ama müzik devam ediyor.

ayrıca şu santur denen aletin hastasıyım. çalmayı öğrenmek isterdim.

dogville

2012-03-03T12:01:00.001+02:00

İnsanoğlunun kibirden arınmasının mümkün olmadığı, kibrin kaçınılmaz olduğu mesajını veren bir film.

Kibir öyle bir şeydir ki; bir başkası ile bizi, yere tebeşirle çizilmiş bir çizgi kadar ayrı tutabilir ancak. Duvarları yoktur kibrin, ayıramaz bizi; ve kimsenin kimseden saklayabileceği, sakınabileceği bir varoluş alanı bırakmaz.

Diğer yandan da, insanları birbirinden ayıran en temel şeylerden birisi değil midir bu kibir? Kendimizi değerlemek, bir başkası tarafından değerlendirilmek için, birbirimizi sıfatlamak, sınıflandırmak için en elzem şey olup çıkar. Kibir, herkesi kendince en özel kılarken, diğerleri tarafından da yargılanmayı kabul etmektir bir yerde.

Grace de kendince özel bir insan. Etik değerlerin kibrinden arınmış, kendi yüce idealleri olan birisi. Film de, Grace’in, küçük bir kasaba tarafından kabul ediliş süreci, kabul görüşü, benimsenişi ve sonunda tüketilişinin hazin öyküsünü anlatıyor.

Peygamberlik mertebesine erişmiş, insanları sadece koşulların el verdiği şekilde davranan ve yanlışları da sadece koşulların gereği yaptığını varsayan bir kibirlidir Grace. Dünyada olup biten her şeyin bir haklı gerekçesi olduğunu varsayabilecek bir boyuttayken, kendisine yapılanları da sineye çeker haliyle. Fakat Grace’in öncelikle şu soruyu sorması gerekiyordu kendisine; “Eğer ben karşımdaki insanın yerinde olsam, böyle yapar mıydım?” Bu soruyu babası ona yöneltince verdiği cevap şüphesiz ki “hayır” oldu. Tam da burada her şeyin farkına vardı, ne kadar kibirli olduğunu anladı.

Buradan çıkan sonuç ise; insanın kendini yüce ideallere adaması, kötülüklere ve zulme karşı kayıtsız kalacak düzeyde gelmesi demek, insanlardan üstün olması demektir ve bu da bir tür kibirdir. Çünkü bu kibir denen şeyin karşılığı insanlıktadır. İnsanlara karşı her tutumumuz kaçınılmaz bir kibirdir. Mesela bir taşa karşı kibirli olmamız söz konusu değildir. Çünkü taş kayıtsızdır, ona karşı gösterilen kibir hiçbir şey ifade etmez.

Burada yüce idealleri olan Grace şüphesiz ki İsa’yı sembolize ediyor; insanların yardımına koşması, insanlar tarafından zincire vurulması, yapılan zulmü sineye çekmesi ile bir çok açıdan gözlemlenebilir bu. Fakat filmin sonunda, İsa gibi insanlığa ders olmak adına yok olup gitmiyor. O insanları yok ediyor. Adaleti sağlıyor. Burada şüphesiz ki kendisine karşı yapılan adaletsizliğin adaletini sağlamak peşinde de değil Grace; insan doğasının adaletini tesis ediyor.

Buradaki kibri çok iyi yansıttığını düşündüğüm bir alıntı var Sarter’dan;

“…Hatta zaman zaman, kendime deha malederek, arzularımın altında bir seviyede kaldığım hissine kapılırım. Böyle bir şeyle yetiniyor olmak zaten küçültücüdür. Aslında bu kibir, dünya karşısında mutlak bir bilince sahip olmanın gururudur. Kah bir bilinç olmaya, kah bütün dünyayı bilmeye hayran kalırım. Dünyaya dayanan bir bilinç, işte kibirlendiğim şey bu.

…bu kibir denen şey her bilincin tekliği ile insanlık durumunun genelliği arasında salınır. İnsanlık bilincinin durumunu üstlenen bir bilinç olduğum için kibir duyuyorum. Ve bu aklı başında kibir bir anda erişilmez olur. “Gözde” nitelikleriyle, kudretiyle, güzelliğiyle, zekasıyla ve hatta erdemleriyle övünen kişi umutsuzluk ve alçakgönüllülük içinde bir öznedir, çünkü o, bu şekilde aynı zamanda, bir diğerinin yargılanmasını ve kıyaslamasını kabul etmiştir. Ama ben kibrimin nesnesini bir diğerinin yargılamasından ve her tür kıyaslamadan kaçırıyorum. Çünkü benim gurur duyduğum şey, beni biricik kılan (herkes aynı şekilde, kendi türünde biriciktir) şey ve ilk başta diğerinin yargısında kaçan şeydir. Diğerinin varlığını benim için mümkün kulan da bilinçtir.”

Bu alıntı nomen’in KİBİR; Kİ BİR BÜYÜK GÜNAHTIR! başlıklı yazısından alınmıştır. Bu şahane metni de Dogville filmiyle çok alakalı bulduğumu söylemeliyim.

away we go

2012-03-02T12:35:00.004+02:00

Romantik aşk filmleri genellikle ilk göz ağrısı, çocukluk – gençlik aşkları üzerine kuruludur ya hani. Bir takım “hayat sorumlulukları”ndan uzak, doyasıya yaşayan insanların hikâyeleridir bunlar genellikle. Birçok kitleyi de tavlar bu filmler; gençler kendileriyle eşleştirir, orta yaşlılar ise gençliklerini anımsar filan.

Bu filmde ise daha çok iki yetişkin aşığın hayat yolculuğuna değinilmiş. Yani bir üst evre; aile kurmak, çocuk sahibi olmak, düzen kurmak üzerine bir yolculuk. Ama bu sahiden bir yolculuk, yani fiilen bir yolculuk. Çelişki de bu ya; düzen kurmaya çalışan iki gezginden bahsediyoruz. Filmin havası romantik, komik, insanın içini ısıtan türden. Alelade bir romantik aşk filmindeki gibi şu “hayat sorumluluğu” bu filmde yadsınmıyor. Diğer yandan, her ne kadar orta yaş zamanı ele alınıyorsa da, ortada dramatik bir durum söz konusu değil. Her şey, adeta üzerine gidilerek alt ediliyor. Bunu da, inşa edilen karakterlerle, son derece samimi, çok daha içten bir şekilde yapıyorlar.

Özetle; insanlar romantik aşk filmlerini izlerken, en çok da şu “hayat sorumluluğu” denen şeyden bir an olsun uzaklaşmayı ve mutlu olmayı bekler. Bu filmde de elde edebilirsiniz bunu. Ama yadsınarak değil, üstüne gidilerek, adeta ti ye alarak.

Filmdeki karakterler çok orijinaller. Hem orijinal tipler yazılmış, hem de çok iyi canlandırılmış. Fazla da uzatmaya gerek yok; izlemeniz tavsiyedir.

bin-jip

2012-02-27T15:23:00.002+02:00

bu film üzerine ne söylesem saçmalamış hissederim kendimi. lakin buradaki varlığım ziyadesiyle saçmalamak üzerine olduğu için söylemeye karar verdim. evet, bin jip’i yani bir kim ki duk filmini anlatmaya çalışacağım.

bu filmi her izlediğimde kendimi iyi hissederim. özellikle de hani şu tokat yediğimiz zamanlar olur ya; işte bu zamanlar için birebir gelmiştir hep. her şeye karşı güçlü bir “kayıtsızlık” kazandırır. çok yüksek sesli bir suskunluk gibidir. huzur bulurum her defasında.

hiç konuşmayan, yeri yurdu olmayan bir adam. tek mülkü, konar göçerliğini simgeleyen motosikletinden ibaret. insanlarla yaşamak için konuşmak gerektir. o ise konuşmadığı için insanlarla değil, onların eşyalarıyla yaşamayı tercih eder. boş evlere girer çıkar. evlerdeki bozuk eşyaları tamir eder, kirli çamaşırları yıkar. konuşa konuşa birbirlerini tüketmiş olan insanların evlerindeki bu konuklukta, onu ağırlayan insanlar değil eşyalardır. insanlar zaten bir yabancıyı ağırlamak istemezler ya. ama eşyalar kayıtsızdır. pek güzel, pek kayıtsız ağırlarlar her evde onu. konuşanların sesleri ile inleyen o evler, bir konuşmayanın dokunuşu ile şenlenir adeta.

ve bir gün, her zaman yaptığı gibi, konuşan insanların acılarının biriktiği bir eve girer. kahramanımız yemek yer, banyo yapar, çamaşırları yıkar, çiçekleri sular, bir tartıyı tamir eder. fakat bu sefer ev kimsesiz değildir. konuşanların dünyasından kopmuş, kimsesiz kalmış bir kadın da vardır. o da kayıtsızlaşmıştır. kocası tarafından bir mülk addedilmiştir çünkü. ve o da kahramanımıza katılır. insanların tanımlaya tanımlaya birbirlerini mülk addettiği bir dünyadan çıkıp, tanımsız, sahiplenmesiz bir konar göçer yaşama geçer. bu yaşamında mülkü yoktur, bir sahiplenme söz konusu değildir. sadece yaşamak vardır. eşyalar ile yaşamak. içerisinde yaşanmamış hayatlar olan evleri yaşamak.

ve elbette bir aşk vardır artık. mülkü olmayan iki suskunun aşkı. onlar birbirlerini tanımlamaz, hayatlarını tanımlamazlar. sadece yaşarlar. dünya üzerindeki, evler içerisindeki her şey insanlar yaşasın diye değil miydi zaten? onlar da yaşarlar işte. hem de çeşit çeşit yaşarlar. her şeyin hakkını verirler. yerler, içerler, banyo ederler. çamaşırları yıkarlar, eşyaları tamir ederler. onlar tüm eşyaları severler ama onlara sahip olmazlar. onlar aslında insanları da severler ama onlara sahip olmazlar. ve sonunda onlar birbirlerini de severler ama sahip olmazlar. sevmek ve yaşamak vardır; insanların bedenleri de, eşyaları da gelip geçidir çünkü.

natacha atlas - gafsa

nomen'in bu film hakkında yazdıkları için; http://eski-tas.blogspot.com/

zehirlenmek

2012-02-25T23:22:00.004+02:00

Bedensel Zehirlenme

yediğimiz hangi besin yarıyormuş? aslında yarayan hiçbir şey yok ortada. tüm besinler sadece bizi zehirliyorlar. hepsi! “sağlığa yararlı besin” mi varmış? nasıl yararlı? insana hiçbir şeyin yaraması mümkün değil. söz gelimi; brokoli sağlığa yararlı mıymış? hadi ordan. günaşırı brokoli yersek mesela, yahut bir oturuşta kilolarca brokoli yesek, yarar mı bize? yarayan hiçbir şey yok aslında. sağlıklı denilen yiyecekler sadece bizi daha az zehirleyen yiyeceklerdir. sağlıklı beslenirsek de en fazla birkaç yıl fazla yaşarız. hepsi bundan ibaret işte. daha az zehirlenirsek, kazanabileceğimiz en fazla birkaç senedir yalnızca. ortada bize yarayan, bize fazlalık kazandıran hiçbir şey yok.

doymak bilmez oburlar. kim söyledi size yediklerinizin yaradığını? görmüyor musun ne kadar da zehir birikmişsin.

ve yediklerinin yaramadığını bilip de spor yapanlar. ne kadar da uğraş veriyorsun zehirlerini vücudundan atmak için. ama asla tamamen atamayacağını bil. bu en fazla zaman kazandırır. hepsi bundan ibaret.

Ruhsal Zehirlenme

güzel geçmiş günlerini kim şimdi tebessümle anar? ya da kötü geçmiş günlerini kim anmak ister bir daha? yaşadığın ve yaşıyor olduğun her şey; zehir hepsi bunların. hiçbiri yaramadı ve yaramıyor. sadece tatları farklı bunların; acı ve tatlı zehirlerimiz var. tıpkı yediğin besinler gibi; yaşadıkların da zehirledi seni. en iyi dostlarınla geçirdiğin tatlı günler, seviştiğin tatlı sevgilin, kavga ettiğin acı dostun, yaptığın acı hatalar, kazandığın tatlı başarılar… hepsi ama hepsi zehirledi. tatlısını da, acısını da ne kadar fazla yaşadıysan, o kadar çok zehirlendin.

hayatta her şeyi tüketen oburlar. kim söyledi size bunların yaradığını?

ve çok düşünenler. bedeni için spor yapanlara benzetirim ben bunları. ne kadar düşünürsen düşün asla tamamen arınamazsın bu zehirden. belki biraz azaltırsın hepsi bu. bu da sana en fazla zaman kazandırır.

derenin kenarına yattım da uyanamam

2012-02-24T13:02:00.001+02:00

derenin kenarına yattım da uyanamam.
dere akıp giderken başucumdan, ne de tatlı gelmişti kıyısında uyumak. asırlar geçti, dere göl oldu da ben hala uyanamadım.
şimdi benim yaşım da 18 olaydı. uyur muyum sanıyorsunuz?

ayrıca herkesin tulumu kendisine. tüfekleri satıp tulum almalı.

porcupine tree - normal

2012-02-23T21:02:00.005+02:00

Ne zamandır Procupine Tree paylaşmıyordum değil mi?

Anesthetize DVD'sinden.

kendimi (d)övdüm biraz

2012-02-22T20:48:00.005+02:00

kafamda herhangi bir şey olmadan saçmalayacağım bugün. illa ki yazmak için gerekçe lazım değil ya. bak işte; sözcükler diziyorum yan yana cümle oluyor. çok komik değil mi? herkes yazar, herkes okur, herkes düşünür, herkes sanatçı, herkes filozof, herkes her şey zaten. hem demiş miydim; ben hiçbir şeyim. bununla övünebilirim bile belki. eh o zaman bu yazı kendimi övme yazım olsun madem;

övgü 1-) “hiçbir şeye ihtiyaç duymuyorum” (tabi yersen) elbette duyuyorum fakat duymak istemiyorum. isteğimi köreltmek için de ihtiyaç duymuyormuş gibi kabul ediyorum kendimi. ben kendimi böyle kabul ediyorum yani size ne?

övgü 2-) “kimse tarafından anlaşılmak gibi bir gayem yoktur” (tabi yersen) o zaman sorarlar; niye yazıyorsun ki bu safsataları. ama anlaşılmak için değil, anlatmak için desem. anlatmak da bir şeydir belki. bilmem anlatabildim mi?

övgü 3-) “hayatım boyunca hep başarısız oldum” (tabi yersen) iyi de bunun neresinde övgü var ki şimdi? bilmem. bir şeyler başarmışlığımda vardır belki. fakat dedim ya bir şeye ihtiyaç duymuyorum. başarıya da ihtiyaç duymamışım demek. hem bu başarı denen şeye erişmek meşakkatli bir işmiş. insan ihtiyaç duymadığı şey için uğraşır mı hiç?

övgü 4-) “benim hiç morale ihtiyacım yoktur” (tabi yersen) bugün kendimi çok kötü hissettim sevgili blog. ama inanır mısın bunu hiç kafaya takmadım. hislerime acayip hakim bir insanım çünkü ben. hislerine çok hakim, ama kendisine hakim olmayan bir insan. ağlanacak bir palyaçoyum tamam. ama siz gülün bana tamam mı?

övgü 5-) “ben sürekli değişirim” (tabi yersen) ah siz insanlar, hep aynısınız derken iyiydi ama. değiştim, aynıyım, değiştim, aynıyım. ben neydim ne oldum be! ne oldum? sahi ben bir hiçim demiştim yazının başında. valeyi büyük konuşmuşum bak.

övgü 6-) “hiçbir şeye inanmam” (tabi yersen) bir hiç in en büyük dayanaklarından biri de budur bak. bir de kendine inanmadığından bahseder bu aymaz. kendine inanmıyorsan git putalara inan salak. yemin ederim aptal bu çocuk ya.

övgü 7-) “kendimi övemiyorum” (tabi yersen) ulan kendimi övücem diye 6 madde yazdım (bu maddeyi saymadım bak) fakat gel gör ki hepsinde de yine kendimi yerden yere vurmuşum ha. son maddeden çıkan sonuç; bir insan kendini övememek ile de kendini över mi? bu kadar da olmaz be pes yani! oldu o zaman ben gideyim.

not: bak sen şuna, nomen'den başlık oyunları da yapmayı öğrenmiş (bu not bir övgü değildir)

basın özgürlüğü - bobiler

2012-02-21T16:02:00.000+02:00

salçalı ekmek - ekşi sözlük

2012-02-20T12:29:00.003+02:00

sabah sabah beni gülümseten, içimi ısıtan bir hikaye :)

Yazan; imagine (18.11.2004 03:06)

5 yasindayken karsi komsumuzun kizina asik olma sebebimdir bu.. zannederdim ki benden soyle bi 5-6 yas buyuk olan o abla mukemmel bir insan ve o guzel tadi sadece o yaratabilir.. yani onunla evlenirsem butun gun boyunca, aylarca, yillarca bu mukemmel seyi tadabilirim.. (bkz: ozer ciller mantigi)

her gun aksam saat 6 civarlarinda evden bir yolunu bulup bir bahaneyle sivisir karsi kapiyi calar, ben gelidiiim diye buyuk bir rahatlikla iceri dalar sonra saga sola nerde benim salcali ekmegim bakisi atar, az sonra buyuk bir mutlulukla kafam ebatlarinda ki ekmek dilimiyle gures tutmaya baslardim.. abla da bana asikti besbelli ki bazen ben daha gelmeden hazirlardi ekmegimi..

daha sonra o mahalleden tasindik, o mahalleden aklimda kalanlardan biri de saclali ekmegin tadi oldu.. bir gun aklima dustu yine bu tad, hemen dolabi actim surdum ekmegin uzerine salcayi.. ayni degil.. diger baska bir salca denedim.. olmadi.. anneme sordum, tarif etti, yaptim.. tutmadi.. kafayi yiycem, 11 yasinda kiz cocugunun hazirladigi guzellikte salcali ekmek hazirlayamiyorum.. hayir yine guzel guzel olmasina da ben o tadi unutmadim hic, bu tad o tad degil..

daha sonra universiteye girdim, salcali ekmeksiz yillarim gecti, sonra mezun olacagim sene yine okulda salcali ekmeksiz bir sekilde yururken birden onu gordum.. bana bakti kafasini cevirip, sonra tam onune bakacakken bi daha dondurdu basini, hatirlamisti beni.. togay merhaba dedi.. hatirladin mi beni? ben seni hic unutmadim ki diyemedim ablaya.. ogrendim ki okulda doktora yaparmis.. eh salcali ekmek yapan doktora da yapar, misal ben yapamiyorum salcali ekmek o yuzden master basvurularim bile kabul edilmiyor.. acilmis sacilmis biraz.. makyaj desem sanirsin sebnem ferah konsere cikiyor.. saclar desen cilgin atiyor, ahenkle break dance yapiyor..

kisa bir sure havadan sudan konustuk, yaninda erkek arkadasi ve bir kac kiz arkadasi daha vardi, butun kafalar 15 yil sonra birbirimizi ilk defa gordugumuz icin bize donuktu.. cesaret edipte abla sen bu salcali ekmegi nasil yapiyodun allah askina noolursun soyle diyemedim.. kisa kesip gorusuruz sonra diye ayrildim yanlarindan salcali ekmeksiz.. salcali ekmeksiz yurudum servise dogru.. haykirdim icimden: sen kaybettin kizim, o yaninda oturan sunepe kilikli herif senin yaptigin salcali ekmegi asla benim kadar sevmedi, sevemez.. herifte sevecek tip yok zaten belli.. fettucine sever o, ne bileyim lazagna sever, istakoz, havyar sever.. ama onlarin hic biri benim salcali ekmegimin masumiyetinde olamaz..

kaynak http://www.eksisozluk.com/show

sevgililer günü var ama sevgi yok

2012-02-14T21:13:00.005+02:00

Okan Bayülgen Twitter’da benim blogun linkini verince bir anda acayip bir tıklanma sayısına ulaştım. Kaç senedir var olan bu sayfa ancak 4 bin tık alabilmişken, Okan’ın link vermesi ile bir anda 6 bin tıka ulaştı. 1 senelik tıkıma 1 günde ulaştım yani.

Bu durum da beni popüler blog yazarlığına itmiş olacak ki bugünün anlam ve önemine binaen Sevgililer Günü temalı bir şeyler saçmalayacağım. Halbuki bu günün benim için herhangi bir anlam ve önemi yok. Sırf popüler olduğum için tribünlere oynadığım söylenebilir.

Efendim şimdi; “Sevgililer günü hikayedir, bu varsa yoksa kapitalizmin tüketime teşvik amaçlı bir numarasıdır” diye girmeyeceğim olaya. Bununla ilgili zaytung’da güzel bir mizah yapmışlar onu ileteceğim sadece; http://www.zaytung.com/haber

Diğer bir klişe; “Yahu sevgilim benim için her gün önemlidir, sevgililer günü de neymiş” gibi bir olaya da girmeyeceğim.

Yani neresinden tutsan elinde kalır bu mevzu. Sevgililer günü klişelerinden bahsedecek kadar da popüler blogçu değilim. Okan isterse her yazdığımın linkini versin yine o kadar düşmem yani.

Ben daha çok sevgililer gününün "sevgi" si üzerinde duracağım. Sevgililer gününden bana ne arkadaş, yiyin birbirinizi.

Çevremde bir süredir sevgili olup ayrılanlar var. Evlenip de boşananlar var. Ve istatistikler de bunun gittikçe arttığını söylüyor. İşte burada kapitalizmin etkisinden söz edilebilir belki. Kapitalist kültür içimize işledikçe yitirdiğimiz bazı ahlaki değerlerimizden birisi de bu. Eskiler “kol kırılır yen içinde kalır” derlerdi. Bu çerçevede kapalı bir yapı vardı. Evlilik dedikleri olay bir tür kader ortaklığıydı yani. Şimdi ise tıpkı kıyafet gibi eskiyince yenisini al mantığı gelişti. İnsanlar artık nasıl ki eski bir elbisesini yamayıp onu giymek yerine gidip yenisi alıyorsa, sevgilisi veya eşi olan kişi için de böyle bir durumda. Hiçbir yama tutmuyor artık insanlar da. Kumaşı sağlam değil çünkü. Eskiyince bir köşeye atıyorlar birbirlerini. Sonuç olarak bir sevgili pazarı oluştu. Serbest piyasa ekonomisi gibi tıpkı. Onu bırak ötekini al. Senin bıraktığını bir başkası alsın. Sen bir başkasının bıraktığını al. Nasıl ki kimin eli kimin cebinde belli değilse, kimin gönlünün kimde olduğu da belli değil. Çünkü ortada bir gönül yok. Kimsenin kimsede gönlü yok aslında.

Diğer yandan, “sex” açısından değerlendirildiğinde tablo korkunç. Kapitalizmin insanları daha fazla tüketime teşvik etmek maksatlı kullandığı sex, dönüp dolaşıp bir tür ahlaki sorun olarak geliyor. Kapitalizm tüm sektörleriyle “hemen tüket, hemen mutlu ol” mantığı üzerine kuruludur. En basitinden fast food yiyecekler çok yağlıdır, tuzludur ve insan onu yedikçe mutlu olur. Yedikçe daha fazla yer ve başka bir şey de kesmez artık onu. Doyum eşiği aşılmıştır bir kere. Sürekli o doyum eşiğini aşmak, bunu sürekli yeniden ve yeniden yapmak gibi bir tür bağımlılık kazanmıştır artık kişi. Bu durumun biyolojik açıdan da bir çok destekçisi var; “Seratonin” , “Dopamin” gibi hormonlarımız da bu durumu tetikliyor. Daha doğrusu tetikliyorlar. Yani işin özü; Kapitalizm insanları bir tür uyuşturucu bağımlısı yapıyor. Ama uyuşturucuları çeşitlendirerek, onları cicili bicili paketlerle sunuyor. Bunun yiyecek kısmı için olanını belki başka bir yazı konusu yapabilirim. Burada değinmek istediğim; yemek yerken de, sex yaparken de aynı duruma düşüyoruz. Bunlar bizim doğal ihtiyaçlarımız. Kapitalizm daha fazla satmak için artık bizim doğamızla, biyolojilerimizle oynar hale geldi. Bu oynamalar hepimizi sürekli bir şeyler yiyen bir obez ve sürekli sevişen birer maymuna çevirdi.

“Sevgililik” ile ne alakası var şimdi diyenler olabilir. Şöyle bir alaka var ki; Sex için sevgi yoktur, sevgi için sex vardır. Nasıl ki mutlu olmak için yemek yemek değil de karnımızı doyurmak için yemek yememiz gerekiyorsa, sex için de böylesi bir durum söz konusu. Ahlaki yıkım burada gerçekleşiyor işte. Sex ve mutluluk ekseninde konumlanıyor. Kapitalist ahlak; “sex için sevgi vardır” imajı yaratıyor ve insanları kullanıyor. İşin gerçeği “sevgi için sex vardır”. İnsanlar sevdikleriyle yaparlar bunu. Eğer sevdikleri ile yapmazlarsa yapılan sex niteliksiz olur. Neticede nitelik olarak doyuma ulaşmayan bireyler nicelik olarak açığı kapatmaya çalışırlar. Böylece insanlar çorap değiştirir gibi partner değiştirip birbirlerini tüketip dururlar. Sevgi vardır ve insanlar tek eşli yaşayan varlıklardır. Bunu yadsıyan insanlar; sürekli sağa sola saldıran, maymun iştahlı ve mutsuz insanlardır.

Bir şarkı vardı duydukça sinirlerimi bozan; “bodruma da gittik beraber, istanbul’da da yaşadık… sorun şehirlerde değil biz yalandık” diye sözleri vardı. Onu duyduğum bir vakit düşünmüştüm. Çok dinleniyordu bu parça o sıralar. Herkes kendini buluyordu sanırım dinledikçe. Ulan bu kadar mı kötü durumunuz. Herkes mi yalan olmuş lan dedim kendi kendime. Evet, hangi şehre gidersen git olmaz. Ne yaparsan yap yürümez. Git hemen kendine yenisini bul. Sevgilinden ayrıldığın zamanlarda da mutsuzluğunu sürekli yiyerek kapat. Git çikolatalar al. Git cipsler al, kolalar al. Tıka basa ye. Arada barlara git, oradan hemen birisini bul ve seviş. İşte tablo bu. Süper market, fast food dükkanı, barlar hayatın bu eksende geçip dursun. Sonuçta hep arafta kal. Hep birinden bir diğerine koş dur. Hep mutsuz ol.

Yazı çok uzadı ve daha da uzarsa okunmayacak sanırım. Şöyle bağlayayım; sevgililer günü içerisinde geçen “sevgi” bir yalan değildir. Bunu bilelim ve bunu yaşayalım derim ben. Ayrıca “aşk” denen şeye de o kadar takmayalım. Kimse kimseye hayatı boyunca aşk duyamaz. Kimse kimseyle hayatı boyunca sex de yapamaz. Bunlar hep geçici şeyler. Sevgili dediğimiz şey bir “hayat arkadaşlığı” meselesidir. Hiçbirimiz yalnız yaşayamayız. Birisini sevmeye ve birisi tarafından sevilmeye muhtaç varlıklarız. Bunu da maymunlar gibi sevişerek elde edemeyiz. Ancak sevgi ile elde edebiliriz. Mesajım şudur ki; sevelim, sevilelim. “Sevgi”liler gününüz kutlu olur böylece.

nietzsche - erdem kürsüleri üzerine - okan bayülgen

2012-02-13T18:31:00.000+02:00

Okan Bayülgen, Nietzsche’nin Böyle Buyurdu Zerdüşt kitabından pek sevdiğim bir bölümünü okuyarak kapatmış geçenki programını.

antichrist

2012-02-12T16:46:00.003+02:00

lars von trier’in filmlerini izliyorum bir süredir. kendimce bir sıralama yapmıştım ve sıra antichrist’e gelmişti. bir süre kaçtım. araya başka filmler filan soktum. ama dün izledim sonunda. ve evet kaçtığım kadar varmış. acayip rahatsız oldum izlerken. adam bu işi sahiden iyi beceriyor. kendisini takdir ettim bir kez daha.

hakkında bir şeyler yazmaya cüret edeceğimi sanmıyordum ama bu filmden sonra denemek istedim.

bir doğada yaşıyoruz neticede ve bu doğanın bir parçasıyız. bir de “insan” olmamızın getirdiği bir insanlık doğamız var. insanlığımız ki, doğada diğer canlılar gibi içgüdüsel doğrultuda yaşamıyor. doğa bizi yaşıyor, fakat biz onu insanlık bilincimizle yaşıyoruz. diğer yandan, doğa bizi yaşarken de, onunla anlaşıp anlaşmamak bize kalıyor. doğa kudretlidir, hep bir şaşmazlık içinde işler. biz ise ona içgüdüsel bir uyum sağlamak veya sağlamamak durumda kalırız çoğu kez. bazen doğa bize yaşam enerjisi veren bir güzelliktir, bazen de her şeyi hunharca katleden bir katil. bu tamamen bizimle ilgili. doğa şaşmaz, o bize böyle tavırlar almaz neticede.

ve kadınların doğadaki konumu. kadının doğurmak, yaratmak gibi bir niteliği var. insanlık doğası yönünden düşünülürse korkunç bir durum. akıllara zarar yani. film burada, bir kadının çocuğunu kaybetmesi üzerine kurularak mesajını iletiyor. çok ağır mesajlar tabi bunlar;

yalnızca çocuğumuzdan ibaret bir kök salabilme durumumuz var şu doğada. doğa hepimizi sindirecek, yok edecek neticede. yaratabileceğimiz ve ardımızda bırakabileceğimiz tek şey bu. ve kadın bunu yitiriyor. doğa ile bağlantısı olan köklerini yitiriyor. filmde çeşitli imgelerle bu mesaj pekiştiriliyor; kadının bir süre toprağa basamaması, sürekli gözümüze sokulan ağaç kökleri, sürekli devrilen ağaçlar vs. nasıl ki kadın kendisi kök saldıysa, köklerini de kendisi kesmiş gibi bir suçluluk duygusuna sahiptir. başta da dediğim gibi; doğa kimisine güzellik, kimisine ise katil olup çıkar. işte kadın için doğa her şeyi hunharca katleden bir katil olmuştur artık.

adam ise doğa ile insanlık doğasının bileşkesi görevini üstleniyor gibi. mesleği de bu yüzden çok manidar; psikolog. kadın doğayı, erkek ise rasyonelliği temsil ediyor bir yerde. çocuğunu kaybedince, kadın da tıpkı doğa gibi rasyonelliğini yitiriyor. bizi insan yapan bilinç rasyonelse de, doğa rasyonel değildir neticede. kadın yaşadıklarından sonra insanlık doğasını yitirince, erkek bunu yeniden tesis etmek için rasyonelliğini, psikoloji bilimi kullanıyor. fakat işler pek sağlıklı gelişmiyor.

kadın insanlık doğası gereği bir suçlu ve ceza çekmesi gerekiyor. erkek ise rasyonel davranıp cezanın doğallığını yadsıyor ve kadının bu yas sürecine sağlıksız bir müdahalede bulunmuş oluyor. kadını hayata rasyonellik ile bağlarken, doğal gelişimi sekteye uğratıyor. kadını korkularıyla yüzleştirmek, hepsinin üzerine giderek onları alt etmek ile tez vakitte sağlığına kavuşturabileceğine inanıyor. tüm bu yüzleşmeler sonrasında, kadın inceldiği yerden kopuyor. daha sonra korkunç şeyler oluyor.

diğer yandan rasyonel erkek için de içsel bir değişim söz konusu. adım adım kadının sürüklendiği noktada, kendisi de bir tür değişime uğruyor. doğada karşısına çıkan çeşitli imgeler sürekli bir mesaj iletiyor ona. bu işin sonunun hiç iyi bir yere varmayacağını kestirmeye başlıyor. kadının korkuları için çizdiği piramitin tepesine, kadının kendisini yazdığı an da film kopuyor. bunu baştan farkına varabilseydi şüphesiz farklı şekillerde gelişebilirdi. fakat bilim ona kazandırdığı rasyonellik yüzünden, bu gerçekten kendisini de, kadını da uzaklaştırmaya çalışması sağlıksız bir gelişime sebep oluyor. insanoğlunun bazen en korkunç düşmanı kendisidir mesajı çıkıyor burada.

yaratmak ve öldürmek. bu doğanın kudretine mahsus bir olay değil de ne? peki ya kadınlar. onlar da böylesi ağır bir sorumluluk yüklenebiliyorlar sanki. şöyle sorayım; sevişirken çocuğunu ihmal edip, onun ölümüne sebep olan bir anne; doğada kendini bir yaratıcı olarak mı konumlandırsın, yoksa bir katil olarak mı? evet böylesi bir yere varıyor bu acımazsız film. çok canımı yaktın yine lars alacağın olsun.

synecdoche new york

2012-02-05T16:05:00.006+02:00

Bu filmi ilk 2008’de izlemiştim sanırım. Ucundan kıyısından bir şeyler anlamıştım sadece. Bir bütün olarak değerlendirebilecek bir algı boyutuna sahip değildim tabi o zamanlar. Fakat anlamlandırabildiğim birkaç parçası bile zihnimde acayip bir etki bırakmıştı. Hep bir şekilde oradaki tiyatro oyununun bir parçasıymışım gibi hissettim.

Artık zamanıdır dedim ve bugün tekrar izledim. İzlerken notlar tuttum. Neredeyse filmi komple kâğıda yazdım gibi. Her bir sahnesi, her bir diyalogu, her bir sözcüğü mesaj yüklü olan çok sarsıcı bir film. Tıpkı bir kitap gibi. İnsanın hayatını değiştiren türden...

Charlie Kaufman’ı seviyorum. Düşündüklerini ve yansıttıklarını çok önemsiyorum. Bu filmde senaryo ile de kalmamış ve yönetmenlik de yapmış. Tamamıyla kendi yapımı olmasından kaynaklanan bu özgürlük, filmi biraz daha karmaşık kılmış olabilir belki. Öyle insanlık zihnindeki normatif bir mizansen değil bu. Bu tür şeyler anlatmak derdinde değil Kaufman. Kim ne anlarsa diye ortaya bırakıyor. Ve ben her seferinde bundan büyük bir pay aldığımı düşünüyorum. Onun yaptığı işlerden çok fena etkileniyorum. Bu filmde kendimi kaybettim yine. Günlerce yatağıma yatıp sadece bu filmi düşünmek istedim. Bir çözüm mü veya bir soru mu bunu bilemiyorum. Kim ne anlarsa işte…

Filmin içeriği hakkında bir şeyler yazmak isteseydim sanırım onlarca sayfa yazabilirdim. Çok da yorulurdum bunu yaparken. Filmi izlerken 2,5 sayfa not tuttuğum düşünülürse.

Filmi sonra tekrar izleyeceğim elbette. Belki o zaman daha başka şeyler düşünürsem içeriği hakkında geniş bir yazı yazabilirim. Kendimde o gücü göremiyorum şu an. Bilmem kaçıncı izleyişimde belki kolay gelirse deneyebilirim.

Ayrıca filmden bazı metinler paylaşmak istiyorum. Bunu da sizlerin ilgisini çeksin de izleyin diye yapıyorum. Spoiler içeriyor gibi olsa da bu durumun kötü bir etkisi olacağını sanmam. Aksine filmi yorumlamada katkısı olacaktır. Zaten bu filmin tek bir kez izlenecek bir film olmadığını düşünüyorum.

Cenaze törende rahibin konuşması;
Herşey senin düşündüğünden daha karmaşık. Doğru olanın, sadece 10'da 1'ini görüyorsun. Verdiğin her karardan etkilenecek milyonlarca şey var. Her seçim yaptığında hayatını mahvedebilirsin. Ama belki de aradan 20 yıl geçer ve sen asla ama asla neden böyle olduğunu anlayamayabilirsin. Ve doğru işi yapmak için yalnızca tek şansın vardır. Sadece dene ve boşanmanın nedenini bulmaya çalış. Ve kader diye bir şeyin olmadığını söylerler ama herkes kendi kaderini belirler. Ve dünya ne kadar uzun süre devam ederse etsin sen sadece saniyelik bir zaman dilimi için buradasın. Zamanının büyük bir kısmı, ölüyken ya da doğmamışken harcanır. Ama yaşamak varken, sen, birinin gelip her şeyi düzeltmesini bekliyorsun. Bir telefon için, bir mektup için ya da bir bakış için yıllarını harcıyorsun. Ve gelecek gibi görünmesine rağmen asla gelmiyor. Sonuçta zamanını hayal meyal bir pişmanlık ya da gerçekleşmesi imkânsız bir umut ile geçiriyorsun. Sana bağlılık hissettiren bir şey. Kendini bir bütün hissetmeni sağlayan şey. Sevildiğini hissetmeni sağlayan bir şey. Gerçek şu ki çok kızgınım. Ve gerçek şu ki lanet olsun çok mutsuzum. Ve gerçek şu ki, çok yalnız kaldım ve çok uzun süre çok acı çektim. Ve yalnız kaldıkça, bütün bu süreç zarfında iyiymişim gibi davrandım. Nedenini bilmiyorum. Belki herkes kendi dertleriyle ilgilenirken benim zavallılığımı duymak istemediği için. Pekala, herkesin a.ına koyayım. Amin…

Ellen’ın Caden’a talimatı;
Bir zamanlar önünde olan heyecanlı ve gizemli gelecek artık arkanda kaldı. Yaşandı, anlaşıldı, hayal kırıklığıydı. Özel olmadığını fark edeceksin. Var oluşunun içinde sıkışıp kalmıştın ve şimdi yavaşça kayıp gidiyorsun. Bu herkesin yaşadığı tecrübe. Her birimizin. Özgül şeyler bir anlam ifade etmez. Herkes herkes gibidir. Sen Adele'sin, Hazel, Claire, Olive'sin. Sen Ellen'sin. O'nun bütün küçük mutsuzlukları senin. Bütün yalnızlığı. Gri, saman gibi saçları. Kırmızı, soyulmuş elleri. Onlar senin. Artık bunu anlamanın zamanı geldi. Yürü. Sana tapan insanlar, tapmayı bıraktıkça öldükçe, yollarına devam ettikçe onları çıkarıp attıkça, kendi güzelliğini çıkarıp attıkça, gençliğin dünya seni unutmaya başlayınca, sen fani olduğunu fark ettikçe, özelliklerini bir bir kaybettikçe, seni artık kimsenin izlemediğini ve eskiden de hiç izleyenin olmadığını öğrendiğinde, sadece sürmeyi düşüneceksin. Ne nereden geldiğini ne de nereye gideceğini… sadece süreceksin, vakit öldüreceksin. Şimdi buradasın. Saat 7:43. Şimdi buradasın. Saat 7:44. Ve şimdi yoksun.

düşündüm düşümden ayrı kaldım

2012-02-03T12:42:00.001+02:00

90’larda çocuk olan birçoğumuz bu sözü ve bu sözün geçtiği parçayı hatırlamıştır herhalde. Belki 10-15 yıldır bu parçayı duymadığım halde şimdi birden bire aklıma gelivermiş olması çok garip.

Bir de şöyle bir şeyler var ekşisözlükte; http://www.eksisozluk.com/show.asp

benzemek

2012-02-01T14:36:00.000+02:00

tüm zehirli kelimeleri çıkarmak istiyorum lügatimden. ne bu kelimelerle düşünmek, ne de konuşmak istiyorum artık. düşünülmemesi gereken düşünceler başlıklı bir liste yapmalıyım. ve bu düşüncelerden uzak durmalıyım.

üslubum olmuş bazı şeyler var. değiştirmeli bunların hepsini. gerekirse kendimi unutup, sıfırdan başlayabilmeliyim. mesela bu da güzel bir üslup olabilir; her şeye sıfırdan başlayıp, unutup, tekrar sıfırdan başlayabilirim. her gün yeniden doğabilmeli bir çocuk gibi.

daha sonra bunlarla konuşup, bunlarla yazmalı. bunları düşünmeli.

her şeyden uzakken, hiçbir şeye benzemezdim ben. benzemeliyim artık. sürekli aynı yüz ile karşılaşacağını bilip, aynaya bile bakmazdım ben. değişmeliyim. benzemeliyim her şeye. ve aynaya baktığımda yüzümde görebilmeliyim hepsini.

burçlara inanmalıyım söz gelimi. sırf burcumda beni öyle anlatmışlar diye öyle olmaya bile çalışabilirim belki. bu hiçbir şeye benzememekten iyidir nasıl olsa.

... pahasına

2012-01-28T18:55:00.003+02:00

bir başka şeyin pahasına yaşamak mutlu mu ediyor yoksa mutsuz mu? kendimi de bunun herhangi bir parçası olarak konumlandıramıyorum aslında. ama tabi ki de insanlık nezdinde bir parçası olarak konumum kaçınılmazdır. çünkü insanlar birbirlerini de bir başkası pahasına değerlendirir. tuhaf bir mukayese mekanizmasıdır bu. nitekim kendisini de bir başkası pahasına değerlendirir kişi. bunun altında; kendini konumlandırmak, kendini bu insanlık ekseriyetinde var ederek hayatını haklı çıkartmak vs. gibi bir çok etmen vardır şüphesiz.

çeşitli örnekler verebilirim; mesela bir çok insan bir başka insanın mevkisi pahasına hayatına yön verir. bir arkadaşı mühendis oldu diye mühendis olmaya çalışır mesela. veya ailesinin sosyal konumu doğrultusunda yaptığı baskılar ile şekillenir. hatta bunu müspet bir örnek alma durumundan çıkartabiliriz; mesela nefret ettiği birisi evlendi diye evlenenler de vardır. çeşitli açılardan böyle sayısız örnek verilebilir. bunu güdüleyen şey de şüphesiz ki başka hayatlar pahasında kendini konumlandırmak, kendisine bir rayiç bedel addetmektir.

bu toplumsal güdüleme ile paralellik gösterdiğini düşündüğüm bazı davranışlar var. bunun en güzel örneği, tüketim toplumunun bir bireyi olan alışveriş hastası insanlar misal. alışveriş yaptıkça mutlu olur bu tür insanlar. fakat diğer yandan, alışveriş esnasında her alınan ürün, bir başka üründen vazgeçmiş olma sonucunu doğurur. yani alınan her yeni ürün bir başka üründen vazgeçme pahasınadır. alışveriş hastalığı olan insanların sırf bu yüzden mutsuz oldukları gözlemlenmiştir mesela.

bu örnek üzerinden başa dönersek; insanlar bir başkasının yaşamı pahasına yaşadıkları hayatlarından mutlu mudur peki? her yaşananın bir başka yaşamdan vazgeçiş olduğu düşünülürse, alışveriş hastalığı örneğindeki duruma dönüşebilir bu. bu güdülemeyle yaşayan insanların bir çoğunun karakterlerindeki hırs ile alışveriş hastası insanın karakterindeki hırsın bağdaştığını düşünmemek elde değil. sürekli daha fazlasını elde etme gayesi ve elde ettikçe daha fazlasını isteme ve sonucunda sadece elde etmek üzerine bir çaba. bir yerden sonra elde ettikleri de mutlu etmez bu insanları. sadece elde etme çabası ile bunun için çekilen sıkıntı tekrar edip durur.

diğer yandan başarı elde etmiş, önemli mevkilere gelmiş bir çok insan şüphesiz ki bu mevki için kendini paralamıştır. kendine hemen hemen hiç zaman ayırmaksızın başarısına adanmıştır. hiç sevmediği işlerle uğraşıp, kendi yaşamı pahasına bir başarı elde etmiştir. lakin bunu ne için yapmıştır? daha fazla tüketmek için mi? bunun bir yere kadar mutluluk getirebileceğini yukarıda örneklemiştim. o zaman toplumun değer mekanizması içinde kendi fiyatını yükseltmek için mi? bunun da pek bir farkı yok, bu da bir yere kadar. mutlu olabilseydi şüphesiz ki hala daha iyisini elde etme çabası göstermez, bu uğurda sıkıntı çekmez ve mutluluğunu yaşardı. aslında nereden baksan bu insanlar mutluluktan kaçıyor gibidir. bir şeyi elde ettiği zaman onun daha mutluluğunu yaşayamadan bir sonrakini elde etme çabasının mutsuzluğuna katlanmaya başlamak şeklinde devam edip gider çünkü bu süreç.

burada “pahasına” şeklinde kullanım sebebim, zafer ekin karabayın; “daha ne kadar dayanabilirdim, herkesin bir başkasının acısı pahasına mutlu olduğu yaşama” sözüne dayanıyor. buna bir de onun gözünden bakarsak iş çok acayip bir yere gider aslında. çünkü zafer ekin gibiler, insanların bu doymak bilmez anlık tatminlerinin, bir başkasının acısı pahasına olduğunu düşünür. örneğin bu doymak bilmezler zayıflamak için uğraşırken diğer yandan da açlıktan ölen insanlar vardır.

bu dengesizlik içinde insanların böylesi bir gelişim göstermesi, birbirlerini çiğneyerek var olma çabası şüphesiz büyük bir vicdansızlıktır. aslında insanlar, bir başkasının yaşamı pahasına yaşamak istiyorlarsa, burada baz alacağı yaşamlar zorlu yaşamlar olmalıdır belki de. bunun bizatihi sebebi olduğu halde kendini uzak tutması bir yana, uzaklaştığı noktada da kendini var edememesi tam bir komedidir zira.

ve aslında ben bu komediye gülüyorum…

aslında

2012-01-24T00:17:00.006+02:00

Diyelim ki yıllar boyunca her gün kahve içtiğiniz bir fincan size bir gün bir çay bardağı olarak görünüyor. Ne yapardınız? İlk önce gözlerinizi ovuştururdunuz. Sonra oturup düşünürdünüz bunun nasıl böyle olduğunu. Derken tekrar baktığınızda onun eski fincanınız olduğunu görürseniz peki? Eh gördüğüm bir yanılsamaydı sadece der geçiştirirsiniz değil mi? Peki bu başka bir gün tekrar olursa? Daha sonra bir gün tekrar ve tekrar olursa. Ve sonra da hayatınızdaki her şey böyle sürekli değişip bir başka görünürse size? Akıl hastası olduğunuzu düşünürsünüz değil mi?

Sadece somutlaştırmak istedim bu saçma örnekle. Soyut düzeyde de bu şekilde muhakememizi sürekli yitiririz. Ama hep bir yanılsama olduğunu varsayıp üzerine düşünemeyiz. Somut düzeyde sabitimiz hep mesnetlidir. Duyularımız yanıltmaz bizleri. Ama soyut düzeyde, düşündüğümüz şeylerin sabiti hep mesnetsizdir. Bir düşündüğümüz, başka bir düşündüğümüzle çeliştiği takdirde, gözlerimizi ovalamayız bile ve çok kısa sürer şaşkınlığımız. Daha sonra yine kendimizi yalanlarsak ve bunu sürekli yinelersek, yine de garipsemeyiz. Hatta gittikçe garipseme eşiğimiz düşer ve hiç üzerine düşünmeye değer bulmayız sonra…

Bizi somut düzeyde akıl sağlığımızdan şüphe etmeye götürürken, soyut düzeyde bir de buna gelişim deriz ya üstelik. Yetmezmiş gibi bir de yalanladıklarımızın tümü bir tür utanç olarak dönerler ve örselerler bizi. Bu düşünsel muhakememizi yitirince vicdan muhakememizi de yitiririz sonra. Vicdanımız bir tür terazidir çünkü; doğru ve yanlışlarımızı belirlediğimiz. Bu vicdan terazimizin de sabitini koyacak bir yer bulamayız sonunda.

Yadsıdığımız bu tür şeyler, bir zaman önce bize ait olan ve sabitimiz olan bu şeyler, aslında hiçbir zaman yok olmazlar. Ve aslında utanç da bunların yok olmaması için birer doğal refleks gibi işler. Tam da burada gelişimden söz edilebilir aslında. Çünkü gelişimin, sürekli üzerine bir ekleme ile ilerlediğini varsayarsak, bir öncekini yadsımakla temeli sarsmış oluruz. Utanç temeli daima korur. Bunu yaparken de örseler bizi. Tıpkı bir yara gibidir; bizi korumak için acı veren.

Milyonlarca yıllık mirasımız olan biyolojimiz, nasıl ki bizi hiçbir farkındalık sahibi olmadan yaşatıyorsa, düşüce yapımız da böylesi bir mirastan nasibini almış gibidir. Düşüncemizi şekillendiren ahlaki değerlerimizi bu güdü ile inşa etmiş gibiyizdir. Fakat ne zaman ki bir devrim ile ahlak inşa edilir, ne zaman ki bu ilerlemeye yapay bir müdahale söz konusu olur, işte o zaman doğal ilerleme sekteye uğrar ve bizim pusulamız da şaşar. Bu pusulanın gösterdiği yönde ilerleriz uzun bir süre. Fakat bu ilerleme doğrultusunda, içimizdeki bir hissiyat da, sürekli yanlış yöne doğru ilerlediğimize kapılır. Ahlak bu hissiyatı sürekli hizasına çekerken, vicdan bu ayarı yemez. Ve vicdan ahlak ile ayrı düşmeye başlar.

Ahlaki olarak herkes herkesleşirken, vicdani olarak da herkes birbirinden ayrı düşmeye başlar. Çünkü vicdan özneldir, kendine hastır kişinin. Ahlak bir yerde maske olup da maskara ederken bizi birbirimize, vicdanımız için sabitimizi hep daha bir büyük çaba ile ararız. İşimiz zorlaşsa da, hep bizi var eden bir güdü bunu yapar. Neticede insan olmaktan başka bir şansımız yoktur. Her şey sadece buna değer, bir başka şeye değil.

Aslında her şey çok basit. Hiçbir sanrı da temelsiz değil. Ben şu an bu satırları yazarken, müthiş saçmaladığımı hissediyorsam eğer, bu şüphesiz ki hissettirildiği için oluyor. Fakat her şeyiyle, saçmalamam da benimdir ve vicdanidir. Bir gün bir fincanı bir çay bardağı olarak görürsem, bundan dolayı nasıl ki kendimle hesaplaşmak zorundaysam, düşünsel olarak vardığım ve ifade ettiklerim için de yine kendimle hesaplaşacağım. Bunlar bir farkındalıktır neticede. Belki mesnetsiz ama kesinlikle vicdani.

Ve herkes herkesleşirken, ne olur ideal sabiti kendisi addedip de, vicdanını bastırmaya çalışmasın. Ahlak öldü bunu biliyoruz. Bundan sonra vicdanla yol almak gerektiğini de bilmeliyiz belki...

Not: Fincan örneği önümde duran bir fincan üzerine verilmiş bir örnekten ibaret.

evrim teorisi

2012-01-21T12:56:00.000+02:00

ilk anarşistler

2012-01-21T11:14:00.000+02:00

spider

2012-01-20T19:59:00.000+02:00

Şizofreni temalı filmleri hep beğenmişimdir. Hele ki film doğrudan şizofren karakterin gözünden anlatılıyorsa. Bu tür filmlerde, izleyenler de, hayal ile gerçeklik arasındaki ayrımı tıpkı karakter gibi yitirirse, sağlam bir kurgu var demektir bence. Bunu bir ölçüt olarak alırsak, bu filmde kurgu zayıftı diyebilirim. Sanırım kitaptan uyarlanmaymış. Fakat her şey kurguya dayanmamış gibi zaten. Öyle olsaydı tamamen şizofren karakterin gözünden anlatırdı. Bu filmde dış açıdan da sahneler var ki izleyenleri bu gerçek – hayal ikileminden çıkartıyor bu. Şizofren adam, olaylar cereyan ederken, adeta bir hayalet gibi seyirci oluyor. Bizi de böylece farklı açılardan seyirci kılıyor.

Filmin kurgusu, sürekleyicilikten çok, bir şeyler anlatma derdinde. Daha çok psikolojik sendromlar üzerinde şekillenmiş gibi. Diğer filmlerde karakter doğrudan şizofrendir ve sağlam bir kurgu ile bu karakterin üzerinden anlatım yapılarak olaylar gelişir. Bu filmde ise bir karakterin şizofren oluşunun temelleri üzerinde durulmuş ve başka sendromlarla ilişkilendirilmiş. Mesela şizofrenin başlangıcını oedipus kompleksine dayandırmış. Daha sonra rehabilite süreçleri, sonrasında olayların meydana geldiği yere dönüş ile tekrar şizofrenin baş göstermesi vs. Kitap nasıl bilmiyorum tabi ki ama yazarın derdi sanırım şizofreniyi temellendirmekmiş gibi.

İzlemeyenler için tavsiye edebilir miyim bilmiyorum. Durgun bir film yani sıkılabilirsiniz. Şizofreniye merakınız varsa izleyin derim tabi.

blogda değişiklik yaptık iyi mi

2012-01-18T23:25:00.000+02:00

bugün sevgili dostum abuk benim blogu okumakta zorluk çektiğini söyledi. koyu zemin üzerine açık renk yazının gözü yorduğunu iddia etti. ben de nasıl olur ya şeklinde bir tepki verdim tabi kendisine. benim de tam tersi; açık renk zeminin üzerine koyu renk yazı gözümü yoruyor. çünkü herhangi bir sayfada zemin yazıdan daha çok yer kapladığı düşünülürse, monitörden daha çok ışık çıkar ve haliyle göz daha çok ışığa maruz kalır diye düşünmüşümdür hep. kullandığım internet tarayıcısından, ekşisözlükteki kullandığım temaya kadar hepsinde zemin koyudur, yazı açıktır. bilgisayarda kullandığım word bile zemini koyu, yazıları açık şekildedir. hatta internette uzun bir yazı varsa ve bu yazının bulunduğu sitede zemin açık renkse, o yazıyı bu koyu zeminli kullandığım word’e kopyalar orada okurum yani.

neyse uzatmayayım. abuk gözü yorduğunu iddia etti ve negatif’e sor istersen dedi. ona sordum ve onun da gözünün yorulduğunu öğrendim. buradan çıkan sonuç da şu ki; benim gözlerde bir anormallik var. bugün bu yüzden blogdaki metin zeminin rengini değiştirdim. bu sefer de alttaki etiketler ve kenarlardaki bağlantılar ortak renkli olduğu için eski düzen tutmadı. okunaksız oldu. oturup onlarla uğraştım bir de. en sonunda bu mavili tonda en okunaklı olduğunu gördüm. bir bu mavili tonda koyu ve açık zeminde okunaklı oluyor. böyle de renkler çok uyumsuz oldu ama ne yapayım. maksat okunaklı olsun.

şimdi gerçekten daha mı okunaklı oldu?

pain of salvation - martius nauticus II

2012-01-16T19:37:00.003+02:00

Pain Of Salvation - Martius Nauticus II (BE Konser DVD'sinden)

aşmak

2012-01-15T23:21:00.004+02:00

bugün izlediğim bir filmde birisi şöyle diyordu; ya sen bunları aşarsın, bu zamana kadar aşamadığın ne oldu ki?

sıradan bir cümle. herhangi bir zamanda, herhangi bir yerde karşıma çıktığında sanırım hiç üzerinde durmazdım bunun. fakat şimdi durdurdum filmi. ve üzerinde durdum.

bir an için tuhaf bir şekilde imrendim. arada oluyor böyle. diğer yandan yine zihnimin beni saçma sapan bir düşünceye doğru sürüklediğine kuşku duydum. yine de üzerine düşündüm.

tarifi şöyle bir şey bunun; bahsi geçen karakterin gayet sıradan hayati hedefleri, bu doğrultuda da çeşitli gayeleri var. bahsi geçen olayda da, önünde aşması gereken engelin zihinsel bir engel olduğunu kabul ediyor öncelikle. daha sonra da eyleme geçiyor. evet hepsi bundan ibaret. burada edimsel* bir engel yok. tamamen kendinde başlayıp, kendinde bitiyor her şey.

nasıl da oldu bittiye geldi her şey? onun için bundan sonraki engeller de bu şekilde aşılacak, tıpkı öncekiler gibi. hatta birisinin ona telkinde bulunmasına bile gerek yok. çünkü hayata karşı herhangi bir edimsel engel hissetmiyor o bir kere. işte ben buna imreniyorum sanırım. nasıl hissetmez. nasıl zihninde aştığı bir şeyi eylemsel olarak da aştığını düşünür?

“aslında yaşamak çok kolay”a kadar düşündüm ben bunu sonra. neden insanlık serüveni hep bana bir engel. insanların kolektif bir bilinci vardır. bunun her insan kadar ben de farkında olduğum halde ben niye kolektif bilinci kullanamıyorum? zihnimdeki ve daha sonra da eylemlerdeki engelleri aşamıyorum?

evet, aslında yaşamak çok kolay. filmdeki karakter bundan sonraki engelleri de aşacak. çünkü engel denilen şeyin aşamalarını bellemiş bir kere. adeta bilimsel bir metodoloji gibi. tüm bunları da farkında olmadan, içgüdüsel olarak yapabiliyor hem de. ben bu tür işe yarar içgüdülerimi nerede yitirdim acaba. içgüdülerim sürekli felaket tellallığı yapmaktan başka bir işe yaramıyor.

engel denilen şeyin aşamalarını bellemiş derken bu aşamalar da insanlık serüvenine dahil olmuş aşamalar elbette. diğer tüm karışıklıklar gibi insanlık nezdinde hizaya gelen bir doğrusallığı var bu durumun da. bunu bilmek ise kimine engel, kimine ise kolaylık.

Neyse yine uzadı yazı kimse okumayacak sonra. Bir saçma sapan düşünce furyamı daha huzurlarınızda ifade etmeye çalıştım.

*Burada bahsettiğim edim TDK’daki şu şekilde izahı olan edimdir;
1. (Skolastik felsefede) Aristoteles'in energeia = gerçekleşme, etkinleşme kavramının çevirisi. Her değişme a. olanaklı; b. tamamlanmak üzere, gerçekleşmek üzere; c. tamamlanmış durumda olabilir. Aristoteles gizil olmayı, olabilir durumda olmayı dile getiren a ile bu değişmenin sonucu olan gerçekleşmiş olmayı dile getiren c arasında bulunan b durumunu genellikle energeia olarak belirtir. 2. (Yeni Felsefede) İnsan bilinç ve eyleminin tek tek davranışları; edimin varlığı gerçekleşmeye dayanır; nesnel olarak verilmiş değildir, ancak gerçekleşmede kavranılır olur. Her edimin özünde bir şeye yönelme, bir şeyi erek edinme vardır.

the age of stupid

2012-01-15T01:01:00.001+02:00

“Gezegeni tükettiğimizi bildiğimiz halde neden hala bir şeyler yapmıyoruz? Yoksa insanlığı korumaya değer bulmuyor muyuz?”

“Kendi neslini yok eden tek tür değiliz ama bunu bilerek yapan tek türüz”

Belgeselde geçen yukarıdaki sorunun cevapsız oluşu, aşağıdaki sonucun doğrudan sebebi gibi.

Norveç dolaylarında kurulu bir üste insanlık tarihi arşivleniyor. Bu görsel bir arşiv ve bunlar şu yaşadığımız zamana kadarki çeşitli haberler ve belgesellerin görüntülerinden oluşuyor. Sene olmuş 2055. Dünyada insanlık bitmiş. Bir adam bilgisayar karşısında. Bize, her gün televizyondan izlediğimiz haberlerle, bazı belgesellerle dünyanın sonunun nasıl da göz göre göre geldiğini anlatıyor. Dünya ısısının artması, seller, kasırgalar, buzulların erimesi, çölleşme vs. gibi birçok olayın 2000’li yıllarla birlikte nasıl hızla artış gösterdiğini, bazı insanların bunu bağıra bağıra dile getirdiği halde kimsenin nasıl da kulak asmadığını anlatıyor. Kurgu yok, gösterilen her şey bildiğimiz şeyler. Her gün haberlerde karşılaştığımız şeyler. Mesele de bu ya; tüm bunların şu an bize zırva gelmesi. Adam buna anlam veremiyor; her gün bu haberleri, bu belgeselleri izleyen insanlık nasıl bir şeyler yapmaz ve bile bile sonunun gelmesine seyirci kalır?

Bir bilim adamı belgeselde şöyle bir şey söylemişti; İnsanlık yakın zamanda gerçekleşecek tehlikelere karşı önlem alma eğilimindedir. Uzun zamanlı tehlikeler için şimdiden hazırlanmak, yaşamını ona göre değiştirmek insanlığa göre değildir.

Belgesel sadece bu görsellerden ibaret değil. Birçok açıdan değerlendirme de yapılmış. Kenya’da Shell’in petrol işletmeleri kurması ile oradaki insanların nasıl da canına okuduğunu, günümüz petrol tüketiminin önü alınmayan felaket öngörüleri ile tüm insanların bir gün oradaki insanlardan daha büyük felaketlere sürükleneceğini anlatıyor. İngiltere’de yenilenebilir enerji için rüzgâr değirmenleri kurma çabasında olan bir adamın nasıl da çabalarının boşa çıktığını, diğer yandan Hindistan’da havayolu şirketi kuran bir adamın çabalarının nasıl da başarıya ulaştığını karşılıklı tezatlarıyla değerlendiriyor. Yaşlı bir dağcının, çocukluğundan beri tırmandığı dağın zamanla ne hale geldiğini doğrudan onun ağzından anlatıyor. Doğa değişimlerini anlatırken, tüm bunların müsebbibi olan insanlığın da nasıl ahlaki bir değişime uğradığını, geleceğini düşünmeyen ve hunharca tüketen birer varlık olduğunu filan gayet güzel anlatıyor.

Özetle belgesel; “siz aynen böyle devam edin bir gün ebenizinkini göreceksiniz” şeklinde bir mesaj veriyor. Ama tabi ki bu belgesel de kendi kurgusu içinde bir başka kurguya dahil oluyor. Yani ileride dünyanın sonu gelirse ve böyle bir adam bu süreci oturup izlerse, muhtemelen bu belgesel de izleyecekleri arasında olacak. Bu belgesel de bundan başka bir işe yaramayacak. Tıpkı diğer belgeseller ve televizyonda izlediğimiz felaketler gibi.

Çünkü insanlık gerçekten buna değmez.

kiss me kill me

2012-01-13T23:17:00.004+02:00

Acayip bir aşk filmi. Bir kiralık katil ile sürekli intihar teşebbüsünde bulunup da başarısız olan bir kadının aşkı. Tanışmaları da zaten bu şekilde oluyor. Kadın kendini öldürtmek için kiralık katil tutuyor. Filmin en komik sahnelerinden birisi de burada cereyan ediyor; Kadın bakıyor ki adam kendisini öldürmeyecek, elinden silahı kapıyor. Adam vay be karıdaki cesarete bak şaşkınlığıyla öylece bakakalmışken, kadının silahı kendi kafasına dayadığını görüyor ve uçan tekmeyi basıp kendini öldürmesine mani oluyor. Fragmanda da görüldüğü üzere çok komik bir uçan tekme bu. Güldüm bu sahnede.

İşte böylece ilk görüşte aşk gerçekleşiyor gibi bir şey. Ama tabi bu iki karakter de çetin cevizler. Öyle hemen birbirlerine teslim etmiyorlar kendilerini. Olaylar olaylar. Bu tanışma sahnesini anlatmam filmi çekici kılmıştır zaten gerisi de aynı ekseriyetle devam edip gidiyor. Komik sahneleri, cinayetleri, hüznü filan ile hissiyatı çok karışık bir film. Diyaloglar oyunculuklar filan on numara. Zaten Kore yapımı ki sahiden iyi oyuncular var bu memlekette.

Diğer yandan düşündürücü yanları da yok değil. İnsanların hayatına son veren bir katilin, kendi hayatına son vermek isteyen bir kadına aşık olması zaten başlı başına düşündürücü. Adamın dediği “tüm insanlar aynı yaşar” ve “birisini öldürürken heyecan duymak” meselesi, yaşamak ve ölmek üzerine bir yapı kuruyor. Bunun tamamlayıcı unsuru da dile gelmeyen “insanları harekete geçiren muazzam enerji” oluyor. Herkes her şeyi aynı yaşıyor gibi görünse de, ve herkes yaşamını sadece ölümü hak ediyormuşçasına yaşıyor gibi görünse de, “herkesin yaşadığı kendine özeldir” durumuna bir geçiş var. Adam bunun ilk sinyalini futbol topu sahnesinde veriyor. Hayatı olağan akışına bırak mesajı verecek bir adam değil zira. Diğer yandan da bir arkadaşının sıradan bir tavsiyesine uyup, onca saat koynunda taşıdığı o çiçeği de kadının suratına öfkeyle çarpması var. Yaşadığı hisleri son derece sıradan, bayağı addetmiş bir kere; özel bir tarafı olduğunu hissettiği an öfke duyuyor. Diğer yandan kadının da bağları çözülüyor. Kadının zaten muzdarip olduğu bir mevzu, haliyle biraz çivi çiviyi söker durumuna geliyor. Adamı normal bir yaşama çekmeye çalışması, şüphesiz ki adamın bu hayatın sıradanlığına doğru evrilişi etkili oluyor. Araba yıkama sahnesinde de artık dile geliyor adam.

Yıkanan bir arabanın içinde bulunmak olayı bana da çok romantik gelmiştir hep. Filmin en romantik sahnesini yıkanan bir araba içinde çekmek iyi fikir. Gerçi bunu amerikan sineması yıllarca kullandı ama yine de romantik yani. Amerikalıları sevmiyor olmam bunu değiştirmez.

Çok uzadı yazı insanlar okumayacak. Bu kadar yeterli zaten bu film için.

bu da fragmanı

altı çizili satırlar - nietzsche – böyle buyurdu zerdüşt

2012-01-11T01:36:00.003+02:00

Nietzsche – Böyle Söyledi Zerdüşt - İthaki Yayınları – Çeviren; Mustafa Tüzel – Sayfa: 52-55

     Bir yerlerde halklar ve sürüler var hala, ama bizde değil, kardeşlerim: burada devletler var.
     Devlet mi? Nedir bu? Pekala! Şimdi kulak verin bana. Çünkü şimdi size halkların ölümü hakkında bir çift sözüm var.
     Devlet tüm soğuk canavarların en soğuğudur. Soğuktur söylediği yalanlar da; ve şu yalan dökülür dudaklarından: “Ben, devlet, halkın ta kendisiyim.”
     Yalandır bu! Yaratıcılardı halkları yaratanlar ve onların üzerlerine birer inanç ve sevgi astılar: böylece, hizmet ettiler yaşama.
     Birçokları için tuzaklar kuranlar ve bu tuzağı devlet diye adlandıranlar, yok edicilerdir: bir kılıç ve yüzlerce hırs asarlar onların üzerine.
     Nerede hala halk varsa, orada anlaşılmaz devlet ve uğursuzluk gözüyle bakılır ona, törelere ve yasalara yönelik bir günah olarak nefret edilir ondan.
     Şu ipucunu vereyim size: Her halk iyiye ve kötüye ilişkin kendi dilini konuşur; komşusu anlamaz bunu. O kendi dilini törelerinde ve yasalarında yaratmıştır.
     Oysa devlet iyinin ve kötünün tüm dilleriyle yalan söyler; her konuştuğu da yalandır – ve her ne varsa elinde, onu çalarak elde etmiştir.
     Her şey sahtedir onda; çalıntı dişlerle ısırır, o ısırgan. Sahtedir iç organları bile.
     İyi ve kötüye ilişkin dildeki karmaşa: devletin işareti olarak bu ipucunu veriyorum size. Sahiden, ölüm isteminin işaretidir bu! Ölümü vaaz edenlere göz kırpar, sahiden!
     Gereğinden fazla insan doğuyor: lüzumsuzlar için icat edilmiştir devlet!
     Baksanıza, nasıl da çekiyor kendine onları, çok-fazlaları! Nasıl da çiğneyip yutuyor onları ve geviş getiriyor sonra da!
     “Yeryüzünde benden büyük yok: Ben, tanrının düzen kuran parmağıyım” – böyle böğürüyor canavar. Ve sadece uzun kulaklılar ve yalnızca yakını görebilenler de değildir, önünde diz çökenler!
     Ah, büyük ruhlar, sizlere de fısıldıyor tüyler ürpertici yalanlarını. Ah, bulur o, kendilerini tüketmekten hoşlanan zengin yürekleri!
     Evet, sizi de bulur o, siz eski tanrıyı alt edenleri! Yorgun düştüğünüz kavgada, şimdi de bu yeni putun işine yarıyor yorgunluğunuz!
     Kahramanları ve saygıdeğer kişileri toplamak istiyor etrafta bu yeni put! İç huzurunun güneşinde ısınmaktan hoşlanıyor – bu soğuk canavar!
     Siz ona tapınırsınız, her şeyi verecektir o size, bu yeni put: böyle satın alıyor erdeminizin pırıltısını ve gururlu gözlerinizdeki bakışı.
     Sizi kullanarak tuzağa düşürmek istiyor çok-fazlaları! Evet, bir cehennem hilesi yaratılmıştır orada, bir ölüm atı, tanrısal şereflerle süslü koşu takımlarıyla şıngırdayan!
     Evet, çoğunluk için bir ölüm yaratılmıştır orada, kendini yaşam diye öven bir ölüm: doğrusu yürekten bir hizmettir bu, ölümü vaaz edenlerin tümü için!
     Devlet diyorum, herkesin, iyilerin ve kötülerin zehir içtiği o yere: devlet, iyilerin ve kötülerin, herkesin kendini kaybettiği yer: devlet, herkesin yavaş yavaş intihar etmesine – “yaşam” adı verilen yer.
     Bakın şu lüzumsuzlara! Mucitlerin eserlerini ve bilgelerin hazinelerini çalıyorlar: kültür diyorlar hırsızlıklarına – ve her şey hastalık ve felaket oluyor onlara!
     Bakın şu lüzumsuzlara! Her daim hastadırlar, balgam çıkartırlar ve gazete derler bu çıkarttıklarına. Birbirlerini yutarlar ve kendilerini bile hazmedemezler.
     Bakın şu lüzumsuzlara! Servet edinirler ve böylece daha da yoksullaşırlar. Güç ve gücün kaldıracını isterler, yani çok para sahibi olmayı isterler, - bu çulsuzlar!*
     Şu çevik maymunların tırmanışına bir bakın! Birbirlerinin sırtından tırmanırlar, böylece çamura ve derine batarlar.
     Tahta geçmek ister hepsi: onların deliliğidir bu – sanki mutluluk tahtta otururmuş gibi! Genellikle çamur oturur tahtta – ve genellikle taht da çamurda.
     Bunların hepsi delidir, birbirlerinin sırtına tırmanan maymunlardır ve aşırı kızışmışlardır benim gözümde. Putların, o soğuk hayvanın kötü kokusu geliyor burnuma: kötü kokuları geliyor burnuma hepsinin, bu putperestlerin.
     Kardeşlerim, onların ağızlarının ve hırslarının kokuşmuşluğunda boğulmak mı istiyorsunuz! En iyisi pencereleri kırın da, atın kendinizi açık havaya!
     Uzak durun bu kötü kokudan! Uzaklaşın lüzumsuzların putperestliğinden.
     Uzak durun bu kötü kokudan! Uzak durun bu insan kurbanlarının buharından!
     Büyük ruhlar için açık duruyor yeryüzü önlerinde hala. Münzeviler ve münzevi çiftler için, etrafında durgun denizlerin kokusunun estiği birçok yer var hala.
     Büyük ruhlar için özgür bir yaşam açık duruyor önlerinde hala. Sahiden, kimin az mülkü varsa, o daha az başkasının malı olur: şan olsun küçük yoksulluğa!
    Orada, devletin bittiği yerde başlar, fazlalık olmayan ilk insan: orada başlar gerekli olanın şarkısı, biricik ve eşsiz bir biçimde.
     Oraya, devletin bittiği yere – oraya bakın kardeşlerim! Görmüyor musunuz, gökkuşağını ve Üstinsana giden köprüleri? –

     Böyle söyledi Zerdüşt.

*Ç.N. : Çulsuzlar: Unvermögenden: Burada, Almancadaki, unvermögend (yoksul, çulsuz) ile Vermögen (yetenek) arasında dil oyunu yapılıyor; yeteneksiz olmayı da çağırıştırıyor.

Not: İthaki Yayınlarında kitabın ismi "Böyle Söyledi Zerdüşt" olsa da blog başlığında "Böyle Buyurdu Zerdüşt" şeklinde yazdım. Çünkü bu adın kullanımı daha yaygın diye düşündüm.

hayatın saçmalığı, var olmak, mutlu sona bağlamak filan

2012-01-09T20:16:00.003+02:00

İnsanlara sunulan idealize edilmiş bir sürü saçmalık içinde pek de bir seçim şansı kalmıyor aslında yaşamak için. Üretilen bu saçmalıklar insanlıkla beraber asırlarca büyüdü, gelişti ve her yanı sardı. Artık yolu yordamı belli her şeyin. İnsanlık serüvenin tüm kodları yazıldı. Sadece doğup, büyüyüp ölmüyoruz; arada yapılması gereken daha çok şey var. İdealler var.

Bir yerde bazı insanlar tüm bunlardan bir an için sıyrılıp; “ama sadece doğduk, büyüyoruz ve öleceğiz, her şey bundan ibaret” diye düşünebilir. İşte burada başlar hayatın anlamsızlığı ve bu anlamsızlığın diyalektiği. Artık hiçbir şey asla eskisi gibi değildir bu hummaya yakalananlar için. Bu bir tür zehirlenme gibidir. Bu zehiri içen ya geberip gider, ya da bağışıklık kazanıp güçlenir.

İnsanın kendi yaşama serüvenine karşı korkunç bir çelişki doğmuştur artık. Baktığımız hiçbir şey anlamlı görünmez. Bu çelişki içerisinde, diğer yandan da yaşamak gibi bir zorunluluğumuz vardır. İş güç sahibi olmak, sosyal hayata karışmak, evlenmek vs. Tüm bunları, kendi içerisindeki anlamsızlıklarıyla birlikte sürdürebilmek çok zordur. Sürekli sorulan sorular, koca bir anlamsızlık ve hiçbir şey olmamış gibi davranan insanlar. Kendi yaptığı veya yapacağı her şeyin anlamsızlığı yanında, çevredekilerin yaptığı her şey de anlamsız gelir. Kimseyi anlayamamak ve kimse tarafından anlaşılmamak da bu varoluşu daha da zorlaştırır.

İnsanlar yaşam serüvenine, tıpkı bir böcek misali genetiğine kodlanmış aritmetiğiyle tıkır tıkır devam ederler. Bu zehirlenmişler için de tüm bunlar genetiğine kodlanmıştır şüphesiz. Fakat artık işler hiç de kolay değildir. Her gün yapılması gereken işler, bir arkadaş ile görüşmek, bir sevgiliyle birlikte olmak, hemen hemen her şey bir işkenceye dönüşmüştür artık. Hayatın kendi başına bir anlamı olmadığını düşünmek, yapılmış ve yapılacak tüm eylemleri de anlamsız kılar çünkü. Her gün bir önceki gün ile aynıdır, her insan bir başkası ile aynıdır, yenilen - içilen her şey aynıdır, yeni bir şeyler beklenmez artık hayattan ve sürdürülebilirliği bitmiştir her şeyin. Hayat serüvenin tüm sürükleyiciliği uçup gitmiştir. İşte bu noktada kişi, ya kendisine işkence yapmaya son verip intihar etmesi gerekir, ya da başka bir varoluşa geçip devam etmesi. Böylesi bir dönüm noktasına gelinmiştir yani.

İntihar edenler insanlık için birer istatistik veri olarak kayda geçip giderler. Şüphesiz ki aramızdan en temiz ayrılanlardır onlar. Diğer yolu seçenlerin ise pisliğe batmaktan başka şansı yoktur. Öncelikli aşaması ise bir tür kabullenme aşamasıdır. Tüm bu idealize edilmiş hayat saçmalıklarını kabullenip, varoluşunun gerekliliğini kendisine kabul ettirmesi gerekir. Daha sonra bu varoluşunu etraftaki saçmalıklara serpiştirip kendini kendi dışında da var etmesi gerekir. Böylece bir mutabakat sağlayıp, hayatın saçmalığına karşı yaşadığı çelişkiyi aşabilir. Bunu sağlamak için etrafındaki her şeyi kabullenmekten öte onları sevmek ve bu sevgi ile kendini adeta uyuşturmak gerekir. Doğaya, insanlara, herhangi bir küçük eşyaya söz gelimi... Neyse ki insanın doğasında sevgi gibi bir afyon vardır. Kendi dışında kendini var edebilen insan için işler her zaman çok daha kolaydır.

kendinde solmak

2012-01-07T22:57:00.001+02:00

Kendimden daha ağır bir yük yokmuş gibi geliyor. Bir takım teşebbüsler, değişiklikler. Nereye değişti? Bilemiyorum aslında. Bir yere varamıyorum. Bir gidip, bir geliyorum olduğum yerde. Ağırım ve sürükleyemiyorum gibi. Tüm bunları neden düşündüğümü hiç bilmiyorum. Amaçsızca, doğrultusuzca soluyor her şey. Darmadağınım ve fazlasıyla saçma sapan. Tek bir zerresi dahi tek bir yaşam kutbuyla kesişmeyen bir saçılış. Neresinden bakarsan bir yaşam değil bu diyorum ve yaşıyorum. Sadece kendimi yaşıyorum. Tek bir hayat zerresi olmayan bir kendimi. Yaşamıyorum.

Bir yerden başlamalıydı, bir yere varmasa bile. Atacağım her adım bir boşluğa çıkacakmış gibi hissederek koşuyorum. Kaçtığım her neyse beni kovaladığı kesin. Hala koşabiliyorsam ve henüz düşmemişsem, kovalandığım kesin.

Kapılar hep duvar görünüyor gözlerime. Hülyaları geçtim artık, duvarlara bakıyorum hep. Üzerime yıkılırsa bir duvar, belki de o bir kapı olabilirdi diye düşünüyorum. Daha sonra bunun da bir hülya olduğuna kanaat getiriyorum.

Baktığım her şey münasebetsiz geliyor sonra. Münasebetsizleşiyorum. Her şey soluyor, ben de onlara soluyorum. Her şeyim ben belki, belki de hiçbir şey. Bildiğim bir şey var ki bilmiyorum.

paatos

2012-01-06T11:12:00.000+02:00

Happiness

Suddenly the strangest feeling

Inside of me

I don't know what it is

Turning into someone else

Do i need it

Still i don't know what it is

Suddenly my only friend is

Loneliness

And all i'm wishing for is

Happiness

Searching for a part of me

My long lost friend

Where could she be?

Suddenly my world is turning

My life stands still

Calling my name

Suddenly my only friend is

Loneliness

And all that i am wishing for is

Happiness

Suddenly my only friend is

Loneliness

And all that i am wishing for is...

Hypnotique

altı çizili satırlar - kürk mantolu madonna

2011-12-30T21:14:00.004+02:00

Sabahattin Ali - Kürk Mantolu Madonna

(YKY Yayınları - Sayfa 127)

... Şimdiye kadar zannettiğim gibi, kitleden ayrılmanın bir hususiyet, bir fazlalık değil, bir sakatlık demek olduğunu hissediyordum. Bu insanlar dünyada nasıl yaşamak lazımsa öyle yaşıyorlar, vazifelerini yapıyorlar, hayata bir şey ilave ediyorlardı. Ben neydim? Ruhum, bir ağaç kurdu gibi beni kemirmekten başka ne yapıyordu? Şu ağaçlar, onların dallarını ve eteklerini örten karlar, şu ahşap bina, şu gramofon, şu göl ve üzerindeki buz tabakası ve nihayet bu çeşit çeşit insanlar hayatın kendilerine verdiği bir işi yapmakla meşguldüler. Her hareketlerinin bir manası vardı, ilk bakışta göze görünmeyen bir manası. Ben ise, dingilden fırlayarak, boşta yuvarlanan bir araba tekerleği gibi sallanıyor ve bu halimden kendime imtiyazlar çıkarmaya çalışıyordum. Muhakkak ki dünyanın en lüzumsuz adamıydım. Hayat beni kaybetmekle hiçbir şey ziyan etmeyecekti. Hiç kimsenin benden bir şey beklediği ve benim hiç kimseden bir şey beklediğim yoktu.

İşte bu andan itibaren bende, hayatımın istikametine hakim olan değişme başladı. Lüzumsuzluğuma, faydasızlığıma bu andan itibaren inandım. Ara sıra hayata tekrar döner gibi olduğum, yaşadığımı zannettiğim oldu. Hatta bunları düşündükten birkaç gün sonra, yepyeni bir vaziyet, beni bir müddet için tesiri altına aldı ve oyaladı. Fakat ruhumun en derin bir köşesinde bu kanaat yeryüzünün bana ihtiyacı olmadığı kanaati, her zaman için yerleşip kaldı. Hiçbir hareketim onun tesirinden kurtulamadı; ve bugün de, aradan bu kadar uzun seneler geçtiği halde her şeyi, bilhassa cesaretimi büsbütün kırarak beni etrafımdan tamamen uzaklaştıran o anın bütün teferruatını, hatırlıyorum; o zaman kendi hakkımda verdiğim hükümlerde hata etmiş olmadığımı görüyorum...

bir yol-culuk hikayesi

2011-12-29T20:15:00.003+02:00

Neresinden baksa bir yolculuk. Bir yolun değil, bir yolculuğun yolcusu olmak sadece. Nereden buluyoruz bu kadar düşünecek şeyi bilmiyorum. Bilmek için değil de, düşünmek için düşünmek de bir yolculuk meselesi aslında. Yolculuğuna yol çizmeye kalkanların, düşündüklerinin sadece düşünmek için olduğunu bilmeleri ne gariptir. Sonunda yolculuk yorgunluk, düşünce de bir düşten ibaret oldu.

Neresinden baksa bir anlam çıkartabilir aslında. Bildiklerinden değil, düşündüklerinden bu böyle. Hiçbir şey, üzerinde düşünülmeden anlamlı olmaz ya. Peki neden her şey üzerine düşündükçe bu kadar anlamsızlaştı?

Çünkü bilmek ilerlemek gibidir derdi. Bildiklerinin bilemediklerinden az olduğunu bilip, bununla avunabilirdi. Böylece aldığı yol da, alacağı yoldan az gibiydi. Yolculuğuna yol çizmek için bilmesi gerektiğine inanırdı. Böylelikle yolculuğu boyunca hep yol çizdi kendine. Yolcu olduğunu bile unutmuştu artık.

Sonunda yoruldu. Artık düşündükleri ona bir düş, yolculuğu ise bir yorgunluk gibi geliyordu sadece.

arriving somewhere but not here

2011-12-28T19:47:00.003+02:00

bu da konser dvd'sine adını veren parça

trains

2011-12-28T16:26:00.002+02:00

porcupine tree - trains (arriving somewhere but not here konser dvd'sinden)

olabilirdi

2011-12-21T22:32:00.005+02:00

Baktığımı pek iyi göremediğim için, hiçbir şeye bakmamaya çalışıyorum. Ben bakmadığım için iyi olsunlar oldukları yerde. Bende her türlü iyi olamayacaklardı zaten. Kendilerinde iyi olsunlar bari. Böylelikle dünya daha güzel bir yer olabilir belki.

Körler görebilselerdi, şüphesiz her şeyi çok güzel görürlerdi. Çünkü sadece görmek, onlar için en elzem mesele olduğu için, ne gördüklerinin pek umurlarında olacağını sanmam. Bu yüzden de dünyayı körler görsünler mümkünse. Böylelikle dünya daha güzel bir yer olabilir belki.

Bunca öldükten sonra, artık sadece yaşamanın en elzem mesele olduğunu düşünmek istiyorum. Böylece ne yaşadığımın pek umurumda olmayacağını zannediyorum. Hiçbir şey yaşamadan, yaşamayı bu kadar yadsımak kolay. Ölmek de kolay bundan. Bu yüzden yaşamayı bilenler yaşasın bu dünyada. Böylelikle dünya daha güzel bir yer olabilir belki.

Tüm bunlardan sonra mı? Evet. Bilmemek değil öğrenmemek ayıpsa…

bir ismail abi repliği

2011-12-18T12:07:00.003+02:00

ismail abi'den öğrenecek çok şey var.
her şeye böyle tepki vermek istiyorum;
vir vir vir anlatıyor...

aslında ne de çok şey istiyormuşum

2011-12-16T22:32:00.009+02:00

İlk kez mimlendim. Blogun eğlenceli kişiliği Joy (eskiden particle olduğunu da belirtelim) tarafından. Sanırım adam bulamadı kendisi :) Mimlenmek benim bildiğim kötü bir anlama geliyor ama bu blog âleminde böyle bir kullanımı varmış. Her neyse.

Mevzu şu; yeni yıldan istediğiniz 12 şey. Bu çok fazla. Ben bırak 2012’yi, hayatım boyunca isteyecek 12 şey zor bulurum. Bu yüzden de önümüzdeki sene için değil de genel anlamda istediğim şeyleri (yani hayallerimi) yazayım;

1- Sağlık
2- Huzur
3- Mutluluk (1-2-3 klasik)
4- Zildijan zilleri olan Pearl marka bir davul.
5- Fender Stratocaster gitar.
6- Boss gt-8 prosesör.
7- En az 100w’lık bir Marshall ampli. (4-5-6-7 bildiğin stüdyo)
8- Profesyonel, hafif, ergonomik bir dağ bisikleti ve şehirlerarası yolculuklar yapıp, dağları, ovaları aşabileceğimiz güzel insanlar.
9- Dalgıç elbisesi ve ekipmanları ile dalış yapmaya gidebileceğim güzel insanlar.
10- Bahsettiğim bu faaliyetlerimi kayıt altına almak için profesyonel bir fotoğraf makinesi.
11- Bol bol kitap okumak ve bol bol film izlemek.
12- Haziran atamalarında branşıma 60-70 kişilik bir kadro açılması ile bu saydıklarımın tümünü gerçekleştirebileceğim, doğal güzellikleri filan olan küçük bir Anadolu şehrine atanmak (önkoşulu en son yazdım ki sürükleyici olsun) :)

Not: Burada bahsi geçenlerden sadece 1 ve 12. maddeler gerçekleşse diğer hepsini yavaş yavaş gerçekleştirebilirim. Eğer sadece 2012'den istediklerimi yazsaydım ilk 3 klasik madde ile 12. maddeyi yazabilirdim yalnızca. Zira şu anki durumum göz önünde bulunurdulursa, 2012'den başka herhangi bir şey beklemem çok fantastik kaçardı. Ben de bu yüzden genelledim, böylece şişirdim işte. Ama istediğim her şey bundan ibaret diyebilirim.

Ben de bilge'yi mimliyorum :)

bu fırsat kaçmaz

2011-12-13T21:57:00.005+02:00

%20 indirime girmiş. bu fırsat her zaman karşınıza çıkmaz. kaçırmayın derim.

aslında

2011-12-11T19:15:00.004+02:00

Düşünecek pek bir şey yok. Söyleyecek de. Bu şekilde başladığım yazılar sonunda korkunç yerlere gider. Baştan uyarmak istedim; okumamanızda fayda var. Faydasızsa ne diye yazılır bir yazı değil mi? Tam da bu yüzden diyorum işe; böyle düşünüyorsan güle güle. Ben saçmalamayı severim. Başlığı da yazıya başlamadan attım hem. Uyarıyı da…

Aslında hiçbir şeye saygım kalmadı. Ama bilinenin aksine, bu öyle tepeden inme bir ego ile buraya varmadı. Her şey kendime olan saygımı yitirmemle başladı diyebilirim. Bir insan kendini alt ettikten sonra artık her şeye hunharca saldırmayı beis görmüyor. Bunun izahına girişecek değilim. Dürüst olmak gerekirse, bardağın boş tarafını görerek, bardağın dolu tarafını yadsımıyorum ben. Bardağın tamamen boş olduğunu iddia ediyorum. Diğer yandan tamamen dolu olduğunu iddia edenlere de inanırım. Ama artık asla bardağın dolu veya boş tarafları olduğuna inanmam. Bunlar saçmalık.

Aslında içselleştirmek veya dışsallaştırmak vardır. Hayata temas bundan ibarettir. Bir şeyi içselleştirmeden önce onu dışsallaştırır insanoğlu. Bir şeyi yadsımak ise, daha onun dışsallaştırma evresindeyken kapı dışarı edilmesidir. Ama insanlık serüveni öyle bir noktaya geldi ki her şeyi önce içselleştirip, sonra yadsımaya çalışmanın doğru olduğu iddia ediliyor. Ben buna inanmam. Kaybedecek de bir şeyim yoktur hani. İyinin ve kötünün ötesine gelinebilir işte burada.

O zaman yadsımak vardır derim. Herkes yalandan bahseder. Her ne kadar bundan yakınsa da diğer yandan; her yer yalansa ben de yalancı sayılırım naifliği takınır. Böyle bir şey yok. Bu bir saçmalık. Herkes yalancı olduğu için her yerde yalan var. İnsanlar putlara estetik durduğu için tapmıyor. Herkes taptığı için tapıyor. Bunu biliyorsak estetik anlamlar aramaya gerek yok o zaman. Gerisi hep zırva.

Herkesin birbirini kandırmaya çalışmasını anlayabiliyorum. Ama kandırırken, bunun böyle olmaması gerektiğini karşı tarafa söylemenin bir anlamı yok. Bu çok romantik ve bundan sonraki aşamada ancak bir tür düzüşme olur. Evet, tam da bu yüzden böyle olur. Daha sonra da mantığınız şuna keser; ya tecavüz edensindir, ya da tecavüz edilen. Romantizmin sonu buna varır hep.

Ben anlamıyorum. En başından anlamıyorum. Bu yüzden tecavüz etmek veya tecavüze uğramanın bir parçası olamıyorum. Belki romantik değilimdir.

noi albinoi

2011-12-09T23:36:00.007+02:00

ya evlenin ya da evlenmeyin.
ya da her ikisi için de pişman olun.
dünyanın aptallığına kahkahayla gülün,
pişman olun.
onun için ağlayın ve yine pişman olun.
dünyanın aptallığına kahkahayla gülün,
ya da onun için ağlayın;
her ikisi için de pişman olun.
kendinizi asın; ve pişman olun.
kendinizi asmayın,
onun için de pişman olun.
kendinizi asın ya da asmayın
ikisi için de pişman olun
İster asın ister asmayın,
her ikisi için de pişman olun.
işte sevgili dostlarım,
tüm insan bilgeliğinin özü.

"Kierkegaard"

Soğuk bir yalnızlığın hikâyesi. Her ne kadar yalnızlığımı hissettiysem de ve filmin başrol karakterini kendime yakın hissettiysem de, onun kadar üşümediğimin farkına vardım sonunda. Çok soğuk, çok donuk bir film. Diğer yandan çok sarsıcı bir son. Ama tüm bunların gerçekleştiği yer o kadar dondurucu ki, sarsıntıyı da anında soğuruyor ve buz tutuyor. İnsanın üzerinden bir çığ gibi geçip gidiyor sadece.
Kanatları koparılmış bir sineğin hikâyesi.

king creosote & jon hopkins - bubble

2011-12-09T17:06:00.000+02:00

...and justice for all - metallica

2011-12-06T18:29:00.004+02:00

Metallica grubunun 30. yılı şerefine bir şeyler yazmak istedim. Fakat geniş anlamda Metallica’yı kaleme almak her yiğidin harcı değil, hele ki ben hiç de yiğit birisi değilim. Bu yüzden kendime seçtiğim bir eksen doğrultusunda bir şeyler yazmayı deneyeceğim. Bu eksen …And justice for all abümü ki bu albüm benim için Metallica’nın dönüm noktasıdır. Hatta şu an dinlediğim müziklerin atası olması bakımından da bir dönüm noktasıdır.

Metallica’nın albümlerinde farklı karakteristik özellikler vardır. Şüphesiz ki en belirleyici karakteristik ayrım, hayatını kaybeden basçılar Cliff Burton ile olmuştur. Cliff zamanında çıkan albümler daha trash havasında albümlerdi. Trash sevenler arasında; Cliff ölünce Metallica’da ölmüş sayıldı görüşü bile hakimdir. Zira bir basçıdan fazlası, müzikal yapının inşası açısından da grup içerisinde faal bir kişilikti kendisi. Bu düşüncede olanlara göre şüphesiz ki en iyi Metallica albümü Master of puppets albümüdür. Ben de pek severim bu albümü. Fakat benim için şüphesiz en iyi Metallica albümü, Cliff sonrası çıkan ilk albüm olan …And justice for albümüdür. Çünkü şu an tarz olarak Trash’ten çok Progresif’e değer veriyorum. Metallica’nın çıkardığı en Progresif albüm de şüphesiz …And justice for albümüdür. Hatta Progresif Metal’in bu albüm ile kurulduğu rivayet edilir. Bu albümü ilk dinlediğim 14-15’li yaşlarımda elbette Progresif müzik hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Tarz olarak da çok uzaktım. Fakat şu an düşünüyorum da; o zamanlar bu albümü bu denli beğenmiş olmam, ileriki dönemlerde hangi müzikleri dinleyecek olduğuma işretmiş.

Günümüzde bile çok teknik olduğu söylenebilecek bir albümken, 88 yılında böylesi bir albümün yapılması çok şaşırtıcı geliyor şimdi bana. Heavy Metal’in, sert müzik yapısı ile, “uyuşturu, sex ve müzik” felsefesini, özgürlük temalı isyanlarla insanlara sunan atmosferinde, böylesi bir albüm çıkması bir milat olarak görülebilir. Çünkü o dönem icra edilenlerin, müzikal açıdan pek kayda değer şeyler olmadığı aşikârken, bu albüm müzikal açıdan pek çok değer taşıyor. Rock’n roll felsefesi rafa kaldırılıp, daha ciddi meseleler üzerine kafa yoruluyor. Adaleti sorguluyorlar, tabiata tecavüz eden insana kafa yoruyorlar, savaşın ne berbat şey olduğunu haykırıyorlar ve derin mevzuları, kaybettikleri arkadaşlarının üzerlerinde bıraktığı etki ile albümlerine yansıtıyorlar. Psikolojileri albümün genel olarak havasına yansıyor, dahası enstrümanlarda bariz şekilde hissedilen o güç, duydukları öfkenin bir dışa vurumu oluyor. Ve arkadaşlarını en iyi şekilde anmasını biliyorlar (ayrıca albümdeki to live is to die parçası Cliff’e ithaf edilmiştir)

Diğer yandan Metallica üyelerinin en beğenmedikleri albümleri olduğunu defalarca deklare etmeleri üzücüdür. Albümü yaptıktan birkaç yıl sonra bu kanıya varmışlar. Bunda şüphesiz ki kötü prodüksiyonun etkisi var. O dönemde, eski prodüktörleri Flemming Rasmussen’den ayrılıp, yeni bir isim olan Mike Clink ile çalışmaya karar vermişler. Daha sonra Mike’ın albüm kaydında radikal taleplerine karşı çıkmışlar. Ardından da kendisini kovup yerine Flemming’i tekrar çağırmışlar. Geri dönen prodüktörleri nasıl isterseniz öyle olsun diyerek boyun bükmüş. Kişisel taleplere göre şekillendirmiş albüm çalışmasını. Grup üyelerinin müdahaleleri ile Davul, Ritim Gitar ve Vokal ön plana çıkarken, gruba Cliff’den sonra yeni katılan Jason’ı pek kaile almamış olacaklar ki onun Bass’ı çok arkalarda kalmış. Maalesef ki bu albümde baslar yok denecek kadar az duyulur. Yıllar sonra gruptan ayrılan Jason; “daha guruba ilk katıldığım günden beri beni hep hor gördüler” şeklinde verdiği demeçte, bu albümdeki basların düşük kalmasından duyduğu üzüntüyü ifade etmiştir. Diğer yandan grubun egosu en yüksek üyesi olan Lars’da, deneysel davul tonlarının yanı sıra, kayıtta kendisini ön plana çıkarmayı da bilmiştir. Ama Lars’ın en iyi performansını sergilediği albüm olduğu düşünülürse pek şikayet edilecek bir durumu yok bunda. Gitar ile birlikte yakalanan o şahane ahenk albüme başka bir karakter kazandırmış, bu iki enstrümanın ön plana çıkartılması hiç de rahatsızlık vermemiştir. Çok uyumlu davul ve ritim gitar ikilisi vardır ve o kompleks ritimlerin de hakkını sonuna kadar vermişlerdir. Davullar nasıl eşlik etmiş, sahiden o davulları Lars mı çalmış bundan yıllarca şüphe duydum. Hele ki kick pedal ile çağını aşmış bir iş gerçekleştirmiş, dahası müzik dünyasına Cross Pedal kavramı kazandırmıştır.

Albümde Kirk’ün soloları da ayrıca değerlendirilmesi gerekir. Wah pedalına tam anlamıyla hakim olmayı bilmiş ve heavy metal için birkaç gömlek fazla olan bu soloları çok güçlü hale getirebilmiştir.

Grup üyelerini bu albümden soğutan bir diğer nedeni de seyircilerden gelen tepkilerdir kuşkusuz. Uzun parçalara sahip bir albümdür ve bu albümden parçaları konserlerde çaldıklarında seyircilerin sıkıldıklarını hissetmişlerdir. Kirk bir röportajında; sahnede o kompleks, o zor ritimleri atmak için ter dökerken, seyircilerin yüzlerindeki sıkılganlık sebebiyle çalma şevklerini nasıl da yitirdiklerini anlatır.

Kısacası Metallica …And justice for albümü ile kendini aşmış, icra ettiği müziğe de çağ atlatmıştır. Ardından gelen birçok müzisyene farklı bir kapı aralamış, daha sonra o kapıdan nice müzisyenler geçmiştir. Bu müziği gerçek anlamda bir müzik mertebesine eriştirmişlerdir.

pain of salvation - where it hurts (uncensored)

2011-11-27T12:45:00.005+02:00

18+ gibi bir uyarı yapalabilir bu klip için tabi. sansürsüz dendiğine göre klipte sakınca görülmüş. klip güzel. parça çok güzel. pain of salvation'ın yeni albümündeki tüm parçalar çok güzel zaten. daha sonra becerebilirsem bir albüm kritiği de yapabilirim umarım.

parça kendisinden çok klibiyle ses getirmiş sanıyorum ki. böyle olması üzücü. parça çok güzel çünkü. ekşisözlük'te birisi şöyle demiş hatta; "hiç klibi olmasa daha güzel kalacak şarkıymış bu"

Pain of Salvation - Where it Hurts (UNCENSORED) from Il Recensore on Vimeo.

steven wilson - track one

2011-11-25T22:16:00.002+02:00

tam ekran izlemeniz tavsiye olunur

daha kalitelisi için;
http://www.soundandvisionmag.com/blog/2011/08/10/video-steven-wilsons-track-one

ephrat - no one's words

2011-11-24T19:13:00.008+02:00

Steven Wilson'ın yaptığı işlere bakarken denk gelmiştim Ephrat grubuna. Hikâye şöyle oluyor; Steven abimize bir gün İsrail’in pop/rock sanatçısı olan Aviv Geffen tarafından konuk sanatçı olması için bir davet geliyor. Aviv sıkı bir Porcupine Tree hayranıdır ve kafasında bir takım projeleri olan birisidir. Steven daveti kabul edip İsrail’e geliyor ve Aviv ile tanışıyor. Çok çabuk bir sürede Blackfield grubu kuruluyor ve grubun ismi ile yayınlanan ilk albüm çıkıyor. Şahane de bir albüm oluyor. Bu çalışmalar esnasında Steven İsrail’den çok etkileniyor ve iyiden iyiye burada yaşamaya karar veriyor. Bu sırada İsrailli birkaç grup Steven’ın prodüksiyon marifetini bildikleri için onu boş bırakmıyorlar ve projelerine el atması için ricada bulunuyorlar.

İşte Ephrat da bu gruplardan birisidir. Steven’ı kadrolarına kattıkları yetmezmiş gibi bir de misafir vokal olarak Pain Of Salvation grubunun vokalisti Daniel Gildenlow ile anlaşıyorlar. Daha sonra No One’s Words albümünü yapmaya girişiyorlar. Daniel bu albümde The Sum Of Damage Done parçasının sözleri yazıp, vokallerini yapıyor. Birkaç parçada da ikinci vokal olarak eşlik ediyor. Bu arada Steven, albümdeki Haze isimli parçaya kadın bir vokalin daha iyi olabileceği önerisinde bulunuyor. O parçanın vokalleri için Paatos grubundan Petronella Nettermalm getiriliyor. Kendisi harikulade bir performans gösteriyor ve Haze parçası böylece harika bir parça olarak albümde yerini alıyor. Ayrıca Steven Wilson çaktırmadan bazı parçalarda back vokal olarak yer aldıysa da, kendisi ön plana çıkmamak için adını yazdırmayarak mütevaziliğini konuşturuyor. Her ne kadar durum böyle olsa da ben kendi adıma yine kendisi sayesinde bu grubu keşfettim.

Albüme gösterdiğim ilk tepki "adamlar cayır cayır çalmışlar" oldu. Daha sonra "ya bunlar baya iyi çalmışlar" şeklinde bu devam etti. Parçaların derinliğine indikçe daha da anlamlı şeyler açığa çıkmaya başladı. Daha sonra derinliğinde kayboldum adeta. Enstrüman hakimiyeti ve soundu anında kulağa çarpıyor zaten. Bunun sound tarafında elbette Steven imzası var. Fakat Enstrüman hakimiyeti ve grubun uyumu, yukarıda saydığım isimlerin katkıları olmaksızın da büyük bir potansiyelin olduğunu açığa çıkartıyor. Besteler yeni kurulmuş bir prograssive grubuna göre çok komplike ve çok iyi işlenmiş. Bunu nasıl başarmışlar bilemiyorum fakat kesin olarak bildiğim bir şey varsa daha sonraki albümlerinin de bir şaheser olacağıdır.

Albümün parçaları arasındaki dağınık hava ilk başlarda bütünlük arayışındaki zihinlerde anlamsız bir izlenim bıraksa da zamanla albümün en şahane niteliklerinden birisi olduğu anlaşılıyor. Ben oldum olası, basmakalıp parçalardan bezeli bir albümden ziyade, farklı konseptlere yelken açmış albümleri yeğlemişimdir. Bu açıdan Ephrat’ın No One’s Words albümü çok şey kazandırdı bana. Tek tek parçaları övmeyeceğim. Zira bunu benden önce yapmış olan birisinin yazısına denk geldim onu paylaşmakla yetineceğim*. Fakat albümde beni benden alan bir parçaya da değinmeden geçemeyeceğim;

Ephrat - Real

(Hoş gerçi bu parça aylardır blogun üst tarafında duruyordu ki şu an da duruyor)

Bence progressive müzikte çığır aşmış bir parçadır real. Evet bahsettiğim grup pek bilinmiyor olabilir, evet çok kişi tarafından bu parça da bilinmiyor olabilir ve bu parçanın komuoyunca bir değerlendirmesi yapılmamış olabilir bu açıdan. Ben değerlendiriyorum arkadaş. Dinlediğim tüm prograssive parçalarından ayrı bir yere, ayrı bir mertebeye koydum kendisini. O kadar çok dinledim ki eskimesinden korktuğum halde dayanamayıp dinledim her gün. Fakat o eskimeyerek beni her geçen gün şaşırtmayı başardı. Her seferinde içinde başka bir şeyler buldum, başka sesler duydum. Her seferinde masalın içine çekti beni bir şekilde. Her türlü ruh halime bir şekilde uydurabildim.

Tommer Z’nin davul performansının da doruk noktasıdır parça, bunu da ayrıca belirtmek istedim. (parçaların davullarını özellikle ayrı değerlendiririm)

Hakkında çok şey yazılabilecek bir albüm. Dinlenmesi tavsiye olunur.

*bahsettiğim blogda albümü şahane tanıtmışlar çok şaşırdım. Özellikle tanıtımı yapan kişinin de Real parçasını şaheser olarak değerlendirmesi ayrıca mutluluk verdi bana, yalnız olmadığımı hissettirdi. Zira internette okuduğum yorumlar daha çok Better Than Anything ve Daniel'in yaptığı The Sum Of Damage Done parçaları üzerinde odaklanmış.
http://azizlerinyalnizligi.blogspot.com/2009/08/ephrat-no-ones-words.html

Real Parçasının Sözleri;

[lyrics: Lior Seker & Omer Ephrat]

[attempt #1]

[Dad:]
Maybe I'll just say how it began
In the quiet of night, when the clouds ceased to rain
A baby was born in the infirmary
Its very existence when something that wasn't meant to be

Maybe his mother already knew
The doctors have told her that he won't pull through
She hoped they were wrong but felt it was true
[Kids:]
(That sounds like fun!)
[Dad:]
Maybe I'll try a different one

(It's not)
Going anywhere
(It's not)
Going anywhere
Let me start again
)let's start)
Let me start again
Let me...

Don't be afraid
Don't get angry
The story is there but it's still unclear
Where would it go?
Don't let it get you down
It's all in my mind you'll see
Don't be afraid
Don't get angry
The story is there in my head, I'll try this instead! Let's see....

[attempt #2]

Long ago but not far away from here
A sick old lay down on his death bed
Mumbling words that seem to make no sense
"I promised them that I'll try to open the door! Bring them back and change their faith!"

Weeks has passed and death knocked upon his door
"I'm not here" he said, trying to sound credible
[Death:]
"I was sent to take you many years ago"
[Old Man:]
"You didn't take me then and you can't take me now"
[Death:]
"That mistake I'll rectify"

Freeze time no one can stop destiny
Hold your breath lad I'll make sure you'll go through what was meant to be
Freeze time no one can stop destiny
Grab a sit now you're about to witness something that you have never seen in all (of) your life

[Dad:]
Maybe I'll pick up where we've left
A little boy became a man
Cheating faith and destiny
It's not the way it was meant to be

[attempt #3]

Stand up, the child that cheated destiny
You were not suppose to be in here (yeah)
But it's not, not your fault

Real
The path you tread is not paved yet
Think how limitless it just could be
And don't be scared of it all

Stand up, the child that cheated destiny
You can stop so many things from happening
Can create and destroy

Real
The path your tread is not paved yet
He doesn't know of your existence
Does not see what you do

Help us all open the door
You're the one we've been waiting for
Help us all escape from these walls
Help us see the light of day

All of the souls that are lost
All the souls he had forgotten
Wait for you to open the doors

[Dad:]
Maybe I'll just stop it here
Let you both sleep while I wonder
What ever happened to him?
And to all the promises he made to them
Did he send them all free?

zaytung - tüm entellektüel birikimini bir gecede kaybeden gencin dramı

2011-11-16T13:46:00.011+02:00

Farkında Olmadan Evinde Flash Tv'yi Açık Unutan Konservatuvar Öğrencisi, Tüm Entelektüel Birikimini Bir Gecede Kaybetti

Ankara Yıldız Mahallesi'nde, Konservatuvar Öğrencisi Mithat Sorgun'u hastaneye taşıyan ambulansın siren sesleri yankılandı dün gece... Geç saatlerde evlerine dönen anne ve babasının kendinden geçmiş şekilde göbek atarken bulduğu Mithat vakit kaybedilmeden hastaneye kaldırılırken, ilk müdahalelerin ardından yapılan açıklamada yoğun miktarda Flash TV'ye maruz kaldığı öğrenildi. Sırf evde ses olsun diye televizyon izleyen gencin Flash TV'yi açık unutmasıyla tüm bilgi birikimini kaybettiğini belirten doktorlar, hastanın akıbetinin henüz netliğe kavuşmadığını kaydettiler.

"Bir gariplik olduğunu kapıda anladık"

Ailesi, henüz 21 yaşında olan ve müzik bölümünde eğitimini Sürdüren Mithat'ın başına gelenlerin şokunu atlatmaya çalışıyor. Doktorların açıklamalarının ardından yaşananları aktarmak için mikrofonların karşısına geçen baba Necmi Sorgun, sözlerine eve girer girmez bir gariplik olduğunu anladıklarını belirterek başladı. "Sesleri mesleri duyunca direkt salona yöneldik, bizim oğlanın hayatta dinlemeyeceği türden acayip şarkılar çünkü... " derken yaşadığı korku gözlerinden belli olan acılı baba, içeri girdiğinde karşılaştığı manzarayı ise şu sözlerle tasvir etti:

Evi pavyona çevirmiş

"Biz hanımla evden çıkalı çok değil en fazla bi 7-8 saat bişey olmuştu heralde. O kadar kısa süre içinde nasıl yapmış etmiş anlamadım ama geldiğimizde evin altı üstüne getirilmişti. Salonun orta yerinden simli perdeler mi sallanmıyor, oturma takımları ışıl ışıl aynalı bir şeylerle mi örtülmemiş, ne arasan var... Koridorun tavanı dahi komple turuncu peluşla kaplanmış. Evi afedersiniz pavyona çevirmiş anlayacağınız..."

"Başımızdan aşağı kaynar sular döküldü"

"Ama en kötüsü herhalde biricik yavrumuzu salonun orta yerinde, nerden bulmuşsa artık tanımadığımız etmediğimiz bi cüce arkadaşıyla anormal bir hızla göbek atarken görmek oldu. Öyle de bi konsantre olmuş ki oyuna, geldiğimizi bile farketmedi evladım. Yüzünde boş bi ifade, ben bi yanda şoka girmişim, anası bi yanda 'Oğlum, yavrum, Mithat'ım...' diye ağlıyor... Yani insanın o an aklından tek geçen, nasıl bi günah işledik neyin cezası bu, kurban olduğum Allahım sen büyüksün..."

Necdet Bey'in sözlerine yaşlı gözleriyle müdahale eden anne Gülten Hanım ise, işin en acısının yıllarca büyük emeklerle okuttukları, henüz 5 yaşında piyano kursuna gönderdikleri Mitoş'un ağzından sadece "Abe ye kafayı, abe ye beynini, abe ye kendini... Kuduuur kudurr...." gibi şarkıların dökülmesi olduğunu dile getirdi.

"Bir şey içmekle olacak iş değil"

Bir müddet oğlanı sarhoş zannettikleri için evdeki cüceye ve Mithat'a çaresizce eşlik ettiklerini de itiraf eden Gülten Hanım, "Sonradan anladık ki bu bir şey içmekle falan olacak iş değil, başka bi haller olmuş çocuğa... Babası tutup kollarından bi iki sarsınca olduğu yere yığıldı kaldı zaten dağ gibi oğlan. Cüce de fırsattan istifade salondan fırladı gitti, yakalayıp soramadık da nesin necisin, napıyosun burada diye..."

Hayati tehlikeyi atlatamadı

Halen tedavisine Ankara Güven Hastanesi Nöroloji servisinde devam edilen talihsiz gencin doktorları ise, Sorgun'un esas kritik aşamayı atlatmakla beraber hayati tehlikesinin devam ettiğini belirttiler. Tedaviyi yürüten ekibin başında bulunan Prof. Dr. Nusret Baldıç, "Hastamızı halihazırda sürekli Bach ve Beethoven fonlu ödyal uyarım altında tutuyor ve günde üç doz Faulkner, Joyce ve Rus klasiklerinden oluşan bir kür uyguluyoruz. Şu ana kadar hiç değilse stabil hale getirmeyi amaçlıyorduk ama hayati tehlikeyi henüz atlatabilmiş değil." ifadelerini kullandı.

"Bünye kültürü reddediyor"

Sorgun'un tedavisinin ne kadar süreceği veya tam anlamıyla eski haline dönüp dönemeyeceği hakkında bir şey söylemek için henüz çok erken olduğunun altını çizen Baldıç, "Şimdilik stabil halde de olsa, vücut uyguladığımız tedaviyi tam olarak kabul etmiş değil. Artık çocuk TV'de ne gördüyse, bünye tabiri caizse her zerresiyle kültüre karşı direniyor." dedi.

Şu an uygulanan tedaviden sonuç alınamazsa son çare olarak Schopenhauer ve Slavoj Zizek eserlerinden oluşan daha ağır bir kürün uygulanmasının söz konusu olabileceğine dikkati çeken Baldıç, "Bunlar tabii biraz daha ekstrem, agresif tedaviler. Çünkü nörosinapslardaki kültür miktarını artırıyorsunuz ama bazı durumlarda hastanın mizacı baştan aşağı değişiyor, tamamen çekilmez bir tipe dönüşebiliyor. Biz aileye de riski anlattık, tıp literatüründen örnekleri falan açık açık izah ettik. İş oraya gelirse artık son karar onlarındır." ifadelerini kullanırken, aileye yakın kaynaklardan alınan bilgiler ise, ailenin alternatif tedavi opsiyonunu denemektense ötanaziye daha sıcak baktığı yönünde.

http://www.zaytung.com/haberdetay.asp?newsid=146542

yalan ne kadar büyükse, inananı da o kadar çok olur

2011-11-15T12:41:00.004+02:00

"Yalan ne kadar büyükse, inananı da o kadar çok olur."

Hitler'in bu sözü benim için bir pencere olmuştur hep. Bunu hitler gibi aşağılık, yalancı bir adamın söylemiş olması ise çok manidardır.

Elime bir gazete alınca, televizyonda bir haber görünce hep bu çerçeve ile bakmışımdır. Şimdi ne gazeteye, ne de televizyona bakıyorum.

2011-11-14T22:37:00.004+02:00

ders çalışmak

2011-11-10T08:50:00.013+02:00

Bugün yeniden ders çalışmaya başlıyorum. Dün internetten 70 liralık kitap siparişi verdim. Benim ayarımda bir bütçeye sahip olan birisi için fazla bir para. Evdeki daha önceden çözmüş oldum onlarca kitap da cabası. Onları da adeta boğazımdan keserek almıştım zamanında. Varsa yoksa yayınevlerini zengin ediyoruz. E yapacak bir şey yok diyorum kendi kendime herkes gibi. Daha önceki sınava aylarımı vermiştim ve düşündüğüm tek şey “birkaç aylık sıkıntı çekip, sonra refaha ereceğim” idi. Peki sonuç; dönüp dolaşıp aynı yere geldim. Şimdi de stratejim aynı; “şurada birkaç aylık sıkıntı çekip sonrasında refaha ereceğim” Belki de bu son olur. Belki de daha yeni başlıyorumdur. Ah şu kader! Nasibimde varsa olur!

Hayat sıkıcı eyvallah, bunu kanıksadım artık ama diğer yandan da hayat müthiş bir saçmalık ve bunu nasıl bu hale getirebilmişiz şaşıyorum. Hayat diyorum çünkü artık birçoğumuzun hayatı bundan ibaret. Ders çalışacağım için internette insanlar bu konuda neler yapıyorlarmış, hangi kitaplarla çalışıyorlarmış diye araştırıyordum. Öyle şeyler gördüm ki işin ne kadar korkunç bir boyuta ulaştığına tekrar tanık oldum, boğazım düğümlendi ve ağlamamak için zor tuttum kendimi. Adam ders çalışma olayını bitirmiş artık işin bilimsel boyutlarına girmiş. İş öyle bir noktaya geldi ki artık, sınav sorusunu hazırlayanlardan daha yetkin olmaya, onların hazırlayıp hazırlayabileceği tüm soru ihtimallerine hazırlıklı olmaya çalışılıyor. Ezberlemek için insanlar kendilerini eğitiyorlar. Ezberlemek ki insanın en büyük aptallığıdır. Aptallaştırmaya çalışıyoruz kendimizi. Çünkü aptallığın erdem olduğu bir çağda yaşıyoruz. Ama yapacak bir şey yok. Tony Buzan’ın hafıza geliştirici metotlarıyla çalışmalardan tutun da, günün hangi saatlerinde çalışılmalıdan tutun da, yenecek yiyeceklere kadar. İnsanların artık yiyecekleri yiyeceğe kadar bu saçmalığa itaat ederek yıllarca yaşayabiliyorlar ve daha da yaşayacaklar. Bunun sonu da yok maalesef. Albert Camus’nun dediği gibi; duvarların arkasında yaşayan zavallı köpekleriz. Adeta tasmayla bağlandığımız odamızdan dışarı çıkamıyoruz, yiyeceğimiz yemeği bile sahiplerimiz belirliyor.

Birisi bir soru soruyor; şöyle mi çalışsam, şu yayın nasıldır?...
Diğeri ona cevap veriyor; ohoo sen daha yenisin herhalde, sen ancak 2016 sınavında çözersin bu işleri :) Ben 8. kez hazırlanıyorum naabeerr :) Senin daha çook yolun var!

Nasıl bir boka batmışız böyle yazık bize. İnsanlar battıkları bu boktan kafalarını bir kaldırabilseler ne durumda olduklarını görebilecekler de. Biz ne yapıyoruz böyle yahu diyebilecekler ama... ama…

Ama kimsenin bir şey dediği yok. O zaman ne diyorum yine; yapacak bir şey yok!

Evet şimdi ders çalışmaya gidiyorum. Saat 10’da başlamalıyım çünkü program yaptım kendime. Hangi saatte yemek yiyeceğim, hangi saatte uyuyacağım her şeyi yazdım. Çünkü ben de bir insanım; duvarın ardındaki zavallı köpeğim. Yazımı şöyle bitirmek istiyorum; Hav Hav!

finally free - dream theater

2011-11-06T08:27:00.006+02:00

Bir önceki blogda negatif insanı Dream Theater'dan bir parça paylaşmıştı. Bu paylaşım vesilesiyle bir anda eskilere dönüş yaptım ve Dream Theater'ın en sevdiğim albümü olan Metropolice'i dinlemeye başladım. Burada da albümden seçtiğim Finally Free parçasının konser performansını paylaşayım dedim. Bu konseri defalarca izlemiştim ve Mike Portnoy'un performansına hayran kalmıştım. Hala inanılmaz geliyor. Özellikle bu parçanın son bölümündeki performansı ile tarihe geçti yani. Boşuna dünyanın en iyi davulcusu demiyorlar adama.

sadece son bölümü;

hesher

2011-11-04T21:37:00.015+02:00

Dün Hesher isminde bir film izledim. Burada paylaşmaya değecek, derin anlamlar barındıran, hakkında fazla yazılacak bir şeyi olan bir film değil. Yani diyeceğim o ki filmi tanıtmak değil niyetim ve bilhassa sanatsal takılan arkadaşlara izlemesini kesinlikle tavsiye edemem.

“Metalci” olduğumdan mütevellit filmin afişindeki Hesher yazı karakterine ve fragmanına kandım. Fragman doğrudan Metallica’nin Battteri parçası ile başlıyor. Master Of Puppets gibi gaz bir albümün açılış parçası yani boru değil. Ortalık yanıyor, uzun saçlı çılgın bir metalci kardeşimiz havuza atlıyor. Bir evin içinde donla gezip sigara tellendiriyor, bildiğin pis metalci tavırlarıyla sağa sola sarıyor. Tamam işte, bu metalci ortalığı dağıtıyordur, ben de eğlencelik bir film izleyeyim de kafam dağılsın dedim. Yani öyle bir fragman yapmışlar ki sanki filmde aksiyon üstüne aksiyon varmış gibi ama gel gör ki bütün aksiyon sahneleri fragmandakilerden ibaret çıktı. Film bildiğin drammış yahu. Fakat öyle derin bir dram da değil hani; zaten böyle ortalıkta gezinen bir metalcinin olduğu film ne kadar dram olabilir ki? (:

Meşhur Fragman;

Yine de metalci karakterin olduğu böylesi bir filmi izlediğim için pişman değilim. Ne acayip insanlarız aslında biz metalciler. Kendi adıma, hayatım boyunca ne bir ideoloji, ne bir din, ne ırkçılık felan filan hiçbir şeyi benimseyemedim, hiçbir şey tutmadı üzerimde. Fakat kendimi “Metalci” olarak nitelendirmekle kıvanç bile duyduğumu söyleyebilirim. Ben pis bir metalciyim ve Hesher filmini de içerisinde metalci karakteri olduğu için izledim. Bundan dolayı mutluyum. Yine olsa yine izlerim; çünkü orada benden birisi, bir metalci var. Film hiçbir şey anlatmıyor bile olsa, sırf eskiden popoma kadar uzun olan saçlarımı anımsamak için yine izlerim. Saçlarıma özlem duyarım ama izlerim.

Film dram çıktı ve öyle içinde Metallica parçaları filan da yokmuş hani. Sadece 1-2 sahnede, çok az bir kesimde var. Bir karede Motörhead çaldı onu da kaçırmadım. Ama müzik ile uzaktan yakından alakası olmayan bir film. Ekşisözlük’te birisi Hesher karakterinin yaratılırken Metallica’nın hayatını kaybetmiş olan efsane basçısı Cliff Burton’dan esinlenildiğini yazmış ama nereden böyle bir bilgiyi edinmiş onu söylememiş. Filmin bir karesinde Hesher evin garajında Orion’u çaldı. Orion Cliff’in yazdığı bir bass solo. Bu yüzden belki alakası vardır gerçekten ama Hesher karakteri çok kof bir karakter olmuş. Madem Cliff’i anlatacaksınız biraz daha kapsamlı, daha derin bir karakter yazsaydınız da biz de Cliff hakkında izlenim edinseydik.

Yazı uzadı mı ne. Son olarak ekşisözlük’te film hakkında yazılanları okurken denk geldiğim bir entry’yi paylaşmak istiyorum. Bu entry’ye çok güldüm ve bu arkadaşa mesaj olarak da ilettim. Şöyle demiş film hakkında;

"kimilerince de beğenilmemiş işte. her zaman takındığım o saygılı tavrı bir kenara bırakmak istiyorum zira nick'imi ya da ismimi çevremden saklamadığım için yazarken taşımak zorunda kaldığım özen beni yordu. arkadaşım! filmi beğenmemiş olabilirsin. yarısında çıkmış, yarasa sikmiş, yarasında tuz olmuş olabilirsin ama lütfen kendine sövdürmek için milyarlarca yoldan seçe seçe bunu seçme! git! ne olursan ol siktir git! "adamlar oturup da sana hayatın anlamını mı verecek?" desem hoşuna mı gider? bu kadar seviyesizce eleştirsem seni canın sıkılmaz mı? için daralmaz mı? gocunmaz mısın? gocuk giyer misin? gökhan diye bir angut vardı eskiden; kibar konuşmak için kendini kasar fakat bunu ispatlamam için bana hiç delil vermezdi. bir gün ne dedi biliyor musun? "kölge!" evet. 'kölge' dedi. gölge'ye kölge dedi. hiçbir şey gelmedi o an aklıma. sadece şu geldi: acaba gocuk'a da kocuk mu der bu mal? mal olma! başka film eleştir. 'filmi beğendin mi?' dersen; beğendim ya da beğenmedim. önemli olan bu değil. hala anlamadın mı?"

http://www.eksisozluk.com/show.asp?id=25277439

Sonra ben de mesaj attım bu entry ile ilgili kendisine;
(#25277439) ne demek istediğini anlamadığım halde yarım saattir gülüyorum :)

O da bana cevap olarak şöyle dedi;
:)) ben de yazmadan önce yarım saat gülmüştüm. ya filmi anlamamış mallar. salak salak konuşuyorlar. buna bir tepki niteliğinde entry. :))

Mesajdan çıkan sonuç; biz metalciler böyleyiz işte. Sevdim bu arkadaşı (:

melali anlamayan nesle aşina değiliz!

2011-11-02T15:39:00.005+02:00

Not: Bu yazı nomen'in yazdığı "MELAL'İN MEALİ" yazısına yorum yazarken gelişti.

Nasılsın sorularına verdiğim cevap çoğu kez; “aynı işte” şeklindedir. Çünkü benim en çok hissettiğim durumdur “hiçbir şeyin değişmiyor oluşu.” Olması gereken diğer iki cevap, yani “iyiyim” veya “kötüyüm” diyemem çoğu kez. Çünkü iyi veya kötü olmam için birçok sebep gerek. Fazlasıyla görecelidir bu durum. Ben bunların arasında bir taraf olmaksızın kaçamak bir cevap seçtim kendime. İnsanlar olağan durumlarında “iyiyim” tarafındadır çoğu kez. Kendisi için olağandışı bir durumda ise “kötüyüm”ü kullanırlar. Bu ve bunun gibi soruların cevapları otomatiğe bağlanmıştır zira.

Bu tür sorular da cevapları da alışılagelmiş şekilde sorulur ve cevaplanırken, aslında anlam derinliklerine bakıldığında böylesi bir üstünkörülüğe tezat oluşturur. Nasılsın? ne büyük bir soru aslında. Elinize bir kalem alın ve ona sorun bakalım bu soruyu. Onun bile nasıl olduğu hakkında denebilecek o kadar çok şey vardır ki.

Birbirimizin gerçekten Nasıl olduğuyla hiç ilgili değilizdir. Sadece sormak için sorulan bir soru ve cevap vermiş olmak için verilen bir cevaptan ibaret bu. Fakat bu sorunun, bizim gündelik laf kalabalığımızdan öte anlam bulabilecek muhatapları olduğunu da biliriz. Halini hatırını sormamız gereken, dünyanın öbür ucunda yaşam mücadelesi veren insanlardan bahsediyorum. Onların oradaki hayatlarından haberdar olduğumuz müddetçe biz alsa tam olarak “iyi” veya “kötü” olamayız. Olanlarımız da yalancıdırlar ve bunu bildiği halde görmezden geliyordurlar. Ve onlardır işte bu Nasılsın? sorusunu bu kadar anlamsız kılan.

Dünyanın bir tarafında zayıflamak için uğraşan insanlar, diğer bir tarafında karnını doyurmak için uğraşan insanlar yaşarken, biz gerçekte asla bir “insan” değilizdir. İnsan dediğimiz şeyi “bilinç” var ediyorsa eğer, bu adaletsizliğin “bilincinde” olup da nasıl görmezden gelebiliriz? Televizyon karşısında, sabah bir diyetisyenin söylediklerini not alırken, akşam haberlerinde ise Somali’de açlıkla mücadele edenleri izleyebilirken, kim bu durumu değerlendiriyor? Televizyonmuş, gazeteymiş, internetmiş her ne ise, bunlar da tıpkı birbirimize sorduğumuz “Nasılsın?” sorusu gibi bir üstünkörülükle lanse ederler bu tür haberleri. Zayıflamaya çalışan şişmanlara diyet reçetesi sunarken, açlıktan ölen insanların haberi de onlara sadece anlık bir “vicdan” kıpırdanması olsun diye sunmakla yetinirler. Çünkü şişman insanlar bu tür haberleri de istedikleri için bunlar yayınlanır. Kendi “iyi” durumunun farkında olup, buna mutlu olsun diye. Haberler de bir tür tüketim objesi gibidir yani. Tüm bu haber kaynaklarının da bir süper marketten farkı yoktur. Orada nasıl ki bir reçel ile bir acı sos yan yana duruyorsa burada da öyledir. Bu haberlerin nasıl yan yana gelebildiklerini kimse sorgulamaz. Bu sorunun cevabı çok ağırdır. Bu vebal gerektiren, insana melal veren bir cevaptır. Bu her şeyden önce bir gerçektir. Ve insanlar gerçekleri hiç sevmezler.

nomen’in de bahsettiği gibi rakamlarla, o iğrenç istatistik değerlerle konuşmak gerekirse; dünya nufusunun %20’si, dünya kaynaklarının %80’ini tüketiyor. Tersinden söylersek; dünya nufusunun %80’i, dünya kaynaklarının %20’sine talim ederek yaşıyor. Bunlardan hangisi daha çarpıcı geliyorsa ondan alın. Tüketiminize amade bir blog yazarıyım ben de neticede.

Yazıyı fazla uzatınca insanlar okumaz bunu da bildiğim için daha çok söylenecek şey olduğu halde tüketim, dahası vakit = nakit olduğu için vaktinizi almamak daha makul geliyor. Söylemekle zaten hiçbir şey değişmiyor. Sadece eğer kendimize “insan” diyorsak melalimizi bilmemiz gerektiğine inanıyorum. Melalimiz diyorum çünkü bu bireysel değil hepimizin gerçeği. Melalimize dürbünle bakmayalım. Melali anlamayan nesle aşina değiliz!

başka bir şehirde fütursuzca yürümek

2011-10-20T18:02:00.007+03:00

Başka bir şehirdeyim iki haftadır. Yabancıyım. Evde duruyorum yalnızlık, dışarı çıkıyorum yalnızlık. Aslında dışarısı çok kalabalık. Evde kalabalık yaratmaya çalışıyorum kendime; elimde bir kitap. Ama nafile; elli - altmış sayfa ancak okuyabiliyorum. Bir yerden haber bekliyorum. Aklım orada. Arıyorum orayı; daha henüz bir gelişme olmadığını söylüyorlar. Koca bir şehre hapsettiniz beni diyesim geliyor adama. Sıkılıyorum. Dışarı çıkıyorum. İki - Üç saat durmaksızın yürüyorum. İki otobüs güzergahı kadar yol tepiyorum. Ama ayaklarım bile benden bağımsız gibi. Her yer insan. Alışveriş merkezleri, ellerde poşetler. Akın akın kaldırımlardan akıyorlar. Karşıdan karşıya geçiyorlar. O kadar çok insan yüzü görüyorum ki bu yolculuğum esnasında. Yürürken Nietzche'nin bir sözü var hep aklımda; dünyanın dört bir yanını dolaşan, insan yüzünden iğrenç bir şey göremez. Böyle bir şeydi sanırım. Hepsinde bir taşkınlık. Bağıra bağıra konuşuyorlar. Birbirlerine gülüyorlar, birbirlerine kızıyorlar. Ama hep taşkınlar. Sürekli saldırıyorlar dört bir yana. O kadar kayıtsızım ki. Daha sonra kaldırımlarda, dükkan önlerinde kulakları küpelenmiş köpekler görüyorum. İçim burkuluyor. Yaşayacak yerleri kalmamış bu beton yığını arasında. Yetmezmiş gibi bir de kulakları küpelenmiş. İnsanlar 'zararsız' olduklarını bilsinler diye. İnsanlık ki başlı başına bir zararken bu ne aymazlık. Bakışları bile o kadar çaresiz ki. İçim acıyor bu köpekleri gördükçe. Onlara insanlar gibi kayıtsız kalamıyorum. Daha sonra önüme bir kalabalık çıkıyor. Ellerde bayraklar bağırışıyorlar. Bu sefer bağrışmayı grup halinde bir eyleme dönüştürmüşler. 'Mustafa Kemal'in askerleriyiz' diye bağırıyorlar. Onlara da kayıtsız ilerlerken bir çocuk görüyorum. Elinde bayrak. 'Bugün bayram, kutlu olsun bayram' diyor. Gülümsüyorum. Bayram değil aksine bir matem var halbuki. Çocuk ne bilsin matemi. Ben de 'bilmiyorum' diyesim geliyor ona. Eline hep bayramlarda bayrak almış bir çocuğa; 'sende mi Mustafa Kemal'in askerisin küçüğüm' diyesim geliyor. Midem bulanıyor bu soruyu düşündüğüm için. Kanlı bir gün ve matem. Çocuk haklı bence; bayramlar da kanlı günlerden doğmamış mıydı? Elinde salladığı bayrağın bile kırmızısı bundan değil mi? Sonra yine midem bulanıyor. Böyle şeyleri düşündüğüm için iğreniyorum kendimden. İlerliyorum. Beş parasızım. Bir zamanlar Anadolu'da filmine gitmek istiyorum gidemiyorum. Yürüyorum ben de Anadolu'da.

martin lopez

2011-10-05T09:17:00.007+03:00

Opeth'in Heritage albümünü dinlerken Martin Lopezi andığımdan bahsetmiştim geçenki yazımda.
Opeth'in eski albümlerini dinledim ve akabinde kendisini tekrar anınca internetten birkaç videosuna bakayım dedim. Hoş gerçi bu videolar hep yayınladıkları dvd'den parçalar öyle özel bir şey yok yani.

Deliverance outro (live)

Deliverance outro (orijinal)

Deliverance outro stüdyo;

Delivrance'den bir kesit;

By the pain i see in others'dan kesit;

Ghost of Perdition'dan kesit;

Closure (live)

Başlıkla alakasız olacak ama bir de son zamanlar pek beğenerek dinlediğim Ephrat grubunun davulla ilgili bir videosuna denk geldim. Yetenekli bir davulcu bu arkadaş da. Zaten kendisi asıl Blackfield grubunda çalıyor, bu albüm için Ephrat'da da çalmış.

Ephrat - Blocked bir kesit;

idealimdeki gelecek işte bundan ibaret

2011-10-03T13:54:00.003+03:00

ekşisözlük'te geçen haftanın en beğenilen entry'lerine bakarken ilk sırada gördüm. idealimdeki hayat nedir ki işte bundan ibaret. ne güzel anlatmış adam;

uyanır uyanmaz hayatını sorgula..
sonra bir sigara yak..
dünkü elbiselerini giy..
kahvaltıyı es geç..
internete gir, mal mal ekrana bak..
telefonu kontrol et, arayan birileri olduysa geri dönüş yapmak zorundasın..
durağa git, bir sigara yak..
güneş varsa, tam alnına çakmasına izin ver..
otobüse bin ya da dolmuşa, ama en son sen bin, arkadan gönderilen paraları uzatmak için ilk sen hamle yap..
terle, biraz terle, biraz pis kok..
birileriyle göz göze gel, hemen gözlerini kaçır..
içinden cümleler kur, kimseye belli etme, o cümleleri derinlerinde geri dönemeyecekleri bir yere gönder..
işe gir ya da okula ya da nereyeyse işte.. birine selam var, diğerine selam vermeyi unut..
selam vermeyi unuttuğun kişi, sana laf atacak, gülümse ve geç, cevap vermene gerek yok..
yerine geç.. ama öyle hazırlıklı değil, sadece geç, plansız ol..
o kadar plansız ol ki, görevine adapte olmaya çalışırken, üzerindeki birkaç fazlalığı çıkar, çantanı ya da ceketini..
saate bak.. sürekli bak.. hep bak..
öğle arasında yemeğe git.. iştahsız olmalısın.. her şeyi yarım bırak..
sonra bir sigara daha yak.. mesainin başlamasını bekle..
mesai başlayınca, pişman ol bir sigara daha yakmadığına..
saate bak.. sürekli bak.. hep bak..
birileri bir şeyler söyleyecek, birilerinin senle bir işi var, birileri sana doğru gelecek.. görme, duyma..
plansız konuş, o kadar plansız olsun ki, daha sonra başına bela olabilsin ağzından çıkan birkaç kelime..
konuştuğun kişiler, atıp tutan insanlar olsun ama senin ağzından çıkanları sağa sola yayabilsinler..
düşün, düşün, saatine bak.. mesai bitimine ne kadar var sürekli hesapla..
bir şeyleri unutarak ve tam kapıdan çıkacakken unuttuğunu hatırlayarak geri dön..
terk etmeyi hazır olduğundan emin olma, eksik bir şeyler kalmalı..
otobüsü bekle.. yorgun gözlere bak, yorgun gözlerini kaçır..
balık istifi toplu taşımasının tam ortasında bir yer seç kendine..
yol boyu, ayakta uyumak ve düşünceler arasında git gel..
in, hemen büfeye git.. iki bira al, ama iki bira alırken daha sonra iki bira daha almak için buraya geri döneceğini düşün..
eve gir.. sıkıl, daha çok sıkıl.. hep sıkıl.. saatine bak.. büfe açıksa gidip iki bira daha al..
uyumayı bekle.. uyu.. yarın gene bir bok değişmeyeceğini bilerek uyu..

kaynak; ekşisözlük

human nature

2011-10-02T01:22:00.013+03:00

Michel Gondry’nin yönetip, Charlie Kaufman’ın yazdığı bir film. Bu ikili daha sonra Eternal Sunshine of the Spotless Mind’da da çalışmıştı. Ben de bu ikilinin çalışması diye temin etmiştim filmi. Öğrendim ki bu film Kaufman’ın, Gondry’yi sinema dünyasına kazandırdığı yapımmış. İlk çalışması olduğu için olacak ki Gondry’nin ağırlığı hissedilmiyor, onun fantastik görselliğini göremiyoruz. Ayrıca belirteyim ki ikili aynı da olsa Eternal Sunshine ile hiçbir alakası yok. Bambaşka bir havada bu film. Çok acayip bir teması var. Adeta ‘insan belgeseli’ gibi enteresan bir yapım.

Gülmekten karnım ağrılar girdi bazı sahnelerde. Fakat güldürürken düşündüren cinsten bir film. Mesaj yükü çok çok fazla. Her karesi göndermelerle dolu. İnsan doğası ve İnsan medeniyeti üzerine bu göndermeler. Filmin ana teması bu zaten. Film diyorum ama belgesel gibi bir havası da var aslında.

Hakkında çok şey yazmak istiyordum fakat finalindeki şaşırtıcı olayın altında yatan sebebi öğrenince yazacağım her şeyi unuttum adeta. Final sahnesi kafamı kurcaladı çünkü. Tüm bu simgesel ayrıntıların parçaları yanında, filmi başından sonuna bağlayarak garip bir bütünlük sağlayan bir olgu da varmış. Bu çok şaşırtıcı.

---Spoiler---

Final sahnesi; o çok şeker Fransız aksanıyla konuşan asistan ile bizim ormanda yaşayan kahramanımızın arabada birlikte olmasıyla sonlanıyor. Bu finalin anlamı “oedipus kompleksi” denen bir psikolojik olguya dayanıyormuş. Kahramanımızı ormandan tutup laboratuar ortamına getiren doktor ve asistanı ayrıca onunla ilgilenip, eğitmenliğini yapıyor. Kahramanımız orada kendisine medeniyet enjekte edilirken* bu ikiliyi anne baba olarak belliyormuş meğer. (laboratuarda, onun gözü önünde sevişmeleri de bir etkenmiş sanırım bunda) Filmin sonunda ise bu oedipus kompleksi sebebiyle babasını öldürüp onun yerine geçiyormuş. Şaştım kaldım yani.

Tam da kahramanımız doğaya dönüp, insanlığın doğası bu işte diye bize kabul ettirirken, final sahnesiyle insan doğasının farklı bir boyutunu göstererek harikulade bir şaşırtmaca yapmışlar meğer. Bunu yapınca da film sürecinde düşündüğüm onca şey bir anda farklı anlamlar kazanmış oluyor ki bu yüzden tekrar izlemem gerektiğini düşünüyorum.

*Tam anlamıyla enjekte ediliyor ki bu durum filmin en komik sahnelerini oluşturuyor.

Not: Filmi izlemenizi tavsiye edip etmeme konusunda çekincelerim var. İnternette hakkında pek fazla bir şey olmasa da kötü olduğunu söyleyenler yok değil. Başkalarını bilmem ama film bana çok şey ifade etti diyebilirim.

nae meorisokui jiwoogae ( a moment to remember )

2011-09-29T00:32:00.006+03:00

Aslında şöyle bir düşünüldüğünde basit bir senaryo olarak görülebilir. Yer yer klişeler de barındırıyor. Ama iyi işlenmiş bir film. Bu yüzden de etkiliyor.

Sürekli geçmişe bağlı yaşamanın, iyisiyle - kötüsüyle geçmişi bugüne bir yük haline getirmenin ne kadar manasız olduğunu vuruyor insanın yüzüne. Filmden çıkardığım en büyük ders bu diyebilirim.

İlk başlarda oğlanın kadına âşık olup olmadığını anlaşılmıyor. Adam geçmişinde ailevi büyük sıkıntılar yaşamış ve hayata karşı kaya gibi durmayı öğrenmiş birisi. Duygularını belli etmiyor haliyle. Sıfırdan başlayıp bir yerlere gelirken diğer yandan da bu hırsını hayatına giren bir kadın soğutmaya başlıyor. Adam hayatın vicdansızlığından yakınırken kadına ona vicdan oluyor ve nefretini salıvermesi için geçmişiyle yüzleştiriyor. Bu olay adamın yavaş yavaş mizacı değiştirirken, kadın da bir değişime giriyor. Daha sonra kadının değişimi filmin merkezine oturuyor. Oyuncular bu değişimi çok iyi canlandırmış. Adamın o sert bakışlarının gittikçe yumuşaması, kadının o heyecan dolu alev alev gözlerinin ferinin gittikçe sönüşü. İlk başlarda âşık olup olmadığını bilmediğimiz, duygularını belli etmeyen bu adamın daha sonra ne büyük bir âşık ve ne duygusal bir adama dönüştüğüne hayranlıkla tanık oluyoruz. Kadının ise o capcanlı, o içi içine sığmayan halinden, gittikçe durgunlaşıp, ruhu uçup gitmiş bir hale dönüşüne de hayranlıkla tanık oluyoruz.

Yani beni benden alan başlıca unsur oyunculuklar oldu diyebilirim. İlk başlarda adamın değişik mizacı ile film sizi bağlıyor. Komik sahneleriyle, romantizmiyle klasik bir aşk gelişimi ile başlıyor. Daha sonra kadının hafızasının kaybetmesi ile bir anda film drama dönüyor. Yaz başlayıp kış biten bir film. Haliyle finali de daha vurucu oluyor. Ama benim özellikle dikkatimi çeken karakterlerin bu değişimi gayet iyi yansıtması. Olayların değişimini daha vurucu hale getiriyor bu.

Ben hüngür hüngür ağlamadım. Ama baya etkilendim. Kadının evi terk ederken bıraktığı mektubu adam okurkenki sahnede fena oldum. Bir diğeri; kadının altına kaçırması üzerine adamın düştüğü o çaresizlik üzdü beni. Bir de filmin sonundaki market sahnesi de etkileyiciydi.

Daha nice detayları olan bir film aslında da benden bu kadar.

opeth - heritage

2011-09-25T14:34:00.013+03:00

Opeth’in gittikçe progressive müziğe kayışının son noktası sanırım bu albüm. Birlikte çıkan Deliverance ve Damnation albümleri Opeth dinleyicisini ikiye ayırdı adeta; Deliverance'çiler ve Damnation'cılar olarak. Ben iki albümü de çok beğenmiştim, böylesi iki farklı müziği bir arada yapabilen Opeth’e hayranlığım bir kat daha artmıştı. Bu albümlerden sonra da bu mukayese devam etti aslında. Yaptıkları albümler biraz Deliverance biraz Damnation havası hatta bir parçada ondan bir parçada bundan şekilde ayrıma tabi tutuldu dinleyiciler tarafından.

Yıl 2011 oldu ve Opeth Heritage albümünü çıkardı. Şimdi yorumlara bakıyorum da “Damnation'cılar sevindi hadi” şeklinde hala bir ayrımdır gidiyor. Ben çok alakasız buldum. Bu albüm bambaşka bir albüm zira. Progressive teması tamamen değişmiş, kendine has yeni bir yol açmışlar. Bunda grup elemanlarının hemen hemen tamamının değişmiş olmasının da etkisi olduğunu düşünüyorum. Ama özünde Opeth hala Opeth çünkü Mikael Akerfeldt var, prodüksiyon, mix, mastering gibi işlerde hala Steven Wilson'ın katkısı devam ediyor.

Fakat eksiklik de var maalesef. En sevdiğim davulculardan birisiydi Martin Lopez. Bu albümde olsaydı yine harikalar yaratırdı eminim ki. Hep arayacağım sanırım onu. Ama her ne kadar grup elemanları değişmiş de olsa müziğin beyini, yani Mikael hala üretiyor ve biz dinlemeye devam ediyoruz. İki gündür sadece bu albümü dinliyorum. Yıllarca dinleyecek bir albüme daha kavuştum sanırım.

Tracklist;

01. heritage
02. the devil's orchard
03. i feel the dark
04. slither
05. nepenthe
06. haxprocess
07. famine
08. the lines in my hand
09. folklore
10. marrow of the earth

The Devil's Orchard

Albümü İndirmek İçin Tıkla!

tim burton - vincent

2011-09-24T10:54:00.003+03:00

sound of noise

2011-09-23T18:06:00.007+03:00

2010 İsveç yapımı değişik bir film. Sanat kapitalizmi yapan elitlerin salon müziklerine karşı hayatın ritmini irca eden bir grup anarşist müzisyenin hikâyesi. Özgün bir senaryo. Eğlenceli de bir film. Fakat eğlencenin yanı sıra bağıra bağıra isyanını da duyuruyor hani.

Müzik sestir işte ve hayatın ritminden yaratmıştır insanoğlu onu. Tüm matematiğiyle beraber bunu kalıplara sokarak insanlıktan uzaklaştırmak, onu hayattan koparıp salonlara hapsetmek ne felaket aslında. Dört duvar arasında yaşadığımız şu hayatı işte bu ve bunun gibi unsurlarla sağlamıyorlar mı zaten. İşte bu anarşik gençler duvarları yıkıp dışarı çıkıyorlar ve hayatın müziğini yapıyorlar; tüm şehre inat bağıra bağıra! Müzik yaparken kullandıkları her bir objenin müzik emperyalizmine karşı imgesel bir tepkisi var.

Bu filmi izlerken aklıma bir dönem Anadolu’da Türk Sanat Müziğinin yasaklanış öyküsü geldi. Evinde bağlama çalan adamı jandarmalar tutuklayıp götürüyorlarmış. O dönemde radyoda (trt) klasik müzik çalıyormuş. Ama bunlar tutmamış tabi Türk Sanat Müziği hala yaşıyor. Hayatın içinden gelmiş bir müzik neticede, kökleri çok eskilere dayanıyor. Pek dinlemesem de saygım sonsuzdur.

Filmin Fragmanı da şahane;

Hastanede Yapılan Müzik;

Filmin kapanış soundtrack'i (Electric Love);

anneke van giersbergen & danny cavanagh - in parallel

2011-09-22T00:51:00.008+03:00

Anneke Van Giersbergen & Danny Cavanagh - In Parallel (2009) (Live)

a natural disaster

flying

Albümü İndirmek İçin:
http://rapidshare.com...

angus & julia stone - down the way

2011-09-22T00:49:00.003+03:00

Angus & Julia Stone - Down The Way (2010)

yellow brick road

big jet plane

for you

albümü indirmek için:
http://www.mediafire.com...

a perfect circle - the acoustic sessions

2011-09-22T00:47:00.003+03:00

A Perfect Circle - The Acoustic Sessions (2004)

orestes

sleeping beauty

the hollow

albümü indirmek için:
http://www.mediafire.com...

dead man's shoes

2011-09-20T00:15:00.008+03:00

2004 yapımı, yemyeşil İngiliz kırsalında geçen bir dram. Bol bol cinayetin olduğu bir intikam öyküsü. Baştan sonra gözlerimi açmış, öylece izledim. Çok garip. Her şey gayet dingin bir şekilde oldu ve bitti gibi sanki. Evet, cinayetler filan hepsi öylece oldu işte. Şaştım kaldım. Sürükleyiciydi de ama tepki göstermeden sürüklendim. Film öylece üstümden geçip gitti. Bittiğinde de bakakaldım öylece. Böylesi güzel bir finale bile tepkisiz kaldım. Hâlbuki senaryo çok rahatsız ediciydi. Nasıl böyle oldu anlayamadım.

Senaryo iyiydi. Fakat beni asıl oyunculuklar etkiledi. Her bir karakter tip olarak da özenle seçilmiş adeta. Ve karakterlerini gayet iyi canlandırmışlar. Uyuşturucu sahnelerinde kafaları uyuşmuş bir şekilde ortalıkta gezerken benim de kafam uyuştu resmen. Trainspotting’deki o etkiyi hissettim bu filmde de.

Müzikleri ise kusursuzdu yani. Bu kadar şiddetli olaylar cereyan ederken müzikler öyle ağır, öyle etkileyiciydi ki sanırım bu müzik uyuşturdu işte beni. Bu filmin akışında müziklerin çok büyük bir etkisi var. Değişik bir deneyim oldu diyebilirim ve izlemeyenlere tavsiye ederim.

Filim ile hiç alakası olmasa da, bu film hakkında yazılanları araştırken bir parçaya denk geldim onu da paylaşayım sizlerle;

12 angry men

2011-09-18T22:44:00.006+03:00

1957 Yapımı siyah beyaz bir film. İzlemeden önce hakkında bildiğim şey şu; 12 adam bir odada 1,5 saat tartışıyorlar. Yahu sıkıcı olur bu film diyerek doğrudan ön yargıda bulundum. Film de ön yargıyı işliyormuş iyi mi. Böylece ders oldu bana da.

Bir cinayet davası var ve 12 kişilik jüri karar verecek. Cinayet delilleri ve tanık ifadeleri doğrudan cinayeti bir çocuğun işlediğini gösteriyor. Öldürülen kişi de çocuğun babası. İlk oylama yapılıyor ve 11 kişi çocuğu suçlu bulurken aralarında 1 kişi suçsuz diyor. Suçsuz olduğuna inandığı için değil, sadece hemen karar verilmemesi ve olayın masaya yatırılması gerektiğini düşündüğü için suçsuz diyor. Zaten o da suçlu yönünde oy kullansa film orada biterdi değil mi? Daha sonra bu 12 adam tartışıyorlar ve beklenildiği üzere en sonunda 12 kişi çocuğun suçsuz olduğu yönünde hüküm veriyor. Film böylece insanların düşünmeden verdikleri kadarların yanlış olabileceğine, basit bir önyargının masum bir insanın ölümüne bile sebep olabileceğine dair ders veriyor izleyiciye.

Yalnız ben filmin bir anında garip bir beklentiye girdim. Filmin daha başından nasıl biteceği belli; adam orada boşuna çıkıntılık yapmamıştır herhalde diyor insan. Ama bir yerde 'acaba' dedim. Şöyle ki; film ilerliyor ve sonlarına doğru teker teker tüm deliller çürütülürken hala çocuğun suçlu olduğuna inananlardan birisi çıkıp cinayet anını gördüğünü söyleyen kadının ifadesini nasıl çürüteceksiniz diye soruyor jüriye ve kadının ifadesini destekler savlar öne sürüyor. Bunun üzerine suçsuz oyu kullanan birisi de kararını değiştirip çocuk suçlu diyor. İşte filmin tam bu noktasında işler tam tersine mi dönecek, yoksa çocuk suçlu mu çıkacak, yoksa sürpriz bir finale mi doğru gidiyoruz derken bunların hiç biri olmuyor. Bu da çürütülüyor ve 12 jüri üyesi de suçsuz hükmü veriyor. Film de böylece beklendiği gibi bitiyor.

Ama filmi sıkılmadan izlediğimi söyleyebilirim. Sadece biraz fazla bir beklentiye girdim sanırım. Bu da imdb’de 8,9 puanla 6. sırada olmasından olsa gerek. Bir odanın içinde 12 adam ile bu kadar sürükleyici bir filmin ortaya çıkması gayet şaşırtıcı ve takdir edilesi buna şüphe yok.

good bye lenin

2011-09-18T01:46:00.012+03:00

Almanya’da doğu - batı (komünizm – kapitalizm) ayrımı olduğu dönemden, Berlin Duvarı’nın yıkılışıyla doğu bloğunun (komünizm) çöküşüne bir ailenin gözünden tanık olduğumuz harikulade bir film. Bu perspektif, değişimin insani yönlerini gözlemlemek açısından gayet başarılı. Gerçekleşen dönüşümü ve bunun adaptasyon süreci çok doğal bir şekilde, duygusal – mizah geçişleriyle şahane işlenmiş. Senaryo zaten çok oturaklı ve özgün.

Yönetmenin bakış açısının biraz daha komünizm’den yana olduğu filmdeki kapitalizm eleştirilerinden belli olduğu halde bunda aşırıya kaçılmamış, hatta baskıcı komünizm de filmde mizah unsuru yapılıp eleştiriden nasibini almış. Bu açıdan iki farklı ideolojinin de uç noktalarda ne berbat olduğu izleyicilere gösteriliyor.

-v- spoiler -v-

Komünizm döneminden komaya girip, kapitalizm döneminde uyanan bir anneye çocuğunun yaptığı fedakârlık çok etkileyici gelmiştir sanırım izleyicilere. Anne komaya girmeden önceki rejimde birçok iş yapmış, ideolojinin sıkı savunucularından biri. Berlin duvarının yıkılmasıyla birlikte değişim o kadar çabuk gerçekleşiyor ki birkaç ay sonra komadan çıkan anne bambaşka bir dünya’ya uyanıyor. Çocuğu bir düzen kuruyor ve yatalak olan annesinin değişen dünyadan haberdar olmaması için elinden geleni yapıyor. Değişimin gerçekleşme hızı, çocuğun annesi için kurduğu düzeni zar zor yaşatmasına sebep oluyor. Bu arada hüzün dolu olaylar, komik durumlar birbirini izliyor tabi.

Çocuğun (Alex) kurduğu bu düzen içinde yönetmenin verdiği bir mesaj da sezinlenmiyor değil. Alex’in bu fedakârlığı yaparkenki kurduğu düzen, aslında kafasındaki düzen gibi. Komünizm hızla çöküp, Kapitalizm hızla onun yerini alırken siyahtan – beyaza dönüşümün griliği hiç görünmüyor bile. Her şey bir anda gerçekleşiyor. Alex'de adeta değişimi yavaşlatma gayretinde gibi. İşte filmdeki karakter Alex’in düşüncesinde (ki bu yönetmenin düşüncesi sanırım) bu gri ideoloji varmış gibi bir izlenim oluştu bende.

-^- spoiler -^-

Çok detayı olan bir film aslında ve yazılacak çok şey var da saat geç oldu. İzlemeyenlere tavsiye olunur. İzleyenlerle de üzerine konuşmaktan zevk duyarım.

Filmin müzikleri çok tanıdık; Yann Tiersen yapmış. Sanki yeni değil de doğrudan Amelie filminde kullanılanlardan alınmışlar gibi geldi bana.

Filmden etkileyici bir kare ile bitiriyorum;

Doğu Almanya'nın çöktüğünden haberdar olmayan kadının karşısına bir anda yerinden sökülmüş kocaman bir Lenin heykeli çıkıyor.

la science des reves ( the science of sleep )

2011-09-15T23:34:00.007+03:00

Dün negatif ile tekrar izlenmesi gereken filmlerin kritiğini yaptık. Benim de aklımda Michel Gondry’nin Tokyo! filmini izlediğimden bu yana The Science of Sleep’i izlemek vardı. Hatırlıyorum da birkaç yıl önce bu filmi ilk kez izlediğimde tekrar tekrar izleyeceğimi vaat etmiştim kendime ama ancak bugün izleyebildim işte.

Yaratıcı, acayip, sevimli, komik, eğlenceli, rengârenk, romantik, duygusal yani ne desem bilemiyorum ki bu film için. Çok şirin nesnelerle yapılmış imgeleriyle, çok değişik sahneleriyle, tuhaf karakteriyle her şeyiyle bambaşka, fantastik bir film. Çok özel bir yeri var bende. Şimdi tekrar izledim ama sonrasında yine tekrar izleyeceğimi vaat ettim kendime. Ama bu sefer arayı fazla açmamalıyım.

Her izlediğimde masallar âlemine dalıyorum. Rüya ve gerçeklik arasında gidip geliyorum tıpkı Stephane gibi. Kartondan yapılmış bir dünyaya seyahat ediyorum. Jelâtinden yapılmış bir denizin üzerinde, içinde orman olan bir kâğıt gemiye biniyorum midilli atıyla ve pamuktan bulutları olan bir gökyüzünün altında ilerliyorum.

Tıpkı Stephane’nın ki gibi rüyalar görüp de rüya ile gerçeği ayırt etmemeyi diliyor insan. Öylesi bir dünya ki; rüyada mı filmde mi izleyici de biraz bunu ayırt edemiyor adeta.

days of the new - the downtown

2011-09-15T10:45:00.011+03:00

Last.fm'e baktım neler dinlemişim ben diye ve gördüm ki listenin başında sabahlarımın vazgeçilmezi olan bu parça var. Şaşırmadım çünkü birkaç yıldır düzenli olarak dinliyorum bu parçayı. Paylaşayım dedim blog da. Dinleyenler yorum yaparsa sevinirim. Garip bir şekilde son yıllarda bu tarzdan uzaklaşmış da olsam bu parça peşimi bırakmıyor.

orijinal kayıt;

bu da konser kaydı gibi bişey (ses kalitesi biraz kötü yalnız);

Sözleri de şöyle oluyor;

"The Downtown"

I know a town where people are running
Away from life - it seems always funny
They think they are smart
Don't doubt what they say
Scared of a change
Existing only

To bring me down

Thoughtless in heart - desperate in honesty
Failed from the start - wasted and suffering
Supply them their drugs - just don't take them away
Scared of a change
Existing only

To bring me down

I don't feel like i should even worry about you
But i take the time and you push me away
I don't care too much no more
I always seem to waste my breath
Go my own way

Bring me down
Yeah, bring me down

daha ne kadar dayanabilirdim, herkesin bir başkasının acısı pahasına mutlu olduğu yaşama

2011-09-13T15:35:00.005+03:00

Başlık Zafer Ekin Karabay isimli güzel bir adamın intihar mektubunun son satırlarından. Hayatı yaşamış ve her şeyin farkına varmış bir şair o. Nilgün Marmara’nın deyimiyle; ‘Hayatın neresinden dönülse kârdır’. ‘Ey iki adımlık yer küre/ senin bütün arka bahçelerini gördüm ben...’ O da kader arkadaşı gibi hayatın tüm arka bahçelerini görmüş bir adamdı.

Dünyanın bütün arka bahçelerini görüp de onu terk etmeyi seçen şairler bir mihenk taşıdır. Onlar insanlığımızın ne kadar aşağılık, ne kadar yalancı olduklarını ve ne kadar pislik biriktiğini her zaman yüzümüze vuracaklar. O bu dünyayı değiştiremeyeceğini biliyordu. Örnek aldığı yol göstericileri de bu dünyayı değiştirememişlerdi ya zaten. Şöyle demişti; "mevzu dünyayı değiştirmek değil, o irade ile yaşamak". İradeliydi. Ama bu iradesi yaşama değil ölümüne yetti ancak. İntihar edeceği günü bile ilan etmişti herkese. Ama o kadar bile katlanamadı. Daha erken bir zamanda terk ettiği bu katlanılmaz dünyayı. Daha kötüsü şiir kitabının çıkmasını bile beklemedi. Kitabı bile olmayan bir şair olarak gitti.

O toplumsal şiirler yazan bir adamdı. Yara bandı satan bir kız için, gündeliğe giden bir kadın için şiirler yazmıştı. Ve hayatın çürümüşlüğünü öyle kendi kabuğunda, çok uzak dünyalardan değil, içimizde, bizimle görmüş, yaşamış ve arka bahçelerini bellemiş biriydi. Onların acıları pahasına mutlu olamamıştı işte bir türlü. Hayatın acıları karşısında insanın hafifliğini kabul etmedi. “Hayat işte ne yaparsın” diyerek geçiştiremedi. Güzel bir eşi vardı, iyi bir üniversitede akademisyendi, güzel dostları vardı yani her şeyiyle “varlıklı” bir adam olarak görülebilirdi dışarıdan. Ama kendisi yoktu, kendini var edememişti.

O daha gencecik yaşında dünyayı bırakırken, son demlerini sürdürdüğü hayatındaki ailesi, dostları bir gün gideceğini biliyorlardı. Öyle bir anlık cinnet değildi onun gidişi. Göz göre göre, göstere göstere gitmişti. Kendiyle barışıp, haksızlığa alışarak yok olmaktansa, intihar ederek var olmayı tercih etti.

el secreto de sus ojos ( the secret in their eyes )

2011-09-09T12:51:00.008+03:00

Gözler ve bakışlar, aşk ve korku, adalet ve intikam, tutku ve zaaflar. Çok dolu bir film. Gerçekleşen bir cinayet ve bunun adalet arayışı. Adaletin terazisini saptıran bir sistem. Bu adaleti sağlamak için mücadele eden bir grup insan. Tipik bir polisiye gibi geliyor değil mi? Ama polisiye denince akla gelen Hollywood klişeleri yok bu filmde. İnsancıl inceliklerle işlenmiş. Tipik polisiye filmlerindeki şaşırtmacalar yok. Olaylar gayet sade, gayet olağan bir şekilde gelişiyor. Merak ile bağlamıyor seyirciyi. Daha çok süreçler üzerinden bağlıyor. Hollywood filmleri öyle bir hale getirmiş ki bizi; cinayetin çözümü aşamaların her bir basamağında bir sürpriz bekliyoruz. Fakat burada her şey olması gerektiği gibi. Her şeyin temelinde insancıl sebepler var. Tutkular var, zaaflar var ve bunları ele veren gözler var. Kanıtlar öyle klişe olmuş ileri teknoloji teknikleriyle filan değil, gayet insancıl bir yöntemle; gözlerle açığa çıkıyor. Sebep – sonuç ilişkilerinin bağlayıcı unsurları hep insani sebepler. Polisiye bu filmin görünen yüzü, işlenen ise insanı insan yapan değerler.

İnternette yorumlara şöyle bir baktım da herkes stadyum sahnesinin şahaneliğinden bahsediyor. Görsellik açısından tabi şahane. Fakat beni en çok etkileyen sahne yukarıdaki asansör sahnesi. Çok anlamlı.

manasız yazı

2011-09-08T00:19:00.000+03:00

Bir şeyler yazayım dedim. Ama bir yandan o kadar üzgün diğer yandan o kadar asabiyim ki. Ne yazsam felaket bir şey olacak. Hayat gerçekten çok berbat ve yaşamaya değer hiçbir şey yokmuş gibi. Böyle dediğim zaman ne kadar aciz bir konuma düşüyorum değil mi? Uzun zamandır böyleyim ben. Benim kadar aciz birisinin söyleyeceği bir şeyi olmamalı belki. Yazmamalıyım. İnsanların boş yere gözlerini yormamalıyım. İnsanlar eğlenecekleri bir şeyler okumak isterler. Ben de yazıyorum. Boşuna. Bunu yaparken bir zevk alıyor muyum? Bilmiyorum ki. Yaptığım hiçbir şeyden zevk almıyorum ya zaten. Film mi izlemişim, onun hakkında düşüncelerimi mi yazmışım? Hadi oradan. Ben o filmi defalarca durdurup, sıkıla sıkıla izlemişimdir kesin. Ağlaya ağlaya komedi filmi izliyorum ben. Kitap mı okumuşum? Her bir sayfasını ağlaya ağlaya okumuşumdur ben onun. Anlamış mıyımdır? Anlamışımdır bir şeyler. Ne fark eder ki anladıysam da. Oradan çıkartacağım anlam neyi değiştirecek ki hayatımda? İzlediğim filmlerdeki hayatlardan bana ne? Yüzlercesini izlesem ne olacak? Hayatım oradaki hayatlara mı benziyor sanki? Ya da hayatım oradaki hayatlara mı benzeyecek sanki? Sahi ne buluyorum ki ben o hayatlarda? Tutunamayan hikâyelerinden bile sıkıldım artık. Onlarda bile bulamıyorum kendimi, orada bile yok karşılığım. Tüm insanlık serüvenini çizmiş insanoğlu. Ben bu serüvenin neresindeyim? Ben bilmiyorum. Siz biliyor musunuz? Biliyorsanız değerlendirin; 10 üzerinden 2 mi? Sen 3 mü verirsin? Ben kendime bir şey biçemiyorum. Biçimsizim. Kendimi insanların yanında ne konuma koymalıyım? Bilemiyorum ki. Konumsuzum. En yakın arkadaşlarımla bile konuşamıyorum artık. Ne anlatacağım ona? Kendimden mi bahsedeyim? Neyim ki ben? Öylece dinlerim ben sadece. Herkes anlatsın ben dileyeyim. Kitap okuyup, film izleyeyim ki bir şeyler anlatsınlar bana hep. Arada ben kendimden de bahsedeyim mi? Neyinden bahsedeceğim? Neyim ki ben? Havadan sudan konuşalım mı? Nasılsın? İyiyim. Havalar da pek sıcak. Bu kadarım ben işte. Sahi insanlar aralarında ne konuşurlar? Tüm insanlığın serüvenini havadan sudan konuşarak çizmemişsinizdir herhalde? Herkes konuşsun. Ben susayım. Ve ben yazmamalıyım aslında. Neye yarar ki böyle yazmak? Kendim olmadan mı yazayım. Kendim olmadan yaşadığım bir hayatı kendim olmadan yazabilirim ya ancak. Her şey çok manasız. Her şey insanın kendinde bitiyor derler ya. Ben de manasızım.

tokyo!

2011-09-04T00:57:00.005+03:00

Güzel bir film izledim bugün. Aslında bir değil üç film izledim. Bir film diye başladım üç film çıktı. Nar hesabına döndü benimkisi :) Enteresan bir durum tabi. Şimdi şöyle oluyor ki; ben bu filmi Michel Gondry’nin izlemediğim filmi kalmasın diye indirmiştim öyle. İndirirken de fark ettim ki Leos Carax ve Joon-Ho Bong isminde iki kişi daha yazıyor yönetmen olarak. (bkz: imdb) Ama Michel Gondry daha önceki filmlerinde de bazı yönetmenlerle çalışmıştı. Misal en meşhurlarından Eternal Sunshine of the Spotless Mind filminde Charlie Kaufman’la birlikte senaryoyu yazmışlardı. Bu da o tür bir şeydir diye düşünmüştüm. Meğer üç ayrı yönetmen üç ayrı film yapmışlar. İsminin Tokyo olması, filmdeki üç hikâyenin de Tokyo’da geçmesinden mütevellitmiş. Ama öyle Paris I Love You’daki gibi birbiriyle iç içe geçmiyor anlatımı. Birisi bitiyor ötekisi başılıyor. Çok garip, ilk kez böyle bir film izledim.

Fakat üç hikâyenin üçü de birbirinden güzel. İçeriğine pek girmek istemiyorum zira izlemeyenlerin mutlaka izlemelerini tavsiye edeceğim. Çok enteresan imgeler var. Çok komik sahneler var. Birçok şey var yani filmde/filmlerde.

bir müzik dehası; steven wilson

2011-08-27T20:28:00.002+03:00

Bir insan bu kadar mı yetenekli olur. Neye elini atsa bu kadar mı harikalar yaratır.

Kendisiyle Opeth hayranı olduğum günlerde tanışmıştım. Opeth'in birlikte çıkarttığı Damnation ve Deliverence albümlerinin prodüktörlüğünü yapmış ve bu albümlerin bazı şarkılarında klavye çalmıştır. Tabi ben prodüktörlüğünü yaptığını bilmiyordum o zamanlar sadece klavye çaldığını biliyordum. Kendisini ilk kez Opeth'in Lamentations dvd'sinde de sima olarak görmüştüm. Albümün kayıt esnasındaki görüntülerde hatırlıyorum da bir ara eline gitar alıp doğaçlama solo tarzı bir şeyler çalmıştı. Vay be demiştim Opeth'in klavyecisi bile gitar üstadı demiştim. Şimdi bunu düşününce utanıyorum aslında; Steven Wilson gibi bir insanı Opeth'in klavyecisi olarak tanımlamak çok komik geliyor zira. Daha sonra bir ara Opeth'in vokalisti Mikael Akerfelt'in bir röportajını okumuştum. Kendisi orada Steven'dan üstadım diye bahsediyordu adeta. Sayesinde albümlerin şahane olduğunu, kendisine çok şey borçlu olduğunu filan ifade ediyordu. Gerçekten de Opeth harika müzik yapan bir grup olmasına rağmen sound'u berbattı. Ama Damnation ve Deliverence albümlerinde öyle bir sıçrama yaptılar ki, diğer albümlerinin sound'u ile mukayese bile edilemez bir düzeye ulaştılar. Buradaki en büyük etmen Steven Wilson imiş bunu öğrenmiş oldum ve kendisini ilk o zaman araştırmaya başladım.

Öğrendim ki Steven Wilson'un Porcupine Tree isimli bir grubu varmış. Hemen albümlerini temin ettim. İlk başlarda Opeth’in o çok farklı gelen aksak geçişleri, inişli çıkışlı müziğinin kaynağının nereden geldiğini anlamış oldum. Zamanla bu grup öyle bir hayatıma girdi ki senelerce bıkmaksızın dinledim. Hala da severek dinlerim. Hele ki Anesthetize Dvd’si öyle bir konserdir ki kuşkusuz hayatımda dinlediğim en iyi konser diyebilirim. (Blogda da bu konserden birkaç parça paylaşmıştım) Bir konser kaydı bu kadar şahane olabilir ancak. Bir çok parçanın orijinal kaydı yerine bu konserdeki kaydını dinlerim yani o derece iyi. Bu konseri izleyince Opeth’in efsanevi konser kaydı olan Lamentations’da da kimin parmağı olduğunu anlıyor insan. Onda da aynı durum vardı ve bir çok parçayı orjinalinden ziyade bu konser kaydından dinlerdim.

Sonraları bir grup daha keşfettim. Çok fazla albümleri olmasa da çok hoş parçaları sahip bir gruptu. Blackfield ismindeki bu grubun vokalisti ne kadar da Porcupine Tree grubunun vokalistine benziyor yahu dememe kalmadan öğrendim ki vokalde Steven varmış. Güzel bir iş ve yine işin altından Steven çıkmıştı. İsrail'de konser vermesi için kendisine ulaşan Aviv Geffen isimli bir şahıs ile İsrail'deki konser sırasında tanıştıktan sonra bu grubu kurmuşlar. Daha sonra Steven’in hayatında önemli bir yeri olmuş İsrail’in. Bu ülkeden çok etkilenmiş ve ara ara burada yaşamış. Sonraki projelerinde de İsrail'li müzisyenlerin payı bir anda artıyor tabi bu dönemde.

Oprhaned Land grubunu ilk albümlerinden beri takip eder ve beğeni ile dinlerim. Fakat son albümleri The Never Ending Way of Orwarrior’u ilk dinlediğimde bu ne şahane sound yahu demiştim. Diğer albümlerine göre çağ atlamışlar resmen. Evet, bu albümün de prodüktörü artık malumumuz olduğu üzere Steven ağabeyimiz çıkmıştı.

Bu kadar tesadüfün üzerine artık yeter dedim ve bugünlerde kendisini etraflıca araştırmaya başladım. Ve öğrendim ki ben bunca şeye rağmen hakkında daha bir halt bilmiyormuşum. Kendisi solo albümler de yapıyormuş ve Porcupine Tree ve Blackfield haricinde; No-Man, Incredible Expanding Mindfuck, Bass Communion ve Continuum gibi proje gruplarına da sahipmiş. Önce solo albümleri ve proje grubu No-Man ile tekrar tekrar keşfediyorum kendisinin müzikal dehasını. Ayrıca yine prodüktörlüğünü yaptığı Ephrat isimli İsrailli bir grup da şu sıralar en çok dinlediklerimden. Zamanla tüm proje gruplarını dinlemekle kalmayıp, prodüktörlüğünü yaptığı tüm albümleri de dinlemeye niyetliyim. İnsana bir ömür yetecek proje üretmiş adeta. İyi ki varsın Steven. Seni ifade etmeye yetemez insan :)

Kendisinin yer aldığı projelerin bir listesi [ tam 369 sayfa :) ]; buradan bakabilirsiniz.

Projelerinden Seçkiler;

(Anesthetizie Konser Dvd'sinden)
Porcupine Tree - Anesthetizie
Porcupine Tree - Way Out of Here

Blackfield - Pain (Live)
Blackfield - Some Day

Opeth - Deliverence
Opeth - Closure
Orphaned Land - Sapari
Ephrat - Haze

seçtiğim şiirler

2011-08-24T21:57:00.001+03:00

bugün kütüphaneden varlık dergisinin hazırladığı 75. yıl antolojisini kiraladım. bu kitabı ne zamandır alacağım fakat ya denk getiremiyorum ya denk geldiğinde param olmuyor. kütüphane sağ olsun iki sorunu da çözdü :) fakat kitaptan soğudum ve artık almayabilirim. çünkü hatalarla dolu. bazı şiirlerde satırlar atlanmış, bazılarında yanlış yazımlar yapılmış. mesela behçet necatigil'in "sevgilerde" şiiri olmuş "sevgilerle". daha sonra; ne içindeyim zamanın şiirinde "rüzgarda uçan tüy bile" olmuş "rüzgarda uçan yaprak bile". internetten teyit edince ortaya çıktı. buraya ekleyeceğim 5 şiirin 2 sinde hata varsa daha kim bilir ne hatalarla dolu bir kitaptır. neyse artık...

hazırlandın diyelim

hazırlandın diyelim bir yolculuğa
"bu,yalnızlığıda olabilir"diyor birisi
dayanıklımısın bakalım
silahın nedir
ilkin asfalt ve beton
bir bakarsın önün ardın su kesilir
yüzme de bilmezsin ayrıca

"çocuklukdan kalma şeyler bunlar"
diyor matrağa düşkün biri
"nasıl olsa yenilir"
Oysa kavradığım herşeyin adını bilmek
biraz bunaltıyor beni
örneğin bir atom santrali projesi
Hollanda daki bir caz konseri
ölececeğimi biliyorum nasıl olsa
ama gölgemi önüme düşürüyor
güneş önümden gelirken
şaşırıyorum gövdemi

matrağa alışkınım aslında ama
ille kayayı delen incir,
suları aşan gemi!
"turgut uyar"

uzun koşu

Sana yeni ulaşan şimdi, eski bir bakışdan gelmedir.
Onun gözü senden öncedir, bir yalnız kalışdan gelmedir.
Senin şimdi duyduğun sıcak yaşamını onaran bu ses,
Çok ölümlü savaşlar kadar zorlu bir yarışdan gelmedir
"özdemir asaf"

ne içindeyim zamanın

ne içindeyim zamanın,
ne de büsbütün dışında;
yekpare, geniş bir anın
parçalanmaz akışında.

bir garip rüya rengiyle
uyuşmuş gibi her şekil,
rüzgarda uçan tüy bile
benim kadar hafif değil.

başım sükutu öğüten
uçsuz bucaksız değirmen;
içim muradına ermiş
abasız, postsuz bir derviş.

kökü bende bir sarmaşık
olmuş dünya sezmekteyim,
mavi, masmavi bir ışık
ortasında yüzmekteyim.
"ahmet hamdi tanpinar"

gençlik böyledir işte

içimi titreten bir sestir her gün.
saat her çalışında tekrar eder:
"ne yaptın tarlanı, nerede hasadın?
elin boş mu gireceksin geceye?
bir düşünsen... yarıyı geçti ömrün;
gençlik böyledir işte, gelir gider;
ve kırılır sonra kolun kanadın;
koşarsın pencereden pencereye."

ah o kadrini bilmediğim günler,
koklamadan attığım gül demeti,
suyunu sebil ettiğim o çeşme,
eserken yelken açmadığım rüzgâr!
halbuki sular batıya meyleder,
ağaçta bülbülün sesi değişti,
gölgeler yerleşiyor pencereme;
çağınız başlıyor ey hâtıralar!
"cahit sıtkı tarhancı"

sevgilerde

sevgileri yarınlara bıraktınız
çekingen, tutuk, saygılı.
bütün yakınlarınız
sizi yanlış tanıdı.

bitmeyen işler yüzünden
(Siz böyle olsun istemezdiniz)
bir bakış bile yeterken anlatmaya her şeyi
kalbinizi dolduran duygular
kalbinizde kaldı
siz geniş zamanlar umuyordunuz
çirkindi dar vakitlerde bir sevgiyi söylemek.
yılların telaşlarda bu kadar çabuk
geçeceği aklınıza gelmezdi.

gizli bahçenizde
açan çiçekler vardı,
gecelerde ve yalnız.
vermeye az buldunuz
yahut vakit olmadı.
"behçet necatigil"

bugün okuduğum kadarıyla bu kadarını seçtim. yarın devamını getireceğim...

ertelemek

2011-08-24T00:26:00.001+03:00

Genellikle insanların bana yönelik uğraşlarını boşa çıkarabiliyorum maalesef. Bunun sebebi de sanırım kendimle yüzleşememekten ileri geliyor. Belki kendimi bildiğimi zannediyorum, belki de kendimi gerçekten iyi biliyorum ama bu pek bir işe yaramıyor çünkü gerçekliğimden oldum olası hep kaçıyorum. Bir insanın kendini bilmesi, kendi için iyi olanı bilmesi anlamına gelmiyor ki. Neticede dünyada milyonlarca kendini bilmez insan kendi için en iyi olanını pek ala bilerek mutlu mesut yaşayabiliyor.

İnsanlar bende gördükleri bir takım yanlışları söyledikleri zaman söylediklerini dinliyorum ve onları anlıyorum. Söylediklerinde haklı olduklarını da biliyorum. Dedim ya kendimi biliyorum ya da öyle zannediyorum. Söylenen şeylerin farkında oluşum haliyle bu yanlışlardan eskiden beri haberdar olduğumu gösterir. Demek ki bu yanlışla yaşıyormuşum ben. Peki ne olacak? Bir anda değişip bambaşka bir insan mı olmalıyım?

Hayat insanın gözleri önünde akıp gidiyor. Bunu yakalamak ya da kaçırmak insanın kendi elinde. Benim önümde ve benim elimde. Her zaman da böyleydi belki. Ama olmadı hiçbir zaman. Yakalayamadım. Çünkü ben hep kendimi bildim ya da kendimi bildiğimi zannettim. Hep kendimin yarım, hep eksik olduğunu gördüm. Ve erteledim. Şunu da biliyorum; ben asla tamamlanamayacağım. Ama tamamlanamamak önünden akıp giden yaşamı kaçırmayı gerektirmiyor değil mi? Çeyrek bile olmadan bu hayatı gayet güzel yaşabilenler varken hele.

Bir yandan da şöyle düşündüm; Bir gün o akıp giden yaşama karışmaya karar verirsem; bunun için en uygun zamanı planlayıp karışacağım noktayı bile en ince ayrıntısına kadar hesap etmeye kalkıştıktan sonra oraya karışmanın ne anlamı var ki? Atladığım yerde öylece çakılır kalırım ancak. Hiç düşünmeden atlayıp kapılıp gitmek lazım. Ve ben sanırım bir an için düşünmeden yapamıyorum.

rüyalar kayıp giderler

2011-08-22T13:38:00.003+03:00

sabah olmuş ve gözlerini açmıştı. tatlı bir his ve tebessüm duydu uyanır uyanmaz. rüya görmüştü çünkü. ne gördüğü üzerine düşünmeye aman vermeden bir anda adeta ışık hızıyla zihni gelip beyninin köşe bucak her tarafına hücum etmeye başladı. zihni beynine yüklendikçe içindeki taptaze olan o tatlı his bir anda yerini iç sıkıntısına bıraktı. mutluluk hormonu sanki onun vücudundan salgılanmamış, sanki rüya gibi kendisine misafir olmuşcasına vücudundan hızla çekiliyordu. çok uğraşdı, didindi, muhafaza etmeye çalıştı. rüyasını anımsamak ve aynı hisleri tekrar hissetmek için çabaladı. ama külçe gibi ağır olan bilinci demir atmıştı bir kere artık onu oradan kaldırmaya kudreti yetemezdi. kabullenmişti, rüyasında ne gördüğü hakkında en ufak bir fikri yoktu. sadece duyumsadığı bir tatlı his kırıntısı bırakmıştı onda ve o da hızla kendisini terk edip anlılar arasına karışmıştı bile. o korkunç, o kasvetli anılarının içine karışıp orada yok olup gitmişti bile.

gadjo dilo

2011-08-21T22:53:00.001+03:00

Çingenelerin hayatını anlatan belki de yapılmış en güzel filmdir. Bir yolcunun hikayesiyle başlayan, daha sonra karakterin içsel yolculuğuna dönüşen, izleyenleri de yolculuğa çıkartan bir film. Adeta onlarla yaşadım. İçtim, dans ettim, eğlendim ve hüzünlendim de. Müzikler canlı ve harikaydı. Samimiyet açısından hayatımda izlediğim en iyi filmlerden biri oldu.

İsidor ve sabina karakterleri o kadar şahane canladırılmış ki. Sabina’nın güzelliğinin de filmde ayrı bir yeri var tabi. Dansları filan da müthişti kendisinin.
Ayrıca Sabina’yı canlandıran Rona Hartner hakkında şöyle bir araştırma yaptım ki; kendisinin hem oyuncu, hem müzisyen, hem de ressam olduğunu öğrendim. E bir de güzel. Ne diyim ki…

--spoiler-- (bundan sonrasını izlemeyen okumasın)

Damadın kızı evden alma adeti çok tuhaf ve eğlenceliydi. Gerçekte böyle bir adetleri var mıdır bilmiyorum ama olmasa kullanılmazdı heralde. Baba elde balta ile kızımı hayatta sana vermem diyor, yaklaşırsan öldürürüm diyor. Damat babanın önüne bir kasa içki koyuyor, içinden bir şişeyi açıp babaya uzatıyor. Baba bir yudum içiyor ve gel damat sana bir sarılayım moduna giriyor. Gayet tiyatral bir havada yapıyorlar bunu :)

Bir de cenaze adeti var ilginç olan. Mezarına içki dökerken bir yandan ağlayıp, bir yandan da göbek atmak nasıl bir yas törenidir o öyle :)

bir de umut sarıkayanın bu filmi izledikten sonra çidiğini düşündüğüm bir karikatürü;

kavram kargaşası - bobiler

2011-08-21T11:27:00.000+03:00

across the universe

2011-08-20T23:57:00.001+03:00

Beatles’ı anlatan bir müzikal film. Parçalarında geçen karakterler ile o dönemi yansıtan atmosferde şahane bir şey yapmışlar. Müzikleri zaten insanı kendinden alıyorken bir de müthiş bir görsellik eklenince tadından yenmiyor. Çok severek izledim ve daha defalarca izleyeceğim sanırım. Coverler o kadar güzeller ki hani orijinalinden bile daha iyi olmuş denecek türden parçalar var. Özellikle de filme ismini veren Across the Universe - Fiona Apple coverı. Görsel efektler mükemmel; farklı dünyalarda yolculuğa çıkıyor insan.
Aşk ve Müzik güzeldir, Savaş ise dünyanın en b.ktan şeyidir.

the beautiful country

2011-08-18T23:24:00.000+03:00

Filmi izlemeden önce hakkında biraz araştırma yapayım dedim internetten ama bir şey bulamadım. Fazla izlenen bir film değilmiş demek ki. Hakkında fikir sahibi olmadan oturup izledim. Böylesi daha iyi belki de, en azından önyargısız izleniyor.
İzlediğime pişman olmadım. Gayet güzel bir film çıktı. Aslında film hakkında bilgi sahibi olmak yerine zevkine güvenilebilecek arkadaşlardan alınan filmi doğrudan açıp izlemek daha makbulmüş bunu anladım (:
Filmin bir kısmı vietnam’da bir kısmı amerika’da geçiyor. Belki de insanlar sırf bu yüzden başlangıçta bu filme soğuk yaklaşabilirler; amerikan savaş filmlerinin vermiş olduğu baygınlıktan ötürü. Ama bu bir savaş filmi değil, insan öyküsü anlatan bir dram.
Bir “öteki” nin vietnam’dan amerika’ya yolculuk öyküsünü anlatıyor. Vietnam tarafında “öteki” olmanın verdiği dışlanmışlık, Amerika tarafında mülteci olmanın sıkıntıları. Ama sonu güzel bitiyor. En azından kendi kimliğini buluyor, hayatının nasıl olup da böyle şekillendiğini öğreniyor. Tıpkı babasının dediği gibi “bir dakika önce saygon’daydım, bir dakika sonra hastanede” “bu kadar basit”. İnsan yaşamının pamuk ipliğine bağlı olduğunu ifade ederken tüm bunların, karşısında duran adamın hayatına nasıl mal olduğunu bilmiyor. Garip bir durum.
bir de filmdeki kadın karakterler çok ilginç. hepsi de hayatın zorunluluklarına yenik düşmüş kadınlar.

bobiler

2011-08-16T21:06:00.000+03:00

her gün sabah kaltığımızda iğrenç bir dünyada dahası berbat bir ülkede uyanıyoruz. birüsürü sıkıntı, mutsuzluk. ama bazen öyle yerlerde öyle insanlar da var ki onların varlığı insanı mutlu ediyor. mesela bu ülkede her ile 1 üniversiteyi bırak 10 üniversite de yapılsa ben yine hiç bir şeyin düzeleceğine inanmam ve yine insalığa dair ümidim zerre artmaz. ama işte mesela bobiler gibi bir siteye girip de orada şöyle bir gezdiğimde insanlığımın tadına varıyorum, memlekette böyle insanların da olduğunu bilmek mutlu ediyor beni, tüm bu pisliğin içinde yalnız olmadığımı hissettiriyorlar, geleceğe dair birazcık daha umudum artıyor. bir zamanlar bu hissiyatı ekşisözlük için de taşıyordum ama orası malesef öldü. neyse...
burada birsürü resim paylaşamayacağımdan iki uç noktayı simgeleyen iki çalışmayı paylaşayım dedim. 1.si ne kadar etkileyici, 2.si de ne kadar eğlendirici olduklarını gösteren iki uç nokta.

ne söylesem boş. buna yorum yapamayacağım.

isa'nın son yemeği resmi. bu resim dünyanın en çok tartışılan resimlerinden birisi malum. resimdekilerinin her birinin duruş şekillerinde kitaplar dolusu anlamlar çıkartıldı filan. ama bobiler'de birisi çıkıyor bu resimin üzerine baloncuklar ekliyor ve bu baloncuklara her birinin duruş şekline cuk diye oturan anlamları patlatıveriyor. kitaplar dolusu anlama meydan okuyor; işte mesele budur abicim diyor :)

asırlar geçiyor hiçbir şey değişmiyor

2011-05-26T11:04:00.001+03:00

Bazen bir şeyler düşünürken saplanıp kalıyorum. İnsan yaşlandıkça saplantıları da artıyor sanırım. Böyle zamanlarda elime bir kitap alıp farklı bir şeyler düşünmeye çalışırım. Böyle bir durumdaydım işte. Elimde kitap hatta televizyon bile açık. Televizyonda bir takım insanlar (kendilerini siyasetçi diye nitelendiriyorlar) nutuk atıyorlar filan. Zaten artık televizyonda başka bir şey de yok hani. Bu durumda kitaba odaklanmayı yeğliyorum tabi ki. O esnada şunu okuyorum;

-9-

“İstencin Özgürlüğü Öğretisinin Ortaya Çıktığı Yer” – Bir insan üzerinde tutkularının biçiminde, bir diğerinde dinleme ve itaat etme alışkanlığı bir üçüncüsünde mantıklı bilinç, bir dördüncüsünde ise kaçamaklardan hoşlanma ve cesurca keyif alma olarak durur “zorunluluk”. Bu dördünün istencinin özgürlüğü, tam da her birinin en sıkı sıkıya bağlı olduğu yerde bulunur: tıpkı ipek böceğinin, istenç özgürlüğünü tam da kozasını örmekte bulması gibi. Peki neden böyledir bu? Açıkça şundan dolayıdır ki, her biri kendini yaşam duygusunun en büyük olduğu yerde en özgür hisseder, dediğimiz gibi kâh tutkuda, kah ödevde, kah bilgide, kah yüreklilikte. Birey, kendini güçlü kılan şeyin, kendini canlandırdığını hissettiği şeyin, daima özgürlüğünün unsuru da olması gerektiğini düşünür ister istemez: bağımlılığı ve kalın kafalığı, bağımsızlığı ve yaşam duygusunu zorunlu çiftler olarak bir arada ele alır. – Burada, insanın toplumsal-siyasal alanda edindiği bir deneyim, yanlış bir biçimde, nihai metafizik alana aktarılmaktadır: orada güçlü adam aynı zamanda özgür adamdır, orada zevkin ve tutkunun canlı duygusu, umudun büyüklüğü, arzulamanın gözüpekliği, nefret etmenin güçlülüğü egemenlerin ve bağımsızların donanımıdır, öte yandan bağımlı olan, köle, ezilmiş ve ahmakça yaşar. – istencin özgürlüğü öğretisi, egemen zümrelerin bir buluşudur.

-10-

“Yeni Zincirleri Hissetmemek” – Herhangi bir şeye bağımlı olduğumuzu hissetmediğimiz sürece, kendimizi özgür sanırız: insanın ne denli gururlu ve iktidar düşkünü olduğunu gösteren yanlış bir çıkarımdır bu. Çünkü burada, alışılmış bir bağımsızlık içinde yaşadığı, bunu istisnai bir biçimde yitirdiğinde karşıt bir duyguyu hissedeceği varsayımıyla, bağımlı olduğu anda, bunu her koşulda fark etmesi ve bilmesi gerektiğini kabul eder. – Peki ya bunu tersi doğruysa: insan daima çok yönlü bir bağımlılık içinde yaşıyor, ama kendini “özgür” sanıyor, zincirin baskısını uzun bir alışkanlık sonucu artık hissetmiyorsa? Yalnızca yeni zincirlerden rahatsız olur ancak: - “istenç özgürlüğü” de yeni zincirleri hissetmemekten başka bir şey değildir aslında.

-11-

“İstenç Özgürlüğü ve Olgunun Yalıtılması” – Alışıldık eksik gözlemimiz bir görüngü grubunu tek bir şey olarak algılar ve olanları bir olgu olarak adlandırır: bu olgu ile bir diğeri arasında boş bir uzamın bulunduğunu da düşünür üstelik, her bir olguyu yalıtır. Oysa hakikatte tüm eylemlerimiz olguların ve boş ara uzamların sonucu değil, sürekli bir akıştır. Bu yüzden, istenç özgürlüğü inancı tam da sürekli, biricik, bölünmemiş, bölünemez bir akış tasarımıyla bağdaşmaz: bu inanç “her bir eylemin yalıtılmış ve bölünemez” olduğunu varsayar; isteme ve bilme alanında bir tür “atomculuktur.” – Karakterleri nasıl yanlış anlıyorsak, olgulara da aynı şeyi yaparız: aynı karakterlerden, aynı olgulardan söz ederiz: “oysa ikisi de yoktur.” Yalnızca aynı olguların var olduğuna, kademeli bir değerler düzenine karşılık düştüğüne ilişkin yanlış varsayıma dayanarak övgüde ve kınamada bulunuruz: yani yalnızca tek tek olguları değil, sözde aynı olan olgu gruplarını da (iyi, kötü, merhametli, haset eylemler vb.) yalıtırız. – her ikisinde de yanılarak. – Sözcük ve kavram, eylemlerin-grupların bu yalıtılışına inanmamızın en belirgin nedenidir: sözcükler ve kavramlarla yalnızca şeyleri “imlemekle” kalmıyor, başlangıçta onları naracılığıyla şeylerin özünü kavradığımızı da zannediyoruz. Sözcükler ve karmalar aracılığıyla şimdi bile sürekli olarak şeyleri olduklarından daha basit, birbirlerinden ayrılmış, bölünemez, her biri kendi başına ve kendisi için var olarak düşünmeye ayartılıyoruz. Dilde, ne kadar özenli olunsa da her an yeniden sökün eden felsefi bir mitoloji gizlidir; istencin özgürlüğüne, yani aynı olguların ve “yalıtılmış” olguların varlığına duyulan inancın sebatkâr bir havarisi ve avukatıdır dil.

-12-

“Temel Yanılgılar” – İnsanın, herhangi bir ruhsal hazzı ya da acıyı duyumsayabilmesi için, şu iki yanılsamadan birisine kapılmış olması gerekir: ya belli olguların, belirli duyumsamaların “eşitliğine” inanıyor olmalıdır: o zaman şimdiki durumları daha öncekilerle karşılaştırarak ve onların eşit ya da eşit olmadıklarını saptayarak (her türlü anımsamada gerçekleştiği gibi) ruhsal bir hazza ya da acıya sahip olur; “ya da istenç özgürlüğüne” inanır. Örneğin “bunu yapmamalıydım”, “bu başka türlü gerçekleşebilirdi” diye düşünür ve bundan da yine haz ya da acı duyar. Her türlü ruhsal hazda ya da acıda işbaşındaki hatalar olmasaydı, hiçbir zaman bir inanlık ortaya çıkmazdı, - insanlığın temel duygusu, insanın özgürsüzlük dünyasındaki özgür olduğu, ister iyi ister kötü davransın ölümsüz “mucize yaratıcısı”, şaşırtıcı bir istisna, hayvanüstü, handiyse-tanrı, yaratılışın anlamı, var olmaması düşünülemeyen, kozmik bilmecenin çözüm şifresi, doğanın büyük hakimi ve onun aşağılayıcısı, kendi tarihine “dünya tarihi” diyen varlık olduğu duygusudur! Vanitsa vanitatum homo*
*Hiçliklerin hiçi insandır.

Ne tesadüf ama. Yüzyıllardır hiçbir şey değişmiyor demek…

ösym skandalları

2011-05-16T11:22:00.003+03:00

YGS sınavının şu an için hiçbir geçerliliği kalmadığı ve iptal edilmesi gerektiği halde hala sınav aklanmakla uğraşılıyor. Bu da yetmezmiş gibi milyonlarca insanı fena şekilde sıkıntıya sokan, tüm bunların sorumlusu olan kişilerin istifa etmesi gerekirken onları da aklamaya çalışıyorlar. En acı kısmı da milyonlarca insanın aptal yerine konması. Bu sınavın hiçbir geçerliliğinin olmadığını herkes biliyor, olanlardan sorumlu insanların istifa etmesini herkes istiyor ama hala ortada sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranılıyor.

KPSS Skandalının Üstü Nasıl Örtüldüyse YGS Skandalının da Üstü Aynı Şekilde Örtülüyor

Tüm bu olanların başlangıcını 2010 KPSS Lisans sınavı olarak görmek gerek. Ama iktidardakiler olaya bu şekilde yaklaşmıyorlar. Stratejileri hep aynı; “Bizden önce atanmış tüm kamu görevlileri statükocudur!” Nasıl Asker ve Yargı bu şekilde tanımlandırıldı ve sonrasında tasfiye edilerek kendi adamları getirildiyse ÖSYM için de aynı yol izlendi. Kim KPSS skandalının bahsini açmaya kalksa “o eski statükocu devlet yapısında oldu” savunması yapılıyor ve o mesele bundan tamamen ayrı tutuluyor. Çünkü KPSS skandalı olduğunda kurumun başında bulunan kişiyi kendileri atamamış. Kendi atadıkları daha büyük felaketlere sebep olunca da eskinin üstünü örtmeye çalıştıkları yetmiyormuş gibi yeni skandalların da üstünü örtmeye çalışıyorlar. Hem de aynı yöntemle. Bu kadar da pişkinlik olmaz.

Demokratik bir ülkede, devletin yapmış olduğu her yanlışta, vatandaş hakkını arayabilmeli ve karşısında bir muhatap bulabilmeli. Hele bizimkisi gibi ileri demokrasilerde ümüğünü bile sıkabilmeli. Peki bu sınav skandallarında ne oldu? Her zamanki gibi karşısında çıkarılan statükocu eski devlet oldu. Hesap sormadığımız o korkunç, o karanlık, eskiden bu ülkeye hükmetmiş olan statükocu devlet. Tüm kötülüklerin anası ve yapılan tüm yanlışların sorumlusu olan. Kimse diyemiyor ki; bu kurum bir kamu kurumudur, bu kurumun tüm faaliyetlerinin yasal çerçevesini siz çiziyorsunuz, mali kaynağını siz tesis ediyorsunuz, haliyle yaptığı yanlıştan da siz sorumlusunuz. Sanki eski statükocu devlet, devlet içinde bir devlet kurmuş da ismini ÖSYM koymuş, sınav filan yapıyor, kafasına göre takılıyor.

Her şeyden önce tüm bunları mantıksız kılan şey KPSS skandalında kopya çeken insanların profilleri. Hepsi bir şekilde cemaat okullarında okumuş veya cemaat dershanelerine gitmiş insanlar. Karı koca, akraba, arkadaş gibi bir zincir var ki bu zincirlerin ucunun bağlı olduğu ortak nokta cemaat diye adlandırılan yapılanma. Hepsinin tek ortak noktası bu. Ve bu yapılanmanın da iktidar tarafından desteklendiği gayet açık. Bu sefer destekten öte beslendi ama yakayı ele verdiler olan bu. Eğer iddia ettikleri gibi ÖSYM içindeki eski statükocu yapıdan kalan çalışanlar bu işi tezgâhladıysa neden bu sorular o eski statükocu ideolojiye mensup kişilere servis edilmedi de kendi ideolojilerindeki kişilere servis edildi? Bu soru çelişkinin kaynağını oluşturuyor. Bu çelişkiyi kuvvetlendiren çok unsur var.

Öncelikle bu kopya çekenlerin atanması meselesi var. Bilindiği gibi yapılan sınavın sadece Eğitim Bilimleri bölümü iptal edilmiş, Genel Kültür – Genel Yetenek bölümü iptal edilmemişti. Ve Eğitim Bilimlerinden full çıkartan binlerce kopyacı Genel Kültür - Genel Yetenekten de hatırı sayılır bir net çıkartmışlardı. Bu insanlar arasından yüzlerce kişi Eğitim Bilimleri sınavı yenilendiği zaman tekrar sınava dahi girmedi. Girenleri de önceki sınavla mukayese edilemeyecek kadar düşük net çıkarttılar. Peki savcılıkta isimleri olan, yenilenen sınavda özel bir şekilde değerlendirilip, bir araya toplanarak aynı okullarda sınava sokulan bu kopyacılar ne oldu? Şu an birçoğu memur oldu. Çünkü Genel Kültür – Genel Yetenek sınavı iptal edilmemişti ve oradan aldıkları puan ile de atanabiliyorlardı. Sınavın bir aşamasında kopya çeken bu insanlar sanki diğer aşamasındaki puanı bileğinin hakkıyla almışlar gibi. Hatta 2 tane kopyacının bakan referansı ile TRT’de memur olması doğrudan bu insanların desteklendiğinin göstergesi oldu. Böyle bir soruşturmada, milyonlarca insanın lanetler okuduğu bu kopyacılar, hakkı ile elde etmedikleri KPSS puanları ile utanmadan bir kamu kurumuna başvurabiliyor, sınav mülakatına katılabiliyor ve bu sınavı düzenleyen kurum bu kopyacıları mülakatında da başarılı görüp bünyesine alıyor dahası bir bakanı da referans gösterebiliyor. Bir senedir ceza evinde olması gereken bu kopyacılar devlet memuru oluyorlar ve kendisini cezalandırması gereken devletten maaş alıyorlar, adeta mükâfatlandırılıyorlar.

Diğer bir unsur; hiçbir siyasetçi bu sınavda kopya çektikleri tespit edilen bu binlerce kişi hakkında tek bir kötü söz söylemedi, bu insanları ne kınadı ne lanetledi. Ama işlerine geldiği zaman ortalığa lanet okumayı gayet iyi biliyorlar. Milyonlarca kişi bu kopyacıları lanetlerken haklın temsilcisi olanlar sanki ortalıkta hiçbir şey yokmuş gibi davranması çok tuhaftı. Sonuç olarak ne yaptılar? Her zamanki gibi kurumu statükocu ilan ettiler ve kurumun başındaki kişiyi değiştirerek olayı kendi üzerinden savdılar.

O eski statükocu yapı değiştirildi ve yeni bir başkan atandı. Doktora tezinde intihal yapmış, hakkında tekniker bile olamaz raporu verilmiş bir tekstil mühendisi. Statükocu devlete nur topu gibi bir yenilik işte. Bu işi İstatistikçi, Kriptoloji Uzmanı, Eğitimci herkes yapabileceğini iddia eder. Önemli olan yenilikçi olmak. Bu yüzden tamamen alakasız bir alandan, tekstil sahasından birisi getirildi kurumun başına. Badem bıyıklı, cemiyette pişmiş harikulade bir insan. Artık eski statükocu devletin inşa ettiği ÖSYM denen kurum adam edilebilir. Üst kademe görevlileri ve bir takım çalışanlar değiştirildi hemen. Hatta o kadar yenilikçilerdi ki; soru şıklarının dağılımını ayarlamak için program yazmak gibi ağır bir sorumluluğu, 2010 yılında mezun olmuş taptaze bir bilgisayar mühendisine emanet etmişler. Eğer 2009 yılında mezun olmuş bir bilgisayar mühendisi alsalardı daha eski olduğu için statükocu çıkabilirdi. Şimdi tüm olanlardan sorumlu olarak da bu kişi ve matbaa gösteriliyor. Sanki bu insanları oraya getirenler, bu insanları çalıştıranlar kendileri değilmiş gibi. O kadar fazla tutarsızlık var ki. ÖSYM çalışanları nasıl ki KPSS skandalında statükocu ilan edildilerse YGS skandalında da olayı yine tezgâhlayan onlarmış meğer. Bu sefer alt kademe çalışanlar yeni genel ÖSYM başkanına komplo düzenlemişler. Seçim öncesi ortalığı karıştırmak niyetindelermiş. Tıpkı KPSS skandalında olduğu gibi hala olayı kendinden önceki dönemlere, statükocu komplosuna yıkmaya çalışıyorlar. Bir yandan da sorumlu olarak gösterdikleri kişi daha yeni işe alınmış bir kişi ne hikmetse. Milyonlarca insanın geleceği ile oynanması yetmiyormuş gibi bir de kafa buluyorlar, resmen aptal yerine koyuyorlar.

Şifre Sınavdan Önce Biliniyordu

ÖSYM şifre yok dedi, sonra sadece basına dağıtılanda var dedi, sonra birkaç kitapçıkta daha var dedi, sonra hepsinde var ama sınavdan önce şifreyi kimse bilmiyor dedi, dedi de dedi… Öncelikle şifrelemede kullanılan ve üzerinde çok konuşulan Mod Medyan denen bir yöntem var. Şifre skandalı dedikleri şifre bu Mod Medyan oluyor. Bu yöntemi bilen birisi bu sınavda şıkların dağılımını çözebiliyor. Sınavın geçerliliği işte bu noktaya bağlanıyor; sınavın şık dağılımında bu yöntem kullanılmıştır ama bu yöntemin kullanılacağı sınavdan önce kimseye söylenmemiştir. Ama öğrenciler pek öyle demiyorlar. Bazı dershaneler, Mod Medyan yöntemi ile ilgili YGS’de soru çıkabilir diye ders olarak işlemişler. Kaldı ki bu yöntemle alakalı bir soru bu sınavın tarihinde çıkmamış ve çıkması da imkânsız. Çünkü müfredatında yok böyle bir şey. Öğrenciler yalan söylüyorlar diyelim peki google’da mı yalan söyleyecek? YGS sınavı 27 Mart tarihinde yapılmıştı. Google Trends verilerine göre, Google'da Mod Medyan kelimesi Mart ortalarında, yani sınavdan 2 hafta kadar önce aranmaya başlıyor (türkiye'de) ve sından 1 hafta sonrasına kadar hızla bir artış gösteriyor. Bilindiği gibi bu mod meydan tartışması da sınavdan 1 hafta sonra keşfedilmişti. http://www.google.com/trends?q=mod+medyan&ctab=0&geo=tr&geor=all&date=ytd&sort=0

Şifreyi Sınavdan Önce Kimse Bilmiyorduysa Bile Sınav Şimdiye Kadar Çoktan İptal Edilmeliydi

Kamuoyu bu skandalda hep şifre üzerinde durdu ve ÖSYM’de hep şifre üzerinden savunma yaptı. Şifre yok dendi, var dendi en son var ama sınavdan önce kimse bilmiyordu dendi vs. Sanki sınavdan önce kimsenin bu şifreden haberdar olmaması bu sınavı aklıyormuş gibi. Kriptoloji uzmanlarının bu sınav üzerindeki çalışmaları neticesinde soruların şıklarındaki dağılımın çok basit rastlantısal dağılıma sahip olduğu ve önceden haberdar dahi olunmasa sınavda bunun farkına varılabileceği konusunda görüşleri var. Örneğin 1. soruyu, 2.soruyu ve 3.soruyu kendisi çözen öğrenci 4. soruyu çözemeyip sallamak isterse çözdüğü ilk 3 soruya göre bir değerlendirme yaparak bu basit rastlantısal dizilimin farkına varabilir ve 4. soruyu, hatta tüm sınavı bu yolla çözebilir. Uzmanlara göre bu çok zor bir olasılık değil. 1 sorunun binlerce kişiye tekabül ettiği bir sınavda bu yol ile tek bir soru fazla yapma olasılığı söz konusuysa o sınav geçersizdir ve iptal edilmelidir. Çünkü bir sınavın geçerli bir sınav olabilmesi için öncelikle bilgiyi ölçmesi gereklidir. Başka herhangi bir ölçüt söz konusu değildir. Sadece müfredata hakim olan, bilenin kazanabileceği bir sınav olmalıdır. Kimi insanların “e şifreyi sınavda çözmüşse zaten o çocuk zekidir” zırvası çok aptalcadır ve bu şekilde bir düşünce sınavın mantığına tamamen aykırıdır. Bu zırvayı hele ki bir eğitim sendikasının başkanından duymak çok acıdır ki o ayrı bir mevzu. Sınav belli bir konu dağılımından oluşan bir içeriğe sahiptir ve bu içerikten sorumlu olan adayların bilgisini ölçer. Bu çerçevenin dışında, müfredata hâkim olmayan bir Einstein dahi bu sınava girip başarırız olmuşsa sınavın başarısızıdır. Çünkü sınav tek bir şey ölçer; müfredata hakim olmak. Bu şekilde adil olabilir ancak. Sınav sistemi özünde yanlıştır, bu ayrı bir konu. Fakat sistemde kötünün iyisi olan tek unsur adil olmasıyken o da yoksa sözün bittiği yere gelinmiştir. Dahası bir hukuk devletinde, devlet tarafından gerçekleştirilen bir sınavın adaleti kusursuz olmalı, hiçbir şaibeye yer vermemelidir.

Başka bir durum da şıkların her bir kitapçıkta farklı olmasının yaratmış olduğu adaletsizliktir. Daha önceden de dediğim gibi bir sınavın sadece bilgiyi ölçmesi gerekir. Soruların ve şıklarının da bu doğrultuda hazırlanması gereklidir. Eğer şıklar büyükten küçüğe veya küçükten büyüğe değil de karışık olarak dağıtılıyorsa adaylar için psikolojik açıdan bir engel daha yaratılmış demektir. Dünyanın her yerinde bu tür sınavlar uygulanırken A-B-C… şeklinde birkaç kitapçık hazırlanır ve bu kitapçıklarda şıkların yerleri değiştirilmez, sadece sorularının yerleri değiştirilir. Bu iş de mümkün olduğunca az kitapçıkla yapılmaya çalışılır ki soru dağılımları çok farklı olmasın ve sınava giren adaylar açısından bir adaletsizlik doğurmasın. Bir kitapçıktaki son soru diğer bir kitapçıktaki ilk soru olursa bu müfredattaki konu dağılımı sıralaması bozar ki psikolojik açıdan sınava giren adayı etkileyerek bir adayın diğer bir aday üzerinde menfaat elde etmesine sebebiyet verir. Şıkların dağılımında da aynı şekilde olumsuz etki yarattığı açıktır ve adaylar arasında adaletsizlik doğurur. Bu sınavda kötünün de kötüsü yapılmış, hem şıklar hem de soruların yerleri çok fazla değiştirilmiştir. Kopya veya şifre unsurları bir yana sadece bu unsur bile bu sınavı geçersiz kılar ve iptal edilmesi gereklidir.

Başka daha pek çok unsur var bu sınavı geçersiz kılan. Sınavın hiçbir şaibeye yer vermemesi gerekirken adaya özgü kitapçık uygulaması çok şaibeli bir uygulamadır. Adaya özgü kitapçık demek sınava girecek adayların sınav öncesinde hangi kitapçık ile sınav olacağının bilinmesi demektir. Sonuçta insan faktörünün olduğu bir ortamda hazırlanan, basılan ve dağıtılan bu kitapçıklardan hangi adaya hangisinin geleceğinin önceden bilinmesi şaibeyi beraberinde getirir. Dahası da var. İstanbul’da birkaç okulda sadece kız öğrencilerin sınava girmiş olması hadisesi mesela. Binlerce kız sınıfında tek bir erkek dahi olmadan bu sınava girdi ki bu tesadüf olması imkânsız bir durum. Demek oluyor ki bilgisayarlara bir müdahale söz konusu. Buradan da çok ciddi bir şaibe doğuyor ki bilgisayara bu şekilde bir müdahale gerçekleştirilebiliyorsa daha neler neler yapılmıştır kim bilir.
Maalesef birçok unsur var bu sınavı geçersiz kılan ama yapılan tek şey olayın sorumluları ve sınavı aklamaya çalışmak. Bu kadar açığı olan bir sınavın ve sorumlularının aklanması mümkün değil. Bu olayı tesiri de çok vahim. Milyonlarca genç daha hayata atılmadan devletine olan güveni yitirmiş oldu. Çok yazık oldu. Çok üzülüyorum hepsine. Hazır itibarlarını yitirmişken, imkânları varsa kaçsınlar, yaşamasınlar bu ülkede.

sex ve tüketim

2010-10-25T09:19:00.005+03:00

Herkes bir şekilde var oluyor işte, ya da var olduğunu zannediyor ki neticede olmak veya olmamak bunun tüm meselesi. Bu açıdan bir yalanın içinde de olsa geçerli bir kaide oluyor bu olmak veya olmamak durumu. İçinde bulunduğum konum veya konumsuzluğumla, bir şekilde yaşıyor da olsam, bazı gerçeklerim var belki; hele emin olduğum bazı çok büyük yalanlar varken, tüm bunları farkında olduğum halde kabullenmek zor geliyor. Diyalektik bir değerlendirmeyle varmıyorum bu kanıya çoğu kez. Sadece sürdüğüm zamanın anlamsızlığında yitip gitmek istemeyişimden. Bir tür içgüdü işte; bir sonraki için şimdiden fedakârlıkta bulunmak, sonraki aşamada da bir sonrakine... Derdim bir sonraki aşamada kendime hesap verebilmekte belki. Böylece, anlamsız bir gelecekle umudumu köreltirken, anlamsız bir geçmişi de kendimden soyutlayabiliyorum. Bana ait olmayan bir geçmiş gibi. Kendi yaşamımın öznesi olmamaya çalışmamın sonucu işte…

Çevremdeki birçok insan yalnız olmamı garipsiyor. Ben de garipsiyorum aslında. Hem de yapım gereği zor bir işi başarıyorum. Zira kendi kendime varolamayınca. Bir çok durumda olduğu gibi, hep bir sonraki aşamanın korkusuna yenik düşürek soyutluyorum kendimi. Yaşadığım hayat sanki birkaç adım ötemde sürüyorum. Kendimi kürüyorum bir nevi. Böylece keşitiğim hayatlar, benim önümde kürüdüğüm bir birikintiye takılıyorlar sadece.

Neyse kendimden çıkıp yazının maksadına döneyim. Benimkisi şimdilik olan, en azından kendi tercihimle sürdürdüğüm bir durum. Yalnızlığımı garipseyen insanlar ise kendilerinin yalnız olmadığını zannediyorlar. Ama onlar da yalnızlar. Benimkisinin en azından adı belli. Onlarınki ise tarifsiz bir saçmalıktan ibaret. İçinde bulundukları durum tarifsiz, esasında yaptıklarının tarifi var bence ki bu yazının konusu oluşturacak (yazıyı yarıladık ya neyse) Bahsetmek istediğim bir tür ahlak bozukluğu. Ortalıkta maymunlar gibi birbirleriyle sevişen ve bu işi sosyal bir olgu haline büründüren insanlar.

Sizin birkaç kişiyle yaptığınız bu ilişki, kendi kendinize yaptığınız mastürbasyondan farksız. Bir onunla, bir bununla yapılacak bir şey değil bu. Sadece kendi kendine değil bir başkasının üzerinde mastürbasyon yapıyorsun. İşin kötüsü ise bunu sürekli kılarak ve kendini doyumsuzlaştırarak aptal bir konuma düşüyorsun ve düşürüyorsun. Çünkü sen böyle yaptıkça bir arz-talep doğuyor ve karşı cinsteki insanları da kendin gibi birer mastürbatör yapıyorsun. Daha kötüsü yaptığın yanlışın ayrımına varamıyorsun ve doğru olanın da niteliğini düşürüyorsun.

Fakat adeta hedonist bir 21. yüzyıl insanına tüm bunlar birer komedi olarak görünür ancak. Çünkü amaçsız bir hayat içinde, sürekli uyuşukluk ve sarhoşluk halinde, tüketmek ile mutluluk doğrultusunda yaşayan bir insana; ya bu dünyanın bir de aşkı, sevgisi vardır dersen; şehvani açlıktan önemlisi ruhani bir açlık vardır dersen, ancak alay mevzusu olursun. Eski Türk filmlerinden mi fırladın sen derler. Bunun bir varoluş meselesi olduğunu asla izah edemezsin. Çünkü sevgi yoktur ve seks sadece bir mutluluk meselesidir ona göre. Mutluluğu tüketmeye endekslemiş bir insan için ise cinsel ilişki nicel bir meseledir ancak; ne kadar fazla kişiyle gerçekleştirilirse o kadar mutlu olduğunu zannetmek üzerine kurulu.

Kendine hükmedemeyen bir insanın, ruhsal açıdan bulamadığı var oluşu, böyle fiziksel açıdan araması normal. Hâlbuki seks olgusu sadece sevginin fiziksel olarak dışa vurumudur. Günümüzde bu fiziksel doyum için sevgi varmış gibi bir algı yaratıldı. Sevgi yadırgandı ve aşağılandı. Çok bayağı bir olgu oldu. Sınıfsal bir boyut bile kazandı. Cahil, basit hayat süren insanların işiymiş gibi bu aşk meşk işleri. Hâlbuki kendi aptallığına yanmalı bu insanlar. Mutluluk için seks imgesinin reklâmını yapan ve bunu bir ilericilik olarak göstererek paralar kazanan bir sistem, elbette basit yaşayan insanları hedef almaz, senin gibi cebi paralı daha cahilleri dururken...

Kültürleri yozlaştırarak bu hale gelen insanların en büyük sorunu varoluşsal bir boşluğa düşmüş olmaları aslında. Bu aptal mutluluk tatmini çabasından öte bir mutluluk var ki insanın tüm ruhuna ve hücrelerine işlemiş. İnsan kendini aşabildiği ölçüde varoluşsal olarak bu mutluluğu yakalayabilir ancak. Kendini hizmet edilecek bir davaya, sevilecek bir insana adamak gibi. Boşuna koca bir edebiyat oluşturmamıştır aşk. İnsan gerçek anlamda kendine bir eş bulduğu zaman onun yerine bir başkasını asla koyamaz. Tek eşlilik bu yüzden insanlar için mutlak bir olgu. Bunu başaramayan insanlarsa cinsel olarak ayrım gözetmez. Eşin eşsizliğinin farkında olmaz ve karşılıklı sevgiyi öldürür. Ama sadece sevgide gizli olan bir cinsellik tam anlamıyla manalı olduğu için bu insanlar nitelik olarak eksikliklerini nicelik olarak dengelemeye çalışırlar. Bu da sürekli olarak artarak şiddetlenen bir uyarım gerektirir; tıpkı pornografinin sağladığı gibi.

toplumsal darvincilik ne kadar saçmaysa, kapitalizm de o kadar saçmadır

2010-09-15T09:23:00.001+03:00

Liberal Ekonominin yükseldiği 19.y.y. dan 20.y.y.’a doğru kapitalizm ve dolayısıyla sömürgecilik akımlarında Toplumsal Darvincik olarak adlandırılan, Darvin’in evrim teorisinden türetilmiş bir düşüncenin etkili olduğu söylenir. Şöyle ki; Darvin’in dünyayı değiştiren Doğal Seçilim teorisi biyolojik yaşama tam olarak oturmuştu; fakat insanlar toplumsal yaşamdaki varoluşlarıyla bu teori arasında bir bağ kurma gereği hissettiler. Çünkü insanlar artık doğadan kopuk yaşıyorlar ve ekosistem zinciriyle muhatap bile olmaksızın var olabiliyorlardı. Bu koşulda, sosyal dünya düzeni içersinde, güçlü olanın hayatta kaldığı doğal seçilim teorisi, ancak sosyal olarak etkin olanın hayatta kalabileceği savına dönüştü. Biyolojik olarak kabul gören bu teori zihinsel olarak da kabul görmüş oldu. Güçlü olan insan, güçsüz olanı ezebilir ve onun ölümüne dahi sebep olabilir. Zira güçlü olanlar var olur, güçsüzler ise yok olursa, üreyen güçlülerin nesillerinden daha güçlü bir ırk ortaya çıkar. Nitekim arı ırk çalışmaları çeşitli insanları kısırlaştırmaya hatta öldürmeye kadar gitti.

Bunun ülkeler arası yansıması da sömürgecilik olarak adlandırılır. Sanayi Devrimini gerçekleştiren Avrupa güçlendi ve güçlenmesiyle güçsüz olanı ezmeye, onu köleleştirerek kullanmaya kendini haklı gördü. Güçlü olarak kendisi yaşamalıydı, sömürgeleri ise yaşamasa da olurdu çünkü onlar zayıf ırklardı ve doğal seçime göre sistemin dışında kalıp ürememeleri gerekti. Avrupa’da insanlar zenginleşip düzinelerce çocuk sahibi oldular. Doğal seçilime göre güçlü olan bu çocuklar, ülkeleri birbirlerine düşünce, dünya savaşlarında öle öle bitmek bilmediler, tabi bu ayrı bir mevzu.

Tüm bunlar müthiş bir saçmalık olarak düşünülebilir şimdi. Toplumsal Darvincilik artık kimsenin aklına yatmıyordur sanırım. Ama diğer yandan kapitalist düzen diyoruz, güçlünün güçsüzü ezip yok ettiği bir sistem diyoruz ve bunu böylece kabul edebiliyoruz. Şu satırların yazıldığı bu muazzam teknoloji olsun, ihtiyacımdan fazlasını tüketebildiğim bir yaşam sürdürüyor oluşum olsun, tüm bunların kapitalist düzen sayesinde gerçekleşebildiği gerçeğini yadsımıyorum elbette. Ama bu benim için geçerli olan, dünyanın öteki ucunda yaşayan insanlar için geçerli olmayan bir adaletsizlik de doğuruyor. Değişen bir şey yok ve bir taraf zayıflamak için uğraşırken diğer bir taraf yiyecek bulmak için uğraşarak yaşamaya devam edecek. Hatta birçoğu yaşayamayacak ve ölecek.

Hâlbuki dünyadaki kaynaklar tüm insanlığı beslemeye yeter. Sorun adaletsiz dağılım ve dağılımın baş sebebi kapitalizm. Değil mi? Ne de güzel, ne de klişe söyledim! Evet, sorun belki de bu söylemlerde… Bir şeyler hep konuşuluyor, hep yazılıyor ama değişen bir şey olmuyor. Tüm bu manipüle edilmiş söylemler, zorla göze sokulan safsatalar, insanları birer lejyoner yaptı. Karşı durdukları şeylerin aslında baş savunucuları olduklarının da asla farkına varamadılar. Sadece oluşturulan bir gündemin hücreleri olarak bir toplumda yaşadılar. Ve nesillerini yaşattılar…

Darvin’in biyolojik doğal seçilimi, şaşmaz bir ekosistem içersinde tam oturmuştu. Ama toplumsal doğal seçilim, toplumsal sisteme asla oturtulamayacak. Çünkü insan, kendi yarattığı sistemde kendini konumlandırırken, biyolojideki gibi şaşmaz bir doğa kudretinde etik değer yaratamayacak. Diyalektiği hep boşa çıkacak. Varoluşu hep anlamsız, hep manasız kalacak bu yüzden. Bireysel varoluşu da, toplumsal varoluşu da. Ne toplumda bir birey olabilecek, ne birey olarak bir toplumda. Ve işte bu yüzden savunulan da karşı durulan da birbirine hizmet etmiş olacak.

Ne demiştik? Yiyecek yemek bulmak için uğraşan insan ve zayıflamak için uğraşan insan. Açıktan ölenlere ne yazık ama değil mi? Neden yazık ki? Ekosisteme göre mi yazık? Peki ya toplumsal sistem?

porcupine tree - way out of here

2010-09-10T13:40:00.001+03:00

porcupine tree - fear of a blank planet

2010-09-10T13:37:00.001+03:00

the dreaming tree

2010-06-27T10:43:00.001+03:00

kabuksuz kaplumbağa

2010-06-27T10:19:00.001+03:00

Sabah ölmek isteğiyle uyanmak o kadar olağan bir durum oldu ki artık sadece uykusunu alamayan bir çocuk gibi mızmızlandığım şu hayat da ne kadar manasızsa ölmek de manasız olmalıydı ki hayata neresinden dokunduysa artık yaşamını ölümünden beter yadsıyarak neyin içinde neyi sürüklemeye çalıştığına bir anlam veremediğim şu boşluğun içinde süzülürken bir enginlik bulmuştum ve doğrulup boşluğa şunu sordum: ben mi kabuk tutmuyorum yoksa ben bir kabuk muyum boşluğunun?

a natural disester

2010-06-17T09:24:00.002+03:00

izdivaç programları

2010-05-29T14:16:00.001+03:00

Televizyonlarda ağırlıklı olarak kadınlara yönelik olan öğle kuşağında acayip fantastik programlar yapılıyor malumumuz. Bu kuşakta, özellikle de Amerika’dan ithal ettiğimiz realty show şablonu üzerine birçok program yapıldı ve tuttu da. Fakat şu izdivaç programlarını biraz farklı değerlendirebilir gibime geliyor. Bu farkı yaratan şey, realty akımına görücü usulü evlilik âdetini alet etmek fikrinde. Altında yatan düşünce de bizden olmayan bir formata bizden olan bir şeyler katmaktı ki insanlar benimsesin. Hele ki hedef kitle orta yaş ve üzeri kadınlarsa tam 12’den tutturulmuş olacaktı. Nitekim öyle de oldu ve senelerdir başka kanallara da yayılarak çığ gibi büyüdü.

Peki ne kadar bizden bu programlar? Realty show denen bu saçmalık böylece bizim insanımız için makul bir hale mi gelmiş oldu? Ya da tamamen bir saçmalık haline mi büründü?

Neticede bu bir televizyon programı ve amacı insanları televizyon karşısında tutarak reklam izlettirmek. Bu amaca yönelik olarak her yol mubahtır yapımcılara göre. İnsanlar televizyon karşısında ne kadar hayırlı bir iş yapıldığını, bu program vesilesiyle nice yuvalar kurulduğunu düşüne dururken göz ardı edilen şey kültürlerinin ne kadar yozlaştırıldığı.
Alet edilen ve bizden olan görücü usulü evlilik bu mudur yani? “Evin var mı? Araban var mı? İşin sağlam mı?“ Sorularına olumlu cevap almak ve televizyona çıkabilecek kadar da cesaretli olmak yeterli bir ölçüt mü?

Tabi ki değil. Bizim görücü usulü evliliklerimizdeki öncelikli kriter iyi bir aileye sahip iyi yetişmiş biri olmak idi. Geçmiş zamandan bahsediyorum zira günümüzde bu tür evlilikler pek kalmadı. Bunun sebebi sanırım dışa kapalı çekirdek aile kültürümüzü yitirmemiz. Eskiden ailenin dışa açılan kapıları çok azdı. Mahalle, komşu ile sınırlıydı. Haliyle bu koşullar içindeki evlenme çağına gelmiş gençler şimdiki gibi yaşadıkları yer dışında üniversite okuyup, orada çeşitli arkadaşlıklar edinme şansına pek sahip değildiler. Başka bir etmen de; çalışmak için ordan oraya göç etmeden doğdukları yerde büyümeleri. Daha da türetilebilir. Sonuçta dışa kapalı olunca ya bebeklikten beşik kertmesiyle ya da ailenin, özellikle de annenin yardımıyla çevreden bulabiliyorlardı hayat arkadaşlarını.

Kriter, iyi bir ailede iyi yetişmiş biri olmak dedik de tabi ki diğer maddi unsurlar da bir nitelikti. Fakat bunun bahsi bile böylesi açıkça ortaya ön koşul olarak koyulamazdı. Zira varlık denilen şey daha çok aileden edinilen varlıktan ibaretti. İnsanlar aile kurarken varlıkları nesillerle beraber yaşatma üzerinden varlığı aracı kılıyordu. Bir şart değildi yani. Düzgün yetişmemiş bir insan ne kadar miras da edinmiş olsa bunu sonraki nesillere aktaramadıktan sonra ve sonraki nesillere de kendi babasından aldığı karakteri veremedikten sonra anlamsızdı. Evliliğin amacı da kendinden sonra bir nesil var edip onu sağlıklı bir şekilde yaşatmak değil midir? Maddi varlık sonraki nesili sağlıklı bir şekilde var edebilecek kadarsa ötesi dert olmamalı. Ve gençler büyüklerine karşı hissettiği borçluluğu kendi çocuğuna da aşılıyordu. Babadan oğla maddi ve manevi bir miras vardı. Bu borçlu olma yükümlülüğü hem maddi varlığı, hem de aile yapısını koruyordu. Günümüzde çarpıklaşmış aile yapısında, bırakın büyüklerine bu hürmeti göstermeyi, aksine onlara nispet olsun diye aile kurmaya çalışınca kocaman bir tecrübe mirası reddedilmiş oluyor ki bu kendi ailesine doğrudan yansıyor. Bu açıdan eskiden, maddi varlığı çok olanla varlığı az olan da ailenin münasip gördüğü bir izdivaç ile hayatını mutlu idame ettirebiliyordu. Aile desteği ve terbiyesi daha geçerli akçeydi belki. Tabi o zamanlar nesiller arası bu kadar kopuk değildi, aile tecrübeleri çok daha etkindi vs. vs.

Televizyondaki resmen delirmiş birkaç insanın oynadığı bu tiyatro bir aile kurmak felan olamaz yani. Karşısında hayatını devam ettireceğini umduğu insana sorduğu maddi varlığının yanı sıra, televizyon karşında olmanın bu evliliğe milyonlarca insanı şahit ettiği şeklinde kendine bir güvence sağladığını sanmak da saçmalığın hat safhası. Çoğu katılımcının birçok evlilik yaşamış olması da bunu açıkça ortaya koyuyor. Mesele insanların birbirlerine olan güvensizliğinde aslında. Yoksa böylesi bir çılgınlığa niye alet etsin kendini. Bozulan aile yapılarının da etkisi var bunda. Eskiden insanların çekirdek aile yapısı o kadar güçlüydü ki evlenme niyetindeki gençler evlilik öncesi bu güvenceyi birbirlerinin ailesinden sağlayabiliyorlardı.

Televizyon karşısındaki insanlar açısından vahim bir kültür yozlaşması gerçekleşiyor tabi. Onlar da bu deli saçmalığını izlerken kendi hayatlarıyla eşleştirerek düşünüyorlar. Zaten reality show dedikleri şey de buna hizmet etmiyor mu? Tabi ki bu hizmeti insanlardan yana değil büyük ticari şirketlerden yana yapıyor. O da bir şekilde varlığını böyle idame edebiliyor çünkü.
Sonuç olarak görücü usulü evlilik mahaller arasında kaldığı zamanlarda sağlıklıydı. Bu şekilde globalleşmiş bir görücü usulü evlilik olamaz.